نقد و بررسی

انتهای یکی از ران‌هایم، ساعت از دو نصف‌شب گذشته بود و من در دلم داشتم خودم را متقاعد می‌کردم که «فقط یک دست دیگر.» این جمله را همان شب چند بار گفته بودم و هر بار هم باور کرده بودم. برای کسی مثل من که بخش زیادی از نوجوانی‌اش صرف …

قبل از این که بخواهم از Dream Cage بگویم، باید اعتراف کنم که از تریلرهای بازی‌ها خیلی زود هیجان‌زده می‌شوم؛ مخصوصاً وقتی یک بازی ترسناک با ایده‌ای عجیب و غیرمستقیم سراغم می‌آید. من در دوره‌ای بزرگ شده‌ام که هر بازی تازه یک اتفاق نادر بود و برای همین هنوز هم …

بگذارید با یک اعتراف شروع کنم: من رباتهای غولپیکر را دوست دارم، اما به بازیهایی که میخواهند فقط با زرق و برق فلزی نگهم دارند، اعتماد نمیکنم. با دیدن MegaBattle هم بلافاصله یاد یکی از همان دکبویلدرهای روگلایکی افتادم که هر ماه چند تایشان بیرون میآید و من معمولاً تا …

با خودم گفتم: یک شبیه‌ساز پیتزاپزی که قرار است من را ببرد به یک شهر کوچک ایتالیایی؛ چه چیز ممکن است اشتباه پیش برود؟ جواب، در مورد Pizza Slice، تقریباً همه‌چیز است؛ اما نه آن‌طور که فکر می‌کنید. قسمت اول بازی واقعاً دلم را برد. نور گرم، دیوارهای رنگی، چیدمان …

بررسی Tentacle Tango: رقصی که فقط با دو نفر معنا پیدا میکند سال‌ها پیش پشت یک مانیتور کثیف در کافی‌نت فهمیدم که بعضی بازی‌ها اصلاً قرار نیست تنهایی تجربه شوند. هنوز هم بعد از هزاران ساعت گشت‌وگذار در دنیاهای بزرگ و نقشه‌های پر از آیکون، همان لحظه‌های دونفره‌اند که توی …

اولین باری که درِ آسانسور با صدای خشنی به سطح رسید و باز شد، من مطمئن بودم بازی دچار باگ شده است. دوربین داخل کابین را خالی نشان می‌داد؛ اما وقتی در باز شد، یک نفر آنجا ایستاده بود. نه یک موجود ترسناک با دندان‌های تیز، نه یک سایهٔ مبهم؛ …

وقتی برای اولین بار اسم Rogue Drone را شنیدم، فکر کردم: "باز هم یک بازی ماینینگ؟" اما ایده‌ی یک پهپاد که مجبور است شب‌ها از پایگاهش دفاع کند، توجه من را جلب کرد. با شک و تردید سراغش رفتم؛ چون زیاد پیش آمده که بازی‌های ایندی با وعده‌های بزرگ ناامیدم …

با بازیهای ویدیویی بزرگ شدم، اما نه با یک کنسول پر از بازی. بیشتر دوران نوجوانیام با شبیهسازها و چند دیسک قرضی گذشت. شاید به همین دلیل است که هنوز هم وقتی یک بازی با تمرکز خوب، سیستمهای مرتبط و رازهای پنهان میبینم، دلم میخواهد تمام جزئیاتش را زیر و …

وقتی برای اولین بار کابومانیا را اجرا کردم، لبخند از صورتم پاک نمیشد. پیکسلهای درشت و رنگارنگ، همان حسوحال بازیهای بمبگذاری ۱۶ بیتی که سالها پیش در کافینتها و شبیهسازها میدیدم، یکجا جلوی چشمم رژه میرفتند. اما کابومانیا فقط یک ادای احترام ساده نیست؛ زیر آن پوستهی آشنا، یک بازی …

چه تفاوتی بین شغل یک شغل اداری یا پشت میزنشینی و شغل فنی و فیزیکی مثل کارگری معدن، کشاورزی و آهنگری وجود دارد؟ حتی پرسیدن این سوال هم چندان منطقی نیست یا حداقل، در این مورد خاص، اصلاً شباهتی وجود ندارد. ببینید، هر چقدر هم که دوست داشته باشم به …