نقد و بررسی بازی Tentacle Tango

بررسی Tentacle Tango: رقصی که فقط با دو نفر معنا پیدا میکند

سال‌ها پیش پشت یک مانیتور کثیف در کافی‌نت فهمیدم که بعضی بازی‌ها اصلاً قرار نیست تنهایی تجربه شوند. هنوز هم بعد از هزاران ساعت گشت‌وگذار در دنیاهای بزرگ و نقشه‌های پر از آیکون، همان لحظه‌های دونفره‌اند که توی ذهنم می‌مانند. Tentacle Tango یکی از همان تجربه‌هاست؛ اما برای رسیدن به آن لحظه‌ها باید اول از کوهی از اشتباه و تکرار بالا بروید.

ایده‌ی مرکزی بازی به‌اندازه‌ی کافی ساده است تا به نظر برسد همه می‌توانند انجامش دهند. دو شخصیت باید از سکوهای کم‌ارتفاع رد شوند؛ اما هیچ‌کدام مستقیم روی سکو نمی‌پرند. هر بار یکی از دو نفر در حال تاب خوردن و چرخیدن است و دیگری باید با توقف دقیق، او را در درست‌ترین لحظه روی سکوی بعدی رها کند. انگار یک رقص آکروباتیک است که در آن فقط چند لحظه برای گرفتن دست طرف مقابل فرصت داری. من اول گمان کردم این ساختار خیلی زود تکراری می‌شود. اشتباه می‌کردم؛ چون همین جابه‌جایی ساده آن‌قدر لایه‌های پنهان دارد که بعد از هر شکست، یک درک تازه از ریتم بازی به دست می‌آوری.

بیست دقیقه‌ی اول، نمایشی از ناهماهنگی محض بود. هم‌بازی‌ام هر بار یک لحظه زودتر یا دیرتر دکمه را می‌فشرد و من با صورت روی سکو یا داخل پرتگاه فرود می‌آمدم. اولش واقعاً حرصم درآمد؛ همان حس بدی که وقتی یک بازی «به نظر ساده» می‌رسد اما تو را شکست می‌دهد. اما کمکم متوجه شدم که مشکل از بازی نیست، از ذهنیت من است. Tentacle Tango به جای اینکه سرعت واکنش یا حافظه‌ی مرحله را تست کند، دارد صبر و اعتماد تو را می‌سنجد. اگر با کسی بازی کنید که دلش نمی‌خواهد الگوی حرکت را زیر نظر بگیرد، مرحله‌ی اول می‌تواند آخرین مرحله باشد. اما اگر همراه‌تان همان وسواس فکری شما را داشته باشد، تبدیل به یک تمرین مشترک زیبا می‌شود.

لحظه‌ای که بازی برای من جان گرفت، حدود یک ساعت بعد اتفاق افتاد. بدون اینکه کلمه‌ای بینمان رد و بدل شود، هم‌بازی‌ام ناگهان ریتم را گرفت و من را دقیقاً همان‌جایی که باید بود رها کرد. برای اولین بار پشت سر هم از چند سکو عبور کردیم و من همان‌جا جلوی مانیتور فریاد کشیدم. آن حس را هیچ بازی دنیای باز با کلی مأموریت تکراری به من نداده بود. انگار بالاخره یک رقص را بدون پا گذاشتن روی پای طرف مقابل تمام کرده بودیم.

تک‌نفره هم می‌شود بازی کرد، اما این کار بیشتر به تمرین خشک شبیه است تا یک تجربه‌ی تمام‌عیار. جادوی بازی در دیالوگ‌های ناگفته و واکنش‌های زنده‌ی دو آدم است؛ وقتی یک نفر هر دو نقش را کنترل کند، همان جادو به یک معادله‌ی فنی تبدیل می‌شود. برای من، Tentacle Tango یک بازی دونفره است که در قالب یک بازی تک‌نفره عرضه شده؛ نه یک بازی تک‌نفره که حالت دو نفره هم دارد.

خب، بگذارید صادق باشم: من با بازی‌های پر از راز و کلکسیون بزرگ شده‌ام و هنوز هم عاشق این هستم که گوشه‌ای از نقشه یک راه مخفی پیدا کنم. Tentacle Tango تقریباً هیچ کدام از این چیزها را ندارد. من دنبال اتاق پنهان، آیتم اختیاری یا حتی یک راه میان‌بر گشتم؛ اما بازی صادقانه می‌گوید همه‌ی محتوایش همان چالش طاقت‌فرسایی است که می‌بینی. در ابتدا این برهنگی محتوایی ناامیدم کرد. هر چه بیشتر جلو رفتم، بیشتر پذیرفتم که بعضی بازی‌ها لازم نیست وانمود کنند چیزی بیشتر از آنچه دارند دارند؛ تمرکز محض خودش یک ارزش است.

نکته‌ی مهم این است که سختی اینجا منصفانه است. هر باری که سقوط می‌کنم، می‌توانم بفهمم دقیقاً کجا اشتباه کردم: یک صدم ثانیه زودتر یا دیرتر، یک فشردن اضافه، یک نگاه به جای دیگر. نه خبری از دشمنان ناعادلانه است، نه سکوهای لغزنده‌ای که قانون فیزیک را زیر پا بگذارند. فقط تو و اندازه‌گیری وسواس‌گونه‌ی زمان. شاید به همین دلیل است که با وجود حجم بالای خطا، هیچ‌وقت نخواستم بازی را پاک کنم. هر بار یک قدم به آن هماهنگی رقص‌گونه نزدیک‌تر می‌شدم، همان حسی که بعد از کشتن یک باس سخت در بازی‌های قدیمی داشتم.

از نظر روایی، Tentacle Tango چیزی برای تعریف کردن ندارد و خوشبختانه سعی نمی‌کند تظاهر کند که دارد. نه دیالوگ چندانی وجود دارد، نه شخصیتی که به او وابسته شوی؛ فقط یک موقعیت خالص حرکتی. برای من که نیمی از لذت بازی‌های ویدیویی را در روایت می‌دانم، این یک ضعف قطعی است، اما می‌شود آن را نادیده گرفت، چون بازی در هیچ نقطه ادعای قصه‌گویی ندارد. طراحی بصری هم ساده و بی‌هیاهوست: پلتفرم‌ها و پس‌زمینه‌ها آن‌قدر تمیز هستند که هیچ‌وقت در گرماگرم یک پرش، چشم‌هایت گیج نشود، ولی بعد از خاموش کردن بازی تصویر خاصی هم در ذهن نمی‌ماند. چیزی که بازی را از یکنواختی نجات می‌دهد، طراحی صوتی است؛ ضرباهنگ تاب خوردن، لحظه‌ی اوج حرکت و صدای فرود طوری با دکمه‌ها هماهنگ شده که انگار دارد خودش ضرب یک تانگو را می‌زند. در موفق‌ترین لحظه‌ها، شنیدن این ریتم و حرکت همزمان دو بازیکن، تجربه‌ای نزدیک به اجرای یک قطعه موسیقی است.

پایان‌بندی هم بازیکن را بیرون نمی‌اندازد؛ همان ساختار کوتاه و وسواس‌گونه تشویقت می‌کند که برگردی و زمان‌های بهتری ثبت کنی. من معمولاً بعد از تمام شدن یک بازی، آن را برای همیشه کنار می‌گذارم، اما اینجا دوباره و دوباره برگشتم تا یک مرحله را بدون توقف و با حرکتی پیوسته تمام کنم. برای سرعت‌کاران و کسانی که از تکرار برای رسیدن به کمال لذت می‌برند، این ویژگی حکم گنج را دارد.

Tentacle Tango یک بازی کوچک اما صادق است. اگر هم‌بازی صبوری داشته باشید، می‌تواند یکی از بهترین خاطرات دونفره‌ی امسال شما باشد. اگر تنها نشسته باشید و انتظار یک ماجراجویی پر از پاداش داشته باشید، شاید خیلی زود قیدش را بزنید. ولی من بعد از تمام شدنش هنوز هوس کردم دوباره دسته را بردارم؛ و در دنیایی که اکثر بازی‌ها با محتوای اضافه مرا خسته می‌کنند، همین کمیاب است.