نقد و بررسی

یک اعتراف: من از آن بچه‌هایی بودم که در کافی‌نت‌های شهر با فایل‌های چند صد کیلوبایتی فلش بزرگ شدند. بازی‌هایی کوچک با گرافیک دست‌کشیده، انیمیشن‌های بامزه و موسیقی‌هایی که سال‌ها بعد هم در گوش آدم می‌ماندند. شاید همین پیشینه باعث شد «ولتر: خون‌آشام وگان» از همان قاب اول برایم دم‌دست …

با Woman Simulator از همان ابتدا رابطهٔ بدی داشتم. تا اسمش را دیدم، تصمیم گرفتم ازش بدم بیاید. آن تصویر زن عصبانی روی صفحهٔ فروشگاه، برچسب طنز سیاه، و ظاهری که بوی شبیه‌سازهای ارزان اینترنتی می‌داد، همه‌چیز را برایم روشن کرده بود: بازی‌ای که می‌خواهد با کلیشهٔ «جای زن در …

من با ژانر سروایورلایک رابطهای پیچیده دارم. بخشی از کودکی و نوجوانیام به دورانی برمیگردد که دسترسی به هر بازی جدید یک اتفاق نبود و همان چند تایتل محدود را آنقدر بازی میکردم تا راههای مخفی، باسهای پنهان و بیلدهای دیوانهاش را از حفظ شوم. برای همین هر وقت بازی …

بعضی بازیها را باید با فریاد بازی کرد، و Sous Raccoon دقیقاً از همان دسته است. من با بازیهای کوآپ بزرگ شدهام؛ از شبهای کافینت و دستههای نصفهخراب تا امروز، هر بازیای که آدمها را کنار هم بنشاند جای خاصی در قلبم دارد. تجربه من با این بازی در چند …

در بیشتر بازیها، اولین اتاقی که در آن بیدار میشوید را خیلی زود فراموش میکنید. اما من هنوز جملهی ساعت دیجیتال اتاق میراندا را به خاطر دارم: «بونژور، امروز یکشنبه است، اول ماه مه، سال ۲۴۶۷.» این جمله برای من یک جزئیات تزئینی نبود؛ بعد از چند ساعت تبدیل شد …

اولین باری که آن جادوگر کلاغ‌به‌دست نفرینم کرد و با یک بشکن انگشت، بی‌اعتنا به نوار سلامتی‌ام، کارم را تمام کرد، از حرص و شوک با هم خندیدم. با خودم گفتم عجب باس بی‌رحم و خوش‌ساختی. بار دهم که همان اتفاق دوباره افتاد، دیگر نمی‌خندیدم؛ فقط به صفحه زل زده …

بعضی بازی‌ها را باید دو بار بازی کنی تا بفهمی بار اول چه چیزی را از دست داده‌ای. BrokenLore: DON'T LIE در نگاه اول یک اپیزود کوتاه دیگر از یک آنتولوژی وحشت به نظر می‌رسد و راستش را بخواهید، انتظار زیادی از آن نداشتم. اما چند دقیقه بعد از شروع، …

بعضی بازی‌ها را یک بار تمام می‌کنی و کنار می‌گذاری، اما بعضی بازی‌ها رهایت نمی‌کنند. I Am Your Beast VR برای من از دسته‌ی دوم بود. آن الگو را خوب می‌شناسم: شب، پیش از خواب، یک مأموریت را شروع می‌کنم، نتیجه‌ی متوسطی می‌گیرم، با خودم می‌گویم فقط یک بار دیگر، …

بعضی بازی‌ها را در همان نیم ساعت اول کنار می‌گذاری، ولی BLACKWOOD از آن بازی‌هایی است که یک قلاب کوچک در قلبت فرو می‌کند و بعد آن‌قدر با تصمیم‌های عجیبش اذیتت می‌کند که نمی‌دانی آن قلاب را دوست داری یا از آن بدت می‌آید. من با اکشن‌های درجه دوم و …

بعضی ژانرها برای آدم حکم خاطره دارند، نه فقط سرگرمی. برای من بازی‌های مشتی‌زنی دقیقاً همین‌طورند. من با Golden Axe بزرگ شدم، آن هم نه روی کنسول خودم؛ با دستگاه‌های اجاره‌ای، شبیه‌ساز و بعدها با همان چند بازی تکراری در گیم‌نت‌های محله. در آن سال‌ها اگر یک بازی می‌خواست هفته‌ها …