نقد و بررسی

هیچ فکرش را نمیکردم یک شوتر استخراجی بتواند من را دوباره به آن حال‌وهوای نوجوانی برگرداند؛ همان وقت‌هایی که تعداد بازی‌هایم محدود بود و هر گوشه‌ی نقشه را زیر و رو می‌کردم تا مبادا رازی از چشمم پنهان مانده باشد. اما همین چند شب پیش، بعد از یک رید پر …

من و بچه‌های کوچه یک دایره‌ی گچی روی دیوار همسایه می‌کشیدیم، شویه‌ها را درمی‌آوردیم و از فاصله‌ی چند متری به سمتش پرت می‌کردیم. هرکس می‌زد تا شب قهرمان کوچه بود و هرکس شیشه می‌شکست تا شب در خانه‌ی خودش بازداشت بود. Shoe it All! دقیقاً همین بازی را برداشته و …

«بلکدور» بازی عجیبی است. با یک انتخاب ساده شروع میشود: یا عاشقش میشوی یا بعد از دو ساعت با چشم‌هایی خسته رهایش می‌کنی. من تا مرز دسته دوم رفتم و بعد یک‌شبه همه‌چیز عوض شد. بازی از استودیوی Static Signal می‌آید و خودش را شبیه‌ساز هک معرفی می‌کند، اما تصور …

انتهای یکی از ران‌هایم، ساعت از دو نصف‌شب گذشته بود و من در دلم داشتم خودم را متقاعد می‌کردم که «فقط یک دست دیگر.» این جمله را همان شب چند بار گفته بودم و هر بار هم باور کرده بودم. برای کسی مثل من که بخش زیادی از نوجوانی‌اش صرف …

من با قفسه‌ای پر از بازی بزرگ نشدم؛ با چند بازی محدود بزرگ شدم که مجبور بودم هر کدام را ده بار از اول بزنم. وقتی هر بازی جدید یک اتفاق نبود، یاد می‌گرفتی ارزش یک عنوان به عمقش است، نه به تعداد دیسک‌های روی قفسه. رازهایی که بعد از …

قبل از این که بخواهم از Dream Cage بگویم، باید اعتراف کنم که از تریلرهای بازی‌ها خیلی زود هیجان‌زده می‌شوم؛ مخصوصاً وقتی یک بازی ترسناک با ایده‌ای عجیب و غیرمستقیم سراغم می‌آید. من در دوره‌ای بزرگ شده‌ام که هر بازی تازه یک اتفاق نادر بود و برای همین هنوز هم …

بگذارید با یک اعتراف شروع کنم: من رباتهای غولپیکر را دوست دارم، اما به بازیهایی که میخواهند فقط با زرق و برق فلزی نگهم دارند، اعتماد نمیکنم. با دیدن MegaBattle هم بلافاصله یاد یکی از همان دکبویلدرهای روگلایکی افتادم که هر ماه چند تایشان بیرون میآید و من معمولاً تا …

با خودم گفتم: یک شبیه‌ساز پیتزاپزی که قرار است من را ببرد به یک شهر کوچک ایتالیایی؛ چه چیز ممکن است اشتباه پیش برود؟ جواب، در مورد Pizza Slice، تقریباً همه‌چیز است؛ اما نه آن‌طور که فکر می‌کنید. قسمت اول بازی واقعاً دلم را برد. نور گرم، دیوارهای رنگی، چیدمان …

بررسی Tentacle Tango: رقصی که فقط با دو نفر معنا پیدا میکند سال‌ها پیش پشت یک مانیتور کثیف در کافی‌نت فهمیدم که بعضی بازی‌ها اصلاً قرار نیست تنهایی تجربه شوند. هنوز هم بعد از هزاران ساعت گشت‌وگذار در دنیاهای بزرگ و نقشه‌های پر از آیکون، همان لحظه‌های دونفره‌اند که توی …

اولین باری که درِ آسانسور با صدای خشنی به سطح رسید و باز شد، من مطمئن بودم بازی دچار باگ شده است. دوربین داخل کابین را خالی نشان می‌داد؛ اما وقتی در باز شد، یک نفر آنجا ایستاده بود. نه یک موجود ترسناک با دندان‌های تیز، نه یک سایهٔ مبهم؛ …