Hard West 2 برای من از یک دزدی قطار شروع شد که قرار بود ساده باشد و خیلی زود معلوم شد نیست. گین کارتر و دار و دستهاش وارد قطار میشوند، سر یک دست پوکر با مامون روحشان را میبازند و ناگهان معلوم میشود این قطار معمولی نیست. این شروع بهاندازه کافی عجیب است که آدم را پای بازی نگه دارد، اما چیزی که من را نگه داشت خود داستان نبود؛ سیستم نبردی بود که خیلی زود فهمیدم با یک تاکتیک نوبتی معمولی طرف نیستم. من از بچگی به بازیهایی علاقه داشتم که میشد در آنها با سیستمها ور رفت، دوباره امتحان کرد و راه تازه پیدا کرد. Hard West 2 دقیقاً از همان جایی من را گرفت که اجازه میداد یک اشتباه کوچک به یک زنجیره کشتار تبدیل شود، یا یک طمع ساده کل گروه را به کشتن بدهد.
سه نقطه اقدام برای هر کاراکتر در نگاه اول محدودکننده است، مخصوصاً وقتی بعضی تفنگها همه این نقطهها را میبلعند. اما سیستم براوادو این محدودیت را به یکی از هوشمندانهترین بخشهای بازی تبدیل میکند: هر بار که دشمنی را میکشید، نقطههای اقدام همان کاراکتر دوباره پر میشوند. نتیجه این است که دشمنان زنده فقط مانع نیستند، سوخت ادامه حملهاند. در همان مأموریت اول، لافینگ دیر را جلو فرستادم، با یک ضربه کسی را زمین زد، نقطههایش برگشت و بلافاصله به سراغ نفر بعدی رفت. چند لحظه بعد فهمیدم بیش از حد جلو رفتهام و بقیه گروه پشت سر جا ماندهاند. همین کشمکش بین طمع و احتیاط است که نبردهای Hard West 2 را از یک تخته شطرنج خشک جدا میکند. باید حساب کنید کی شلیک کنید، کی جابهجا شوید و کدام دشمن را زودتر از همه از بین ببرید تا زنجیره قطع نشود. وقتی همه چیز درست جفتوجور میشود، حس میکنم یک نقشه خیلی خطرناک را دقیقاً همانطور که میخواستم اجرا کردهام و این حس برای من از هر پاداش دیگری در بازی قویتر است.
کمانه دادن گلوله هم فقط یک ترفند تبلیغاتی نیست. بخشی از پوشش دشمنان با شلیک مستقیم قابل شکستن نیست، اما میتوانید گلوله را به چرخ دستی، دیوار فلزی یا چراغ آویزان بزنید تا از زاویهای غیرمنتظره به هدف برسد. این کار بهجای اینکه صرفاً یک دکمه جادویی باشد، شما را مجبور میکند محیط را بخوانید. من حتی وقتی لازم نبود، دنبال مسیر کمانه میگشتم چون صدای برخورد گلوله و بعد فرو رفتنش در بدن دشمن، یکی از رضایتبخشترین چیزهایی است که این بازی ارائه میدهد. شانس هم به ترکیب اضافه میشود و دقت شلیک را تغییر میدهد، اما هیچوقت آنقدر غالب نیست که برنامهریزی را بیمعنی کند. تواناییهای شخصیتها هم همین منطق را دنبال میکنند. فلین میتواند جای خود را با یک دشمن عوض کند و او را از پوشش بیرون بکشد، گین کارتر شلیکی دارد که از پوشش عبور میکند و چند دشمن را در یک محدوده میزند. این تواناییها به شخصیتها هویت میدهند و باعث میشوند ترکیب گروه فقط به آمار و سلاح خلاصه نشود.
کارتها شاید عجیبترین و در عین حال جذابترین بخش پیشرفت بازی باشند. بهجای تجربه و سطحبندی معمولی، کارتهای بازی را در سفر پیدا میکنید و بین افراد تقسیم میکنید. کارتها بهتنهایی جان، سرعت یا شانس اضافه میکنند، اما وقتی آنها را به دست پوکر معتبر تبدیل میکنید، تواناییهای تازه باز میشوند. یک جفت ساده ممکن است توانایی اصلی یک شخصیت را فعال کند، فول هاوس آن را قویتر میکند و رویال فلاش نسخهای میسازد که تقریباً غیرقابل توقف است. من در ساعات اول مدام کارتها را جابهجا میکردم و کلافه میشدم، چون دستهای ناقص اجازه نمیدادند گروه را آنطور که میخواستم بسازم. این بخش در ابتدا بیشتر شبیه بدقلقی میماند تا آزادی. اما هر چه جلوتر رفتم، کارتها به ابزار اصلی آزمایش تبدیل شدند. میتوانستم یک شخصیت را به قاتل تکنفره تبدیل کنم، یا گروهی بسازم که با جابهجایی و زنجیره کشتار، میدان را قبل از رسیدن نوبت دشمن خالی کند. این سیستم به من انگیزه میداد مأموریتها را با ترکیب متفاوتی دوباره امتحان کنم، حتی وقتی میدانستم نقشه و موقعیت دشمنان تغییری نمیکند.
بین مأموریتها، یک نقشه جهان نسبتاً جمعوجور وجود دارد که با شهرها، معدنها، کلبههای کنار جاده و چند موقعیت عجیب پر شده است. من معمولاً از نقشههایی که پر از آیکون و فعالیت تکراریاند فرار میکنم، بنابراین همین که Hard West 2 مرا به یک نقشه عظیم و شلوغ پرتاب نکرد، نفس راحتی کشیدم. اینجا بیشتر شبیه یک سفر خطی با توقفهای کوتاه است تا یک دنیای باز واقعی. در شهرها سلاح میخرید، چند گفتوگو میشنوید و تصمیمهایی میگیرید که معمولاً به پول، منابع یا وفاداری یکی از همراهان مربوط میشوند. مشکل اینجاست که این تصمیمها بهندرت پیامد روایی محسوسی دارند. یک بار بین کمک به villagers و برداشتن آذوقه حق انتخاب داشتم، اما بعد از چند دقیقه احساس کردم تفاوت آنقدر کم است که تقریباً فراموشش کردم. برای بازیای که اینقدر روی هویت شخصیتها و انتخابهای گروهی تکیه میکند، این بخش بیش از حد بیاثر میماند.
سختی بازی هم برای من شمشیری دو لبه بود. Hard West 2 را روی درجه سخت بازی کردم و در بعضی مأموریتها واقعاً لذت بردم از اینکه باید چند بار موقعیتها را بررسی کنم. اما بخشی از طراحی مراحل بهجای اینکه حس یک نبرد تاکتیکی را بدهد، شبیه حل یک قفل ترکیبی است. اگر یک کاراکتر یک خانه عقبتر بایستد یا یک دشمن را در نوبت اشتباه بکشید، ممکن است کل گروه در نوبت بعدی دشمن از هم بپاشد. دشمنانی که جان بیشتری دارند و گروههایی که با نارنجک همهجا را میپاشند، فشار را بالا میبرند، اما بعضی وقتها این فشار به جای چالش منصفانه، به تکرار و بارگذاری مجدد تبدیل میشود. من به یادگیری از شکست علاقه دارم، اما وقتی احساس میکنم راه درست فقط یک ترتیب بسیار دقیق است و بازی به من فضای آزمون و خطا نمیدهد، صبرم تمام میشود. ذخیره خودکار سخاوتمندانه است و همین بازی را قابل تحمل نگه میدارد، اما چند بار پشت سر هم گیر کردن در یک مأموریت باعث شد بهجای فکر کردن به تاکتیک بعدی، به این فکر کنم که چرا باید دوباره همان دشمنها را از همان نقطهها بیرون بکشم. در مقابل، وقتی یک زنجیره درست جواب میدهد و کل میدان در یک نوبت خالی میشود، آن خشم فوراً فراموش میشود. مشکل این است که این دو حالت خیلی نزدیک به هماند و مرز باریک بین چالش و اتلاف وقت، بسته به مأموریت مدام جابهجا میشود.
برای کسی مثل من که از بازیهای قابل بازپخش خوشش میآید، بزرگترین ضعف Hard West 2 در همین نقطه است: بازی با کارتها و ترکیب گروه شما را دعوت میکند دوباره برگردید، اما موقعیت دشمنان در هر مرحله ثابت است. مأموریتها طراحی پازلگونه دارند و وقتی راهحل را پیدا کردید، دیگر چیز زیادی برای کشف باقی نمیماند. نبود بخش چندنفره هم باعث میشود بعد از پایان داستان، انگیزه اصلی برگشتن فقط امتحان کردن یک ترکیب عجیب از شخصیتها باشد. این انگیزه کم نیست و من واقعاً دوست داشتم با گروهی متفاوت همان نبردها را ببینم، اما تفاوت بیشتر در ابزارهای من بود، نه در موقعیتهایی که با آنها روبهرو میشدم. به همین دلیل، Hard West 2 بیشتر از آنکه یک زمین بازی بیپایان باشد، یک ماجراجویی خوب طراحیشده است که یک بار عالی جواب میدهد و بار دوم بیشتر به تکرار خوشساخت شبیه میشود.
داستان اصلی ساده و مستقیم است: گروهی از یاغیها دنبال مامون و قطار شبحوار او میروند تا روحشان را پس بگیرند. این خط روایی بهاندازه کافی عجیب و وسترنی هست که فضا بسازد، اما خودش چیز چندان تازهای برای گفتن ندارد. چیزی که نجاتش میدهد همراهاناند. فلین، لافینگ دیر، کسترل کولت، کلالیش و بیل هر کدام گذشتهای دارند که در توقفهای میان مأموریتها، با بالا رفتن وفاداریشان، کمکم باز میشود. من همه این گفتوگوها را دنبال کردم و خوشحالم که این کار را کردم، چون بدون آنها داستان بازی خیلی خشکتر میشد. مشکل اینجاست که این بخشها کاملاً اختیاریاند و اگر کسی عجله کند، ممکن است کل جذابیت روایی را از دست بدهد. انتخاب بین شخصیتها هم گاهی به یک توانایی جنگی یا تغییر کوچکی در دیالوگ ختم میشود، نه به یک شاخه واقعی در داستان. برای من این یعنی جهان بازی جذابتر از ماجرایی است که در آن اتفاق میافتد.
از نظر بصری، Hard West 2 حس وحشی و جادویی غرب را خوب میسازد. شهرهای چوبی، معدنهای تاریک، قطارهای در حال حرکت و کاتسینهای نقاشیشدهاش همه در خدمت همان فضای عجیب و غریباند. انیمیشنهای کوچک بعد از کشتن دشمن، مثل چرخیدن و غلاف کردن اسلحه، به نبردها شخصیت میدهند و باعث میشوند هر پیروزی کمی سینماییتر به نظر برسد. موسیقی وسترن هم دقیقاً همان کاری را میکند که باید: در لحظههای آرام فضا میسازد و در درگیریها عقب میکشد تا صدای شلیک و فریادها جلو بیایند. شاتگانها صدای سنگینی دارند و بعضی خطوط دشمنان، مخصوصاً زامبیها و افراد تسخیرشده، آنقدر عجیباند که بعد از نبرد در ذهن میمانند. فقط تنوع محیطها کمتر از حد انتظار است و بعد از چند ساعت، دوباره و دوباره خودتان را در شهرهای چوبی و غارها پیدا میکنید. برای یک بازی با این پیشفرض، دوست داشتم چند مکان کاملاً متفاوت هم ببینم.
چند محدودیت مکانیکی هم هستند که مدام توی ذوق میزنند. انفجارها و شلیکهای پهن عملاً دو بعدیاند و روی طبقات بالاتر یا پایینتر اثر نمیگذارند. وقتی دشمنی روی پشتبام ایستاده، انتظار دارم با شاتگان بتوانم او را از آنجا پایین بیندازم، اما بازی چنین اجازهای نمیدهد. دینامیت هم با وجود اینکه سازههای چوبی بهشدت شکننده به نظر میرسند، آنها را از بین نمیبرد و پوششها هم قابل تخریب نیستند. این چیزها شاید در یک بازی تاکتیکی معمولی قابل چشمپوشی باشند، اما در Hard West 2 که هویتش روی استفاده هوشمندانه از محیط و شلیکهای خلاقانه ساخته شده، بیشتر به چشم میآیند. وقتی بازی مرتباً از شما میخواهد مثل یک یاغی زیرک فکر کنید، نبود این آزادیها حس میشود.
با همه این حرفها، Hard West 2 را دوست دارم و بعد از تمام شدنش هم ذهنم همچنان سر بعضی نبردها میماند. سیستم براوادو، کمانههای دقیق و کارتهای پوکر یک هسته تاکتیکی ساختهاند که من را وسوسه میکند دوباره برگردم و این بار همهچیز را متفاوت بچینم. داستانش شاید به اندازه کافی پیچیده نباشد و بعضی مأموریتها بیش از حد راهحل واحد داشته باشند، اما وقتی بازی در اوج است، حس میکنم یک وسترن جادویی با قواعدی تازه در دست دارم. اگر کسی تحمل تکرار و سختی سختگیرانه را داشته باشد، این سفر ارزشش را دارد. برای من Hard West 2 نه یک شاهکار بینقص است و نه یک بازی که میتوانم راحت کنارش بگذارم؛ دقیقاً همان چیزی است که از یک بازی تاکتیکی با هویت عجیب و غریب انتظار داشتم، با چند پیچ اضافه که گاهی آزاردهنده میشوند و گاهی همان چیزی هستند که آن را بهیادماندنی میکنند.
- سیستم براوادو و بازگشت نقطههای اقدام با هر کشتن، نبردها را به زنجیرههای تهاجمی هیجانانگیز تبدیل میکند.
- کمانه دادن گلوله و استفاده از محیط، حس یک وسترن سینمایی و تاکتیکی را بهخوبی منتقل میکند.
- کارتهای پوکر و دستهای قابل ساخت، راههای متنوعی برای ساختن شخصیتها و آزمایش ترکیب گروه باز میکنند.
- روایت همراهان و کاتسینهای نقاشیشده، جهان جادویی وسترن را زنده و پرجزئیات نگه میدارند.
- طراحی پازلگونه مأموریتها و موقعیت ثابت دشمنان، آزادی آزمایش را در ادامه بازی محدود میکند.
- بخشی از سختی بازی به جای چالش منصفانه، به تکرار مأموریت و بارگذاری مجدد وابسته میشود.
- انتخابهای نقشه جهان و دیالوگها پیامد روایی محسوسی ندارند و مسیر بازی را تقریباً خطی نگه میدارند.
- نبود آسیب عمودی و تخریبپذیری محیط، مثل بیاثر بودن دینامیت روی سازهها، با وعده بازی همخوان نیست.
IRG Review Iran Game Review




