من و بازیهای پیکموتوری یک گذشتهی مشترک داریم. بخشی از کودکی من پای همان بازیهای قدیمی پلیاستیشن گذشت که در آن با دوچرخه بین آدمها میرفتی و باید پیش از تمام شدن زمان، بسته را میرساندی، و همین خاطره باعث شد وقتی اسم TANUKI: Pon's Summer را شنیدم، هم ذوق کنم هم شک کنم. یک راکون تنبل، یک زیارتگاه در حال خرابی، یک جشنوارهی محلی و یک شغل پستچی؛ ترکیب بانمکی است، اما دقیقاً از آن دست بازیهایی که معمولاً بعد از چند ساعت تبدیل میشوند به فهرستی از کارهای کوچک برای پر کردن یک نوار پیشرفت و دیگر هیچ. برای همین با بدبینی شروع کردم. چند روز بازی، بیشتر آن بدبینی را کنار گذاشت، هرچند نه کامل.
داستان از همان اول تکلیفش را روشن میکند: پون باید ظرف یک ماه زیارتگاه را برای جشنوارهای که هر پنجاه سال یک بار برگزار میشود آماده کند. طبیعتاً پولی در بساط نیست و بعد از چند تلاش نافرجام، سر از ادارهی پست شهر درمیآورد. از آن به بعد روزهایش بین رساندن بسته، سر زدن به اهالی و یاد گرفتن حرکتهای جدید با دوچرخه تقسیم میشود. هیچ ابرشروری در راه نیست و هیچ پایان دنیایی در کار نیست؛ برای کسی مثل من که معمولاً به هیجان و کشش نیاز دارد، این ریسک بزرگی بود. اما نویسندهها روی چیز درست دست گذاشتهاند: آدمها. بونتا، رئیس سختگیر ادارهی پست که زیر آن ظاهر خشک یک قلب مهربان دارد، فومی که همیشه آمادهی کمک است، کاچو، صاحب گیمسنتر که آنقدر کلیشهای است که خودش شده یک شوخی، و کیت، روباه روحی که بعد از چند روز کلید بازسازی زیارتگاه را میدهد و با آن تیک کلامیاش گاهی روی اعصاب است. شیمی این آدمها با پون کار میکند و دیدن اینکه پون کمکم از یک تنبل بیخیال به یک پستچی مسئولیتپذیر تبدیل میشود، رضایتبخش است. با این حال هیچوقت واقعاً نگران نشدم؛ مشکل آدمها معمولاً همان روزی که مطرح میشود حل میشود و همین وزن عاطفی ماجرا را کم نگه میدارد.
جایی که بازی من را کامل گرفت، دوچرخه است. کنترل پون دقیق و سریع است و شهر طوری چیده شده که خودبهخود وسوسه شوی از پله بپری و مسیرت را کوتاه کنی. سیستم حرکات از همان خانوادهی بازیهای اسکیتبازی دههی نود میآید و برخلاف خیلی از نمونههای امروزی، برای یاد گرفتنش مدرک فیزیک لازم نیست؛ چند دقیقه وقت بگذاری، ترکیب حرکات را میفهمی و بعد لذت اصلی شروع میشود. همهچیز تمیز نیست: ترمز کمی شل حس میشود و من چند بار بهخاطر همین، محکم رفتم توی یک تیر چراغ برق یا داخل آب. بدتر از آن ریلسواری است؛ باید در لحظهی درست روی ریل فرود بیایی و بعد یک متر تعادل را با فشارهای ظریف نگه داری که آنقدر سریع حرکت میکند که من دو بار دسته را با اعصاب خرد کنار گذاشتم. این بخش بهجای چالش منصفانه، بیشتر دستوپاگیر است.
خبر خوب این است که بقیهی بازی این اشتباه را تکرار نمیکند. ساختار روزها خوانا است: صبح بستهها را میرسانی، وسط راه چالشهای کوچک انجام میدهی، مثل جمع کردن حروف TANUKI یا عبور از دروازههای توری در زمان مشخص، و عصر با پول بهدستآمده سراغ زیارتگاه میروی. اینکه نقشه پر از آیکون و برج فتح نیست، برای من که از نقشههای شلوغ زود خسته میشوم یک نعمت بود؛ شهر کوچک است و بعد از چند روز خودت مسیرها را حفظ میکنی.
مینیگیمها تنوع عجیبی دارند. یک روز با پون کشتی سومو میگیری، روز دیگر باید با نسبت دقیق کف و مایع نوشیدنی بریزی و روز بعد با چوب درخت میاندازی یا بیسبال بازی میکنی. کیفیتشان یکسان نیست، اما هیچکدام آنقدر ضعیف نیستند که آزارت بدهند و بیشترشان آنقدر کوتاهاند که فرصت خستهکننده شدن پیدا نکنند. استثناها برای من ماهیگیری و حشرهگیری بودند: کند، بیخطر و بدون آن حس یادگیری که دنبالش هستم. اگر وظیفهای به آنها اشاره نمیکرد، سراغشان نمیرفتم. یکی از فعالیتهای اواخر بازی هم با زاویهی دوربینش کلافهکننده میشود، چیزی که در بقیهی بازی اصلاً آزاردهنده نیست.
بخش ساخت زیارتگاه غافلگیرم کرد. معمولاً از اینجور چیدمانهای آزاد خوشم نمیآید چون بهنظرم وقتگیر است و پاداش روشنی ندارد، اما اینجا هر وسیله با پولی خریده میشود که با کار کردن و حرکت زدن بهدست آمده و ارتقای رتبه چیزهای بیشتری باز میکند. برای همین یک شب خودم را دیدم که وسط چیدن یک نیمکت و فانوس داشتم فکر میکردم کدام گوشهی حیاط زیارتگاه بهتر میشود. سالها بود چنین کاری را نه از سر وظیفه، بلکه با علاقه انجام نداده بودم.
موسیقی یکی از قویترین بخشهای بازی است. یک طرف قطعههای آرام با سازهای سنتی که حالوهوای یک روستای ژاپنی در تابستان را میسازند و طرف دیگر، بهمحض نشستن روی دوچرخه، همان ملودی با گیتار الکتریک و درام تبدیل میشود به یک قطعهی پرانرژی. این تغییر آنقدر خوب اجرا شده که چند بار عمداً مسیرم را طولانیتر کردم تا بیشتر در آن حال بمانم. صداگذاری شخصیتها هم بهجای دیالوگ کامل، از صداهای کوتاه و بامزه استفاده میکند؛ انتخاب قدیمی است اما همچنان جواب میدهد. از نظر بصری هم بازی رنگهای گرم و روشن دارد و طراحی شخصیتها آنقدر متمایز است که بعد از چند روز هر کسی را از ظاهرش میشناسی. تنها چیزی که توی چشم میزند، شخصیتهای پسزمینهاند که از یک قالب درآمدهاند و کنار بقیهی شهر بیروح بهنظر میرسند.
اگر یک ایراد کلی بگیرم، سختی بازی است. من از بازی سخت نمیترسم، از بازیای میترسم که وقتی شکست میخورم نفهمم چرا. اینجا مشکل برعکس است: تقریباً هیچوقت شکست نمیخوری. تحویل بستهها بخشنده است، پول کافی است و چالشهای زماندار بیشتر از آنکه فشار بیاورند، یک سرگرمی اضافهاند. دوست داشتم دروازههای توری و مسیرهای حرکتی بیشتر و سختتر باشند، چون همانها بهترین بخش بازی برای من بودند.
ارزش بازگشت هم بالاست. ساختار روزمحور باعث میشود بعد از پایان دوباره از اول شروع کنی و این بار مسیرهای کوتاهتر، حروف جامانده و زمانهای بهتر را هدف بگیری. من خودم بعد از تمام شدن ماجرا برگشتم سراغ دروازهها، چون آنجا بود که بازی واقعاً از من چیزی میخواست.
TANUKI: Pon's Summer با یک ایدهی ساده و کمی احمقانه شروع میشود و با وسواس روی جزئیات کوچک، از یک بازی بانمک به یک تجربهی کامل تبدیل میشود. همهی بخشهایش به یک اندازه خوب نیستند و هیچوقت آنقدر سخت نمیشود که من دوست دارم، اما همانقدر که لازم است خودش را جدی نمیگیرد و همین کار را میکند.
- سیستم حرکات دوچرخه که در چند دقیقه یاد گرفته میشود اما تا آخر بازی سرگرمکننده میماند
- تنوع بالای مینیگیمها و وجود چیزی تازه در هر روز
- موسیقیای که با سوار شدن روی دوچرخه به قطعهای پرانرژی تبدیل میشود
- شهر جمعوجور و بدون نقشهی پر از آیکون و فعالیتهای تکراری
- متر تعادل ریلسواری بهجای چالش منصفانه، فقط آزاردهنده است
- ماهیگیری و حشرهگیری کند و بدون کشش
- سختی کلی پایین و کمبود چالش در مسیر اصلی
- شخصیتهای پسزمینهی بیروح و زاویهی دوربین در یکی از فعالیتهای اواخر بازی
IRG Review Iran Game Review








