نقد و بررسی بازی Blood Reaver

وقتی اسم Blood Reaver را دیدم، اول فکر کردم یک شوتر تکنفره داستانمحور است. اما بعد از چند دقیقه بازی، لبخند روی لبانم نشست؛ این یک حالت Zombies است از روزهای طلایی کالآفدیوتی، با تم شیطان و جادوی خون. بهعنوان کسی که صبح تا شب همان چند نقشه تکراری را با دوستانم در کافینت بازی میکردم، این دقیقاً همان چیزی بود که دلم میخواست؛ اما باید دید آیا فقط یک یادآوری نوستالژیک است یا چیزی برای ماندن دارد.

اولین چیزی که قبل از ورود به مپ توجه من را جلب کرد، لوداوت بود. سه نوع نارنجک متفاوت با کاربردهای کاملاً جالب: سنتریفیوژ که همه جلوی من را منفجر میکند، سول امبر که آتش اثیری به همه شیاطین بزند، و دندان شیطان که با یک پرتاب، موجی از کشتار در یک کمان مقابلت به راه میاندازد. انتخابهای یوتیلیتی هم محدود ولی هوشمندانهاند؛ بارتوز برای بارگیری خودکار از ایستگاه، واتچر برای خون اضافی از کشتنها، تایم اسپلیتر برای کاهش زمان و بلاد اسپلیسر برای افزایش سرعت. شاید چهار تا بافر در ظاهر کم باشد، اما تنوع ترکیب اینها در یک مبارزه طاقتفرسا، اول بازی کاملاً خودش را نشان میدهد.

خود بازی چنین شروع میشود: در حیاط یک قلعه ویران، با یک تپانچه ساده در دست. اولین موج شیاطین که از سوراخهای دیوار وارد میشوند، تقریباً آموزشی است. هرچه جلوتر میروی، هیولاها بیشتر و سریعتر میشوند. میتوانی موانع چوبی را بازسازی کنی تا نفس بکشی، اما در نهایت کل قلعه میدان جنگ میشود. پول و خون جادویی از کشتنها میگیری و با پول، اسلحههای جدید را از جعبهها باز میکنی یا قسمتهای جدیدی از مپ را قفلگشایی میکنی. این حلقه «جمع کن، باز کن، زنده بمان» آنقدر اعتیادآور است که شب اول من یکسره گذشت.

تازگیای که Blood Reaver به فرمول اضافه میکند، خون جادویی است. به جای اینکه فقط با اسلحه شلیک کنی، تواناییهایی داری مثل کند کردن زمان، حلقههایی که آسیب را زیاد میکنند و موج آتش که جلوی شیاطین را میگیرد. مدیریت بین اینکه پول صرف اسلحه کنی یا خون را برای تواناییها نگه داری، یک لایه استراتژیک شیرین به بازی میبخشد. مخصوصاً وقتی انفجاریها وارد میشوند و دیگر جوانمردانه از جلو نمیآیند.

یکی از چیزهایی که حسابی من را به یاد بازیهای قدیمی انداخت، نبود نوار سلامتی بود. شما در واقع با قرمزی خون روی صفحه متوجه میشوی چقدر آسیب دیدهای؛ هرچه بیشتر میگیری، صفحه خونینتر میشود. این طراحی از یک طرف تنش را چند برابر میکند و از طرف دیگر در تک نفره گاهی خیلی بیرحمانه است؛ یک ضربه از پشت که حتی نمیبینیش، میتواند یک ران عالی را نابود کند. در چندنفره، دوستت میتواند قبل از تمامشدن خون، تو را بلند کند و همین همکاری باعث میشود بازی واقعاً یک تجربه اجتماعی شود.

از لحاظ بصری، Blood Reaver با همین یک نقشه، فضاسازی فوقالعادهای دارد. قلعه ویران با آوارها و موانع چوبی، آسمان طوفانی و صاعقههای خونی، و طراحی شیاطین با شاخ و جثههای متفاوت، حس دوزخی قوی میسازد. سلاحها هم ترکیبی از سلاحهای تاریخی جنگ جهانی و تزئینات شیطانیاند؛ جزئیاتشان بهقدری خوب است که هر سلاح حس متفاوتی در تیراندازی دارد. افکتهای خاص جادوی خون هم به اندازه کافی چشمگیرند.

صداگذاری هم نقطه قوت بزرگی است. موسیقی پسزمینه بهجای یک آهنگ تکراری، از نالههای دوزخی، صدای شعلهها و رعد و برق ساخته شده. مهمتر از همه، صدای شکستن موانع و شیاطین در حال ورود به مپ، همیشه به تو یادآوری میکند که در چه خطرناکی هستی. حتی صدای مسلسل از دور، این توهم را ایجاد میکند که جای دیگری هم پای انسانها در میان است. چنین طراحی صوتی در یک بازی مستقل کم پیدا میشود.

حالا برسیم به جایی که شخصیت من بهعنوان یک بازیکن قدیمی زامبی کمی موضع میگیرد: هیچ چیز در بازی تصادفی نیست. جای همه جعبهها و آیتمها ثابت است و بعد از چند بازی دقیقاً میدانی کجا بروی. رفرنسها میگویند این بازی از کالآفدیوتی الهام گرفته، ولی در کالآفدیوتی حداقل جعبه جادویی موقعیتش جابهجا میشد و سلاحهای تصادفی میدادی. در Blood Reaver این موضوع باعث میشود مرحلهی دوم و سوم ریپلی، دیگر آن هیجان اکتشاف اول را نداشته باشد. این برای یک بازی که تمام هویتاش روی موجها و تلاش برای رکورد زدن است، یک ضعف جدی است.

علاوه بر این، در وضعیت فعلی فقط یک نقشه به نام Final Stand وجود دارد. در نقشههای زامبی کالآفدیوتی، نیمی از لذت، یاد گرفتن جای راههای مخفی، اتاقهای پنهان و ایستر اگها بود. اینجا هنوز خبری از آن نیست. سازندگان یک نقشه راه منتشر کردهاند و به نظر میرسد در آینده محتوا اضافه خواهد شد؛ اما همین الان، بعد از چند ساعت، چرخه بازی به «چطور بیشتر زنده بمانم» ختم میشود و هدف اصلیام فقط عدد رکورد شد. هیچ پایانبازی یا باس فایت خاصی نداریم تا انگیزهای برای ادامه دادن باشد.

بااینحال، من نمیتوانم منکر این شوم که Blood Reaver قلب درستی دارد. مکانیکها برای یک بازی اولیهی دسترسی زودهنگام (Early Access) به طرز شگفتآوری کامل و بدون باگ عمده هستند. بازی بهجای نقشه بزرگ و هزاران آیکن، یک میدان جنگ جمعوجور و پرشدت میسازد که هر لحظه تصمیم میگیری کجا بایستی و چقدر هزینه کنی. دقیقاً همان چیزی که من از بازیهای این ژانر میخواهم؛ نه پیادهرویهای طولانی و نه ویدیوی معرفیهای اضافه.

شاید اگر Blood Reaver ده سال پیش در دوران اوج حالت زامبی منتشر میشد، یک پدیده میشد. امروز اما با توجه به رقبای بزرگی که یادآور همین حس هستند، باید بیشتر از اینها برای نگه داشتن بازیکن تلاش کند. با همه اینها، برای من شخصاً بازیای است که میخواهم دوباره به آن برگردم؛ حتی اگر بدانم جای همه چیز را حفظام. همان حسی که گاهی دوست داری همان نقشه قدیمی را دوباره بازی کنی، فقط به خاطر حس دلچسب شلیک و بقا.

کلام آخر: Blood Reaver امیدوارکنندهترین تجربهی هوردشیوتر مستقل این روزهاست. اگر طرفدار فرمول قدیمی «موجها، اسلحههای مخفی، و همکاری با دوستان» هستید، این بازی را از دست ندهید. اگر دنبال یک بازی با تنوع محتوایی و پایانبندی هستید، فعلاً صبر کنید و به گجتهای بهروزرسانیهای آینده نگاه کنید.