نقد و بررسی بازی ZPF

گاهی اوقات برانگیختن حس نوستالژی می‌تواند به طور ویژه‌ای قوی باشد. با نگاهی به بازی‌ها و خاطراتمان از آنها، به راحتی می‌توان در مورد خوب بودن ظاهر آنها یا اینکه چقدر در آن خوب بودید، اغراق کرد. به این ترتیب، بازی ZPF تجسم تقریباً کاملی از نوستالژی است که مانند خاطرات شیرین SHMUP های کلاسیک از نمای افقی به نظر می‌رسد و بازی می‌شود. اما سوال اینجاست آیا فقط با عینک خوش‌بینی بازی می‌کند یا در میان غول‌های امروزی ایستاده است؟ این بازی نیز با در نظر گرفتن Genesis/MegaDrive طراحی و برای کنسول‌های نسل فعلی پورت شده است. از گلوله‌ها و تعداد بی‌شماری از دشمنان جاخالی دهید، به باس برسید و او را شکست دهید تا مرحله را تمام کنید.

ZPF، یک بازی شوتر دوبعدی مدرسه قدیمی، در حین عبور از مراحل، شما را محدود نمی کند. تیم توسعه‌دهنده این بازی، ستایشی از آثار کلاسیک این ژانر ساخته که می‌تواند محکم روی پای خود بایستد. شما در میان تعداد انگشت‌شماری از دنیاهای با دقت انتخاب شده، دشمنان و غول‌ها را شکست خواهید داد به این امید که همه آنها را پاک سازی کنید یا در تلاش برای رسیدن به آنها بمیرید و مطمئنم که خواهید مرد، آن هم به تعداد دفعات زیاد!

هنگام شروع بازی، می‌توانید از بین سه کشتی بسیار متفاوت، یکی را انتخاب کنید: Knight، Gladius و Gold. هر کشتی دو حمله مختلف دارد: یک حمله دوربرد و همچنین یک حمله نزدیک برای دشمنانی که کمی بیش از حد نزدیک می‌شوند و برای راحتی شما مناسب نیستند. همچنین با تعداد محدودی بمب شروع می‌کنید که آنها را می‌توان در موقعیت‌های وخیم، زمانی که توسط دشمنان و پرتابه‌های آنها احاطه شده‌اید، استفاده کرد. مانند هر shmup، می‌توانید قدرت‌های مختلف را برای افزایش قدرت آتش خود جمع‌آوری کنید. یکی از جالب‌ترین ویژگی‌های بازی، فروشگاه قبل از رفتن به سطح بعدی است. با کشتن دشمنان، مدال‌هایی به شما پاداش داده می‌شود که می‌توانید از آنها برای خرید امتیازاتی مانند قدرت آتش اضافی، 1UP، پرتابه‌های دشمن ادامه یا کمتر استفاده کنید.

برخلاف shmup های سنتی که به سادگی از مرحله‌ای به مرحله دیگر می‌روید، ZPF یک صفحه انتخاب مرحله به شیوه بازی Mega Man ارائه می‌دهد. در ابتدا می‌توانید از بین سه مرحله انتخاب کنید. وقتی یک مرحله را تمام می‌کنید، مرحله بعدی که در کنار آن قرار دارد، باز می‌شود. اما همانطور که انتظار می‌رود، پس از پایان بازی، مرحله باز شده باید دوباره باز شود.

لازم به ذکر است این بازی فقط شامل چند کنترل می شود؛ شما یک دکمه برای شلیک دارید، یکی برای نبرد تن به تن، و یکی برای بمبی که آسیب زیادی وارد می‌کند و پرتابه‌ها را از بین می‌برد؛ همه را می‌توان برای سهولت و ترجیح بیشتر تغییر داد. این امر کنترل آن را ساده می‌کند، بنابراین می‌توانید روی آنچه روی صفحه نمایش اتفاق می‌افتد تمرکز کنید تا در دستانتان. با این حال، این سادگی همچنین باعث می‌شود گزینه‌های زیادی در نحوه بازی وجود نداشته باشد، که می‌تواند منجر به این شود که حلقه، در حالی که در ابتدا سرگرم‌کننده است، با تکرار بازی، احساس تکراری بودن کند. در حالی که سه شخصیت به تازه نگه داشتن گیم‌پلی کمک می‌کنند، گیم‌پلی تا حد زیادی یکسان باقی می‌ماند و عمدتاً فقط الگوی تیراندازی و حمله تن به تن در بین آنها متفاوت است.

یکی از مشکلات کنترل‌ها مربوط به منوها و عدم درک آنهاست. حتی مدتی را در منوی شروع صرف فشار دادن دکمه A کردم در حالی که با پیام «هر دکمه‌ای را فشار دهید» مسخره می‌شدم تا اینکه بالاخره شروع به فشار دادن دکمه‌های مختلف کردم تا اینکه X را زدم، که معلوم شد دکمه پیش‌فرض شلیک است و به من اجازه ادامه دادن داد. اما در بازی، وقتی بازی را متوقف می‌کنید، ناگهان دکمه A کار می‌کند. انگار ZPF طوری طراحی شده که یک دفترچه راهنما داشته باشد و عدم وضوح آن منجر به برخی ناراحتی‌های جزئی می‌شود.

یکی دیگر از مشکلات منوها، فقدان امکانات مدرن است. هیچ راه اندازی مجدد سریع یا راهی برای خروج از یک مرحله بدون تنظیم مجدد بازی وجود ندارد، که همانطور که به نظر می‌رسد یک تنظیم مجدد مناسب است، حتی شامل هرگونه تغییر در تنظیماتی که انجام داده‌اید. بنابراین اگر زود ضربه بخورید یا نقشه اشتباهی را انتخاب کنید، باید فقط با آن ادامه دهید و امیدوار باشید که یا بر آن غلبه کنید، یا به سرعت تسلیم شوید.

مطمئنا گرافیک ZPF شگفت انگیز است. قبل از اینکه حتی اولین پرتابه را ببینید، آثار هنری شگفت‌انگیزی به شما برخورد می‌کند. چه پس‌زمینه باشد، چه دشمنان، حتی صفحه عنوان، هر پیکسل از طراحی کاملاً در جای خود قرار گرفته است. به علاوه با مراحل کوتاه، که خودشان به مراحل تقسیم شده‌اند، و دنیاهای مختلف با سبک منحصر به فرد خود، چشمان شما هرگز از ضیافتی که می‌بینند خسته نمی‌شوند.

یکی از مشکلات پس‌زمینه‌ها این است که به دلیل رنگارنگ و پرجزئیات بودنشان، گاهی اوقات به راحتی می‌توان رد پرتابه‌ها را گم کرد، با وجود اینکه درخشش چشمک‌زن دارند. این امر به ویژه هنگامی که سرعت بازی را در نظر می‌گیرید صادق است، زیرا وقتی به دنبال جایی که شلیک می‌کنید هستید، می‌گردید، تشخیص پس‌زمینه و تهدید می‌تواند دشوار باشد. اگرچه این مشکل در هر مرحله‌ای شایع نیست، حتی چند مورد برای مشکل‌ساز شدن کافی است زیرا دریافت آسیب ارزان مانند آن می‌تواند تفاوت بین یک اجرای موفق یا مجبور شدن به شروع دوباره باشد.

موسیقی متن چیپ‌تیون که در تمام طول بازی شما را همراهی می‌کند، کاملاً مناسب است. از موسیقی منوی آغازین گرفته تا آهنگ‌های با ریتم بالا در مراحل، به اندازه‌ای تغییر می‌کند که هرگز قدیمی نشود. همچنین با جلوه‌های صوتی درون بازی که حتی به خودی خود عالی به نظر می‌رسند، به خوبی هماهنگ می‌شود و شلیک‌ها و انفجارهای مداوم را که از یک بازی آن دوران انتظار دارید، ترکیب می‌کند.

به طور کلی، ZPF یک حلقه‌ی گیم‌پلی لذت‌بخش، هرچند تا حدودی سطحی، با یک حس کلاسیک واقعی – چه خوب و چه بد – را ارائه می‌دهد. بسته به میزان سن، میزان نوستالژی یا علاقه‌تان به این نوع بازی‌های تیراندازی افقی و SHMUP سخت، ممکن است ZPF را دوست داشته باشید یا از آن متنفر باشید. اما معتقدم ZPF یک افزونه عالی برای ژانر shmup است، هرچند که کاملاً بی‌رحم است و البته این باعث می‌شود که مهارت شما آزمایش شود و شما را مجبور به بهتر شدن کند. اگر از طرفداران این ژانر هستید، ZPF یک انفجار مطلق است و حتما باید آن را تجربه کنید. اگر هنوز در این ژانر فعالیت نکرده‌اید، من هنوز آن را توصیه می‌کنم، اما آماده رویارویی با مرگ های فراوان باشید.