نقد و بررسی بازی Neopets – Mega Mini Games Collection – The Neopian Arcade Odyssey

این مقاله نقد و بررسی از بازی Neopets – Mega Mini Games Collection – The Neopian Arcade Odyssey توسط کسی نوشته شده که حداقل ۱۵ سال است Neopets را مشاهده نکرده، اما به نحوی دوباره به آن برگشته، اما دوست داشتم هرگز چنین اتفاقی نمی افتاد. این مجموعه یک انفجار از گذشته است؛ از آن نوعی که به شما یادآوری می‌کند که چرا از ابتدا چیزی را دوست داشتید… و همچنین باعث می‌شود متوجه شوید که می‌توانست بیشتر از این باشد.

Neopets: Mega Mini Games Collection بازی‌هایی را که با آنها بزرگ شده‌ایم، دوباره زنده می‌کند و برای لحظه‌ای، همین کافی است. شما آن را فوراً حس می‌کنید – جذابیت، چالش، آشنایی همه چیز. اما هر چه بیشتر با آن بنشینید، ترک‌ها بیشتر شروع به خودنمایی می‌کنند. چیزی که باید یک بازگشت کامل به Neopia می‌بود، در نهایت مانند یک نسخه کوچک‌تر و آرام‌تر از آن به نظر می‌رسد، و بخشی از احساسی که آن را خاص کرده بود، از دست رفته است. اینجا چیزهای زیادی برای دوست داشتن وجود دارد. همچنین بخش قابل توجهی وجود دارد که مانند یک فرصت از دست رفته به نظر می‌رسد. بد نیست؛ فقط کاملاً همه چیزهایی نیست که می‌توانست باشد.

در مورد داستان، شما در نقش Nyx بازی می‌کنید، یک شخصیت جدید که در یک جشنواره کوچک و بامزه شرکت می‌کند، جایی که هر بازی برای شما توکن‌هایی به ارمغان می‌آورد. هدف ساده است: صعود به جدول امتیازات و شکست دادن رقیب خود، AAA. AAA یک شخصیت کوچک و مغرور Neopets است که یک عینک سه‌بعدی قرمز و آبی قدیمی به چشم می‌زند و فقط به اندازه‌ای ظاهر می‌شود که شما را آزار دهد. او در مورد یک بازی بزرگ صحبت می‌کند و صادقانه بگویم، پایین کشیدن او به جایگاه دوم کاملاً رضایت‌بخش است.

نوعی داستان در اینجا وجود دارد، اما فقط در حد یک اسم و بیشتر یک وسیله قاب‌بندی است تا چیزی که با آن ارتباط برقرار کنید. با این حال، پیشرفت به آن گره خورده است، که باعث می‌شود نقاط ضعف آن بیشتر به چشم بیاید. وقتی یک منطقه جدید را باز می‌کنید، نمی‌توانید در حالت داستانی به عقب برگردید. هیچ دلیل واقعی برای این وجود ندارد.

فقط شما را مجبور به جلو رفتن می‌کند، حتی اگر بازی‌هایی که بیشتر از آنها لذت برده‌اید پشت سرتان باشند. این محدودیت بیشتر آزاردهنده است زیرا داستان به اندازه کافی قوی نیست که آن را توجیه کند. برخی از بهترین بازی‌های کلاسیک، مانند Kass Basher، زودتر از بقیه ظاهر می‌شوند. قفل کردن بازی‌های عقب‌مانده از پیشرفت، حالت داستانی را بیشتر شبیه یک کار طاقت‌فرسا می‌کند تا یک سفر. کم‌کم به هم ریخته به نظر می‌رسد، انگار سعی دارد شما را راهنمایی کند بدون اینکه واقعاً دلیلی برای دنبال کردن به شما بدهد.

Neopets – Mega Mini Games Collection – The Neopian Arcade Odyssey مجموعه‌ای از ۲۶ بازی کوچک یا اصطلاحا مینی گیم است که با حرکت در نقشه، به آرامی قفل آنها باز می‌شود. معمولاً از شما خواسته می‌شود قبل از پیشرفت، یک تا سه بازی را تمام کنید، که باعث می‌شود همه چیز در حال حرکت باشد، اما وقتی فقط می‌خواهید بازی‌های مورد علاقه خود را بازی کنید، می‌تواند محدودکننده به نظر برسد. خود بازی‌ها جایی هستند که جادو در آنها نهفته است.

اینها کلاسیک‌های فرقه‌ای واقعی هستند. Hasee Bounce، Kass Basher، Meerca Chase – آنها هنوز هم سرگرم‌کننده، هنوز هم چالش‌برانگیز هستند و هنوز هم می‌توانند شما را با میزان پیچیدگی‌شان غافلگیر کنند. خیلی زود به من یادآوری کرد که من جوان‌تر صبر بسیار بیشتری داشتم. حالت آرکید جایی است که بازی آزادتر می‌شود. می‌توانید هر چه می‌خواهید، هر زمان که می‌خواهید بازی کنید و به همین دلیل احساس بسیار بهتری دارد. در مقایسه، حالت داستانی به طرز عجیبی خشک و بی‌روح به نظر می‌رسد. عجیب است که یک مجموعه مینی‌گیم را به این شکل در نظر بگیریم، مخصوصاً وقتی که خود داستان، جذابیت اصلی نباشد.

بزرگترین مشکل برای من، عدم ارتباط است. نئوپتس همیشه در مورد هویت بود. شما شخصیت خود را ساختید. دنیای کوچک خود را ساختید. در اینجا، شما به عنوان نیکس بازی می‌کنید و در حالی که او خوب است، او مال شما نیست. این عدم ارتباط، اهمیت دادن به داستان یا احساس سرمایه‌گذاری در پیشرفت را دشوارتر می‌کند. سپس فقدان حالت آنلاین وجود دارد و این یکی واقعاً من را شگفت‌زده کرد. یک مجموعه مینی‌گیم با جدول امتیازات اما بدون چند نفره رقابتی واقعی، مانند یک هدف از دست رفته به نظر می‌رسد. می‌توانید به صورت انفرادی یا با یک بازیکن دوم به صورت محلی بازی کنید، اما همین است. بدون آن جامعه وسیع‌تر، قابلیت بازی مجدد به سرعت کاهش می‌یابد. وقتی کاری را که لازم داشتم تمام کردم، احساس نکردم که چیز زیادی مرا به عقب می‌کشاند.

علاوه بر این، برخی از مینی گیم ها به درستی کار نمی‌کنند. من چندین بار هنگ و تأخیر را تجربه کرده‌ام، و در یک بازی که “سنگ‌ها” روی آواتار من می‌افتادند بدون اینکه سنگی واقعاً بیفتد، که تکمیل امتیاز هدف بازی و ادامه دادن را به طور قابل توجهی دشوارتر می‌کرد. Starlight Symphony همچنین در نینتندو سوییچ کاملاً دارای باگ است، به این معنی که نمی‌توانم حالت داستانی را تمام کنم و این باعث می‌شود بازی برای من امتیاز از دست بدهد.

در مورد گرافیک، کاملا واضح است که تلاش آشکاری برای حفظ ظاهر و حس نئوپت‌های کلاسیک و در عین حال، سازگاری آن با پلتفرم‌های مدرن وجود دارد. در بیشتر موارد، این بازی خوب عمل می‌کند. به شکلی آرامش‌بخش، آشنا به نظر می‌رسد، اما همه بخش‌های ارائه به یک اندازه خوب نیستند. موسیقی شاد و شبیه جشنواره است، پر از سازهای بادی و ملودی‌های ملایم. کاملاً با لحن بازی هماهنگ است. صدایی شبیه به چیزی دارد که در یک نمایشگاه کوچک در شهر می‌شنوید و با سبک نئوپت‌ها به خوبی مطابقت دارد.

مشکل این است که همه مینی گیم ها موسیقی ندارند و برخی فقط به صداهای رابط کاربری – ترکیدن حباب‌ها، جلوه‌های کوچک – و هیچ چیز دیگری متکی هستند. این سکوت بیش از آنچه باید به چشم می‌آید. این می‌تواند باعث شود بخش‌هایی از بازی کمی خالی به نظر برسد، به خصوص وقتی که به موسیقی پس‌زمینه مداوم در بازی‌های مدرن عادت دارید. با این اوصاف، این سکوت باعث می‌شود بازی به راحتی با چیز دیگری جفت شود. من خودم را در حال تماشای سیمپسون‌ها در دیزنی پلاس یافتم و به همین ترتیب خوب کار می‌کند. می‌توانید آن را کاملاً بی‌صدا کنید و چیز زیادی از دست ندهید. با این حال، تکرار تم اصلی هنگام بازی می‌تواند پس از مدتی خسته‌کننده شود.

از نظر بصری، بازی دقیقاً همان چیزی است که انتظار دارید. شبیه نئوپت‌ها به نظر می‌رسد، فقط ظاهری تمیزتر دارند و اینکه حتی روی یک کنسول مانند نینتندو سوئیچ نیز می توانید آنها را مشاهده کنید و این چیز بدی نیست و در واقع بخشی از جذابیت آن است. روی پلتفرمی مانند نینتندو سوییچ، کاملاً حس خانه بودن را دارد. انتخاب، بازی کردن و دوباره کنار گذاشتن این بازی آسان است. همچنین نقطه شروع خوبی برای کودکانی است که هرگز نئوپت‌ها را برای اولین بار تجربه نکرده‌اند. ساده، ایمن و قابل فهم است. همچنین نکته خوبی در مورد در دسترس بودن آن در پلتفرم‌های مختلف وجود دارد. چه سوییچ، پلی‌استیشن یا ایکس‌باکس، واضح است که آنها می‌خواهند به مخاطبان گسترده‌تری برسند. منطقی است؛ این بازی‌ای است که به خوبی بین نسل‌ها جا می‌افتد.

در نهایت نقد من از Neopets – Mega Mini Games Collection – The Neopian Arcade Odyssey به یک چیز خلاصه می‌شود: سرگرم‌کننده است، اما می‌توانست مقدار آن بیشتر باشد. با این حال، از زمانی که با آن گذراندم واقعاً لذت بردم و به من یادآوری کرد که چرا از ابتدا Neopets را دوست داشتم. دیدن دوباره شخصیت‌های قدیمی مانند Soup Faerie، Fountain Faerie و King Roo واقعاً لبخند بر لبانم آورد.

اما همچنین باعث شد به آنچه کم است فکر کنم: عدم خلق شخصیت، عدم رقابت آنلاین و حالت داستانی که محدودیت‌های بیشتری نسبت به آنچه ارائه می‌دهد، اضافه می‌کند. اینها چیزهای کوچکی نیستند، به خصوص برای بازی‌ای که بر اساس نوستالژی و جامعه ساخته شده است. در جلسات کوتاه بهترین عملکرد را دارد. نیم ساعت اینجا، یک ساعت آنجا. برای بچه‌ها عالی است. برای نوستالژی عالی است. فقط عمق کافی برای نگه داشتن شما در درازمدت را ندارد.

با این حال، به عنوان یک بازی بین نسلی، به خصوص بازی‌ای که نسخه فیزیکی دارد و نه فقط نسخه مجازی، کار خاصی انجام می‌دهد: والدینی که با Neopets بزرگ شده‌اند می‌توانند آن را با فرزندانشان به اشتراک بگذارند و اینجاست که این بازی بیشترین درخشش را دارد.