نقد و بررسی بازی Moto Rush Reborn

Moto Rush Reborn نهایت هیجانی را که موتورسیکلت‌های سریع می‌توانند ارائه دهند، درک می‌کند. این بازی به طور هدفمند ساخته شده است تا یک چیز را بیش از هر چیز دیگری ارائه دهد: القای هیجان و آرنالین خالص به مخاطب. با اینکه فرضیه ساده است، اما اجرای آن فوق‌العاده است. بازی با حال و هوای آینده نگرانه و نئونی خود، روان و اعتیادآور به لطف طراحی مراحلش است که آن را به یکی از لذت‌بخش‌ترین بازی‌های مسابقه‌ای موتورسیکلت تبدیل می‌کند که تا به حال بازی کرده‌ام.

چیزی که همیشه جذاب است، شنیدن درباره بازی‌های مستقلی است که به موفقیت‌های کم‌رنگی تبدیل شده‌اند و با وجود تبلیغات کم، فروش زیادی داشته‌اند و به سختی در رسانه‌های اجتماعی زمزمه‌ای از خود به گوش می‌رسانند. اوایل امسال، Castle of Heart یک بازی اکشن پلتفرمر ۲.۵ بعدی که فقط روی نینتندو سوییچ بیش از ۳۰۰ هزار نسخه فروخته است، مطلع شدم. حتی چشمگیرتر، Moto Rush GT، یک بازی آرکید با سبک ترافیک‌گریز است که توانست به فروش جادویی ۱ میلیون نسخه‌ای برسد؛ رقمی که اکثر ناشران به آن غبطه می خورند و باید فروتنی برخی از استودیوهای مستقل را تحسین کرد.

بازی Moto Rush Reborn هم دنباله رو همان فروش ۱ میلیون نسخه‌ای است. شما هنوز هم وظیفه دارید در حالی که سوار بر یک موتورسیکلت قدرتمند هستید، از میان ترافیک عبور کنید و از زیر موانع سر بخورید. فقط اکنون در یک دنیای آینده‌نگرانه از توکیو قرار دارید که پس‌زمینه بازی را فراهم می‌کند. این به معنای وجود آسمان‌خراش‌های عظیم، خیابان‌های متراکم شهر، تونل‌های طولانی مترو و تعداد زیادی از نمادهای ژاپنی مانند فانوس‌های کاغذی است. همچنین به تدریج قفل پنل‌هایی را در یک کتاب کمیک به سبک مانگا باز خواهید کرد که جزئیات یک داستان در حال وقوع را یک صفحه در هر زمان شرح می‌دهند. این به تجربه حس منحصر به فردی از سرعت می‌بخشد، به این صورت که شما هر چند مرحله با یک میان‌پرده مواجه نمی‌شوید، بلکه تشویق می‌شوید تا پنل‌های بیشتری را باز کنید.

این امر با جمع‌آوری نشان‌های درخشان حاصل می‌شود. تعداد انگشت‌شماری از آنها به طور نامحسوسی در هر مرحله قرار گرفته‌اند، و برخی حتی نیاز به گرفتن یک چرخ محکم دارند. بقیه با گذراندن زمان‌های مرحله، انجام نزدیک به خطاها و رسیدن به یک دویدن بی‌نقص به دست می‌آیند. در مجموع بیش از ۶۰۰ نشان برای به دست آوردن وجود دارد که از همان ابتدا چیزی برای تمرکز روی آن ارائه می‌دهد. به راحتی، می‌توان ماموریت‌هایی را که هنوز به اهداف نرسیده‌اند، فیلتر کرد و تکرار مراحل را کمتر شبیه قمار کرد. بهتر است همزمان روی یک هدف واحد تمرکز کنید. هدف قرار دادن زمان تعیین‌شده، که نیاز به چرخ‌های فراوان دارد، و تلاش برای انجام بیش از ۳۰ نزدیک به خطا در همان دویدن، قطعاً به فاجعه ختم می‌شود.

از منوی اصلی بازی، دو حالت در دسترس است. Just Ride یک حالت بی‌پایان است که همه چیز را به سمت شما روانه می‌کند، از خطرات اواخر بازی مانند جاخالی دادن زیر سقف‌های کوتاه، وسایل نقلیه‌ای که فقط با چند ثانیه اطلاع، لاین عوض می‌کنند و موانعی که با نزدیک شدن شما پایین می‌آیند. حالت دیگر، کمپین اصلی است که ۴۵ مرحله نامگذاری شده برای پشت سر گذاشتن دارد. این مراحل باید به ترتیب تکمیل شوند و به طور فزاینده‌ای سخت‌تر می‌شوند و چالش عدم تصادف را با گذشت زمان دشوارتر می‌کنند.

در مورد گرافیک، Moto Rush Reborn به خوبی با محیط انیمه آینده‌نگر جدید خود هماهنگ است و از یک پالت رنگی روشن با خطوط برجسته و تعداد زیادی بیلبورد با نور نئون بهره می‌برد. هنگام سر خوردن جرقه‌ها به پرواز در می‌آیند، در حالی که مناظر رنگارنگ با سرعت از کنار شما عبور می‌کنند. خطرات را می‌توان از قبل به خوبی تشخیص داد، که اغلب با رنگ زرد یا با چراغ‌های چشمک‌زن مشخص می‌شوند، و از آنجایی که از تصادفی‌سازی استفاده نمی‌شود، می‌توان مکان اشیاء را برای دویدن‌های بی‌نقص به خاطر سپرد.

کنترل‌های بازی کاملا پاسخگو هستند، به طوری که موتورسیکلت شما آزادانه در تمام جاده تغییر جهت نمی‌دهد، اما صرفاً از چپ به راست هم تکان نمی‌خورد – و می‌توان با فعال کردن یک ویژگی حرکت آهسته موقت، سرعت را کاهش داد. اگر به آن اهداف محدودیت زمانی نرسید، باید چرخ‌های بیشتری بزنید – یک مانور خطرناک که بر دید نیز تأثیر می‌گذارد. در بخش‌های شلوغ‌تر هم، به خصوص وقتی که به شکاف‌های باریک هدایت می‌شوید، هیچ شرمی از کاهش سرعت وجود ندارد.

Moto Rush Reborn با وجود داشتن تمام عناصر اساسی و ارائه روان، هنوز در آنچه می‌تواند ارائه دهد بسیار محدود است. در نهایت، این بازی هنوز هم یک تجربه کاملاً آرکید مانند است که بیشتر شامل دویدن به چپ و راست برای جاخالی دادن از ترافیک، تکیه بر حفظ کردن و واکنش‌های سریع می‌شود. چیزی شبیه به مسابقات تک به تک با غول‌ها می‌توانست به جذابیت بازی بیفزاید، زیرا بخش داستانی بازی صرفاً شامل غلبه بر یک مرحله قبل از رفتن به مرحله بعدی است، تنها با کمی افزایش سختی. خطرات و پس‌زمینه‌های جدید هر از گاهی معرفی می‌شوند، اما به ندرت به گونه‌ای که یک مرحله را منحصر به فرد جلوه دهد.

برای شفافیت کامل، من هنوز تمام مراحل Moto Rush Reborn را به طور کامل تمام نکرده‌ام، اما بازی را تا انتهایش دنبال خواهم کرد. نه تنها این، بلکه تمام تلاشم را خواهم کرد تا بهترین زمان‌هایم را پشت سر بگذارم و بدون هیچ تصادفی بازی را تمام کنم، صرفاً به این دلیل که می‌خواهم احساس کنم که یک قهرمان موتورسواری انیمه‌ای هستم که این بازی به تصویر می‌کشد.

هیچ چیز فانتزی در مورد کاری که در این بازی انجام می‌دهد وجود ندارد، اما آنقدر خوب اجرا شده، روان و جذاب است که واقعاً به سختی می‌توانم آن را کنار بگذارم. فکر می‌کنم طرفداران مسابقات موتورسواری و حتی رقابت های اتومبیل‌رانی نیز از تجربه این بازی حسابی لذت خواهند برد. اگر Moto Rush Reborn را برای مدت زیاد بازی کنید، در نهایت به شبکه‌ای از جاده‌های خاکستری، علائم هشدار زرد و چراغ‌های نئونی تبدیل می‌شود. اگر آن را کم بازی کنید، باید مقدار قابل توجهی از رضایت را برایتان فراهم کند، به خصوص وقتی که مراحل سخت‌تر در اواسط بازی ظاهر می‌شوند. این یکی از آن تجربه‌های نادری است که در آن اغلب باید «استراحت» کنید تا از کسالت و یکنواختی جلوگیری شود.