بهعنوان کسی که با شوترهای کلاسیک و ایمولیشن بزرگ شده، همیشه به بوومر شوترها یک نگاه ویژه داشتم. وقتی شنیدم WRATH: Aeon of Ruin قرار است یک تبدیل تمامعیار به واقعیت مجازی داشته باشد، اول فکر کردم که این یکی مثل خیلیهای دیگر فقط یک پورت ساده است؛ اما تیم Beef خلاف این را ثابت کرد. با این حال، احساسات من دربارهی این بازی هنوز دوپاره است. یک طرفش ضربان جهنمی و مبارزات خداییای است که در VR فوقالعاده حس میشود و طرف دیگرش ساختار طراحی مراحلی است که یادم میاندازد چرا سال ۲۰۲۴ هنوز دارم توی همین بازی گم میشوم.
اولین برخورد با بازی در یک منوی کتاب باستانی اتفاق میافتد که با یک قلمِ شناور کنترلش میکنی. این جزئیات کوچک نشان میدهد که قرار است کار متفاوت باشد. وارد بازی که میشوی، همان یکنواختیِ همیشگی شوترهای کلاسیک است: تو جایگزینِ «برونسرزمینی» میشوی که باید نگهبانان دنیای کهن را بکشد. داستان خیلی در حد نخودچی است و من هم برای همین نیامدم که درام روایی تحویل بگیرم؛ فقط یک بهانهی ساده برای شلیک کردن میخواستم.
بخش آموزشی بازی کند است، ولی در VR بهخاطر کنترلهای فراوان اصلاً آزاردهنده نیست. تیغهی معروف که از مچ بیرون میآید به تو اجازه میدهد با یک ضربه به جلو بپری و از فاصلهها عبور کنی. این خیلی خوب در کنترل پیاده شده ولی در اول کار باید بهش عادت کنی. از دید من جالبترین طراحی کنترلهای بازی، دو دست گرفتن یک اسلحه است. میتوانی به جای دو اسلحه، یک سلاح را با دو دست بگیری تا یک گلولهی قدرتمند شلیک کنی. این کار در میان هیاهوی نبرد یک انتخاب استراتژیک میدهد که خیلی به مذاق من نشست. اسلحههای دیگر هم هر کدام یک روش خنک و مناسب برای ریلود دارند که ریتم مبارزه را دست خودت میگذارد. البته در نبردهای سنگین، اجرای این جابجاییها آنقدرها سخت میشود که بعضی وقتها حسرت میخوری که همان دکمههای کلاسیک نبود.
بزرگترین نقطهی قوت بازی از نظر من سطحهای بزرگ و پر از راز است. من جزو آن دسته آدمهایی هستم که برای پیدا کردن یک آپگرید مخفی یا یک سلاح پنهان ساعتها توی هر گوشه کنج را میکنم. WRATH این را واقعاً میفهمد. هر سطح یک پیچوخم هزارتوگونه است با دیوارهای جعلی و دالانهای پنهان که یافتنشان یک حس واقعی اکتشاف به تو میدهد. سه هاب و پانزده مرحلهی غیرخطی یعنی میتوانی خیلی زود سراغ هر مرحلهای که دوست داری بروی، چیزی که حس یک جستوجوی باستانی و حماسی را منتقل میکند. در VR، این مکانهای وهمآلود حتی ترسناکتر و جذابتر دیده میشوند. معماری قنداق و طراحی هنری با آن رنگهای کثیف و خونین، دقیقاً همان حالوهوای کوئیک را دارد که در دوران بچگی در مودهای تکنفره آن غرق میشدم.
اما در همین مسیر با دو مشکل جدی روبهرو شدم که تا آخر بازی دست از سر من برنداشتند. اولی نبودِ نقشه است. با وجود اینهمه پیچوخم و محیطهای عظیم، نداشتن یک نقشه ساده از آن جهت که باید به خاطر بسپاری کدام درب قفل بود و کدام کلید را باید کجا ببری، یک شکنجهی واقعی است. مخصوصاً اینکه در بازی هیچ نشانهای برای مسیر نمیبینی؛ یک خط نقطهچین هست که نشان میدهد به کدام سمت بروی، اما در محیطهای عمودی و بزرگ مثل یک شوخی به نظر میرسد و بیشتر از اینکه راهنما باشد، تو را گمراه میکند. برای همین، بارها شد که بیشتر از یک ساعت در یک مرحلهی تکراری گشتم فقط برای پیدا کردن همان دری که پانزده دقیقه قبل از جلو آن رد شده بودم.
دومین مشکل، سیستم ذخیرهی بازی است. اینجا مدرج کردن بازی با یک آیتم مصرفی به اسم «تترِ روح» انجام میشود. یعنی باید خودت نقطهی ذخیره را در هر جای دلخواه بگذاری؛ آن هم با تعداد محدودی که پیدا میکنی. در ابتدا به نظر هوشمندانه میآید، اما در عمل برای یک بازی که سرعت حرف اول را میزند، یک جور ضد جریان است. شجاعتِ من در بازی معمولاً به این است که بهجای نگاه کردن به آیکونهای ذخیره، فقط حرکت کنم و بجنگم. نتیجتاً وقتی در یک مبارزهی سخت میمیرم، آنقدر از نقطهی قبلی دور هستم که مجبور میشوم یک تکهی طولانی از مرحله را دوباره از اول بروم. این مسئله، آن ریتم شتابان و سرخوشی که در بهترین لحظات بازی تجربه میکنم را کاملاً از بین میبرد. این آدم را یاد ساور خرو رهای کلاسیک میاندازد، ولی در یک بازی اکشن شاید باید نرمتر باشد. حداقل اگر یک سیستم چکپوینتِ خودکار وجود داشت، یا این آیتمها بیشتر بودند، میشد یک جوری با آن کنار آمد؛ ولی الان اینطور نیست.
موسیقیِ بازی یک دنیای عمیق و سنگین دارد که از آثار اندرو هالشولت، خالق موسیقیهای بهیادماندنی شوترهای امروزی، هست. اول کشتنهای من با ریتم گیتارهای جهنمی همراه بود و حس خوبی به آدم داد. اما در میانهی بازی، موسیقی در بعضی بخشها تقریباً محو میشود و فقط یک آمبیانس ضعیف میشنوی. شاید این یک اشتباه فنی باشد یا یک انتخاب درست هنری برای فضاسازی، ولی در یک بوومر شوتر، موسیقی باید همیشه جزئی از هیجان باشد؛ نه اینکه در خیلی از قسمتها آنقدر ضعیف شود که فراموشش کنی. با اینکه وقتی موسیقی میآمد کیف میکردم، این سکوتهای طولانی باعث میشد میزان هیجان افت کند.
گرافیکِ رترو با آن جزئیات سهبعدی قدیمی در واقعیت مجازی فوقالعاده به نظر میرسد. فانوسهای روشن، سایههای سنگین و طراحی وحشتناک موجودات، در نزدیک شدن به آنها در VR تاثیرگذارتر هم شده است. من چند بار حس کردم اگر در واقعیت بتوانم نزدیک یک زامبیِ جهنمی با فک پایین باز ایستم، دقیقاً همین سطح از ترس را تجربه میکنم. این بازی از نظر جو وحشتناک در بالاترین سطح است، حتی اگر مکانیکهای مبارزه نتوانند کاملاً از این جو ترس هولناک پشتیبانی کنند.
تکنیکهای VR مثل حرکتهای نرم و کمکی، انتخاب روش چرخش و تنظیمات محیطی بیشتر، ساختهی دست یک استودیوی حرفهای است. هیچ لگ و فریم افت عجیبی ندیدم و این حتی در شلوغترین درگیریها هم صدق میکند. در عین حال، اکثر تعاملات محیطی به یک دکمهی ساده محدود میشود؛ یعنی اگرچه میخواهی دروازهای را بکشی یا کلیدی را بچرخانی، فقط باید X را بزنی. این مسئله باعث میشود دنیای بزرگِ بازی کمی مرده به نظر برسد، چیزی که یک VR کار سختکوش ممکن است تا کیلومترها جلو ببرد.
در نهایت، نمیتوانم بگویم WRATH: Aeon of Ruin VR Brutal Edition یک بازی بدی است، اما تعریفهای من از آن هم بدون اما و اگر نیست. جایی که این بازی میدرخشد، مبارزات مستقیم و کشف راز نهفته است. با دوبل شاتگان در دست و شلیک با دو دست به یک شیطان بزرگ، آن حس قدرت مطلق را پیدا میکنی که کمتر VR شوتری اینقدر خوب به تو میدهد. اما ساختار مراحل گیجکننده و سیستم ذخیرهی بدون رحمِ آن، مثل یک اره روی ریتم بازی حرکت میکند و اجازه نمیدهد که کاملاً غرق بشوی. برای کسی مثل من که نوستالژی کوئیک و دووم را دارد، این تجربه ارزش دیدن دارد، ولی به شرطی که حوصلهی تکرارهای بزرگ را داشته باشی. این بازی دقیقاً همانطور که یک جزوهی قدیمی میگوید معروف است: «نیمهی پرِ لعنتی و نیمهی خالیِ جهنمی». در کل، من اگر بتوانم این اصطکاکهای طراحی را نادیده بگیرم، دوباره به این دنیای خونی برمیگردم؛ اما نه با همان اشتیاق اول صبح، بلکه با یک نفس عمیق و یک تترِ روحِ تازه.
- کنترلهای VR دقیق و خوشدست، بهویژه دبل ولدینگ و شلیک با دو دست
- طراحی مرحلهای پر از راز و اکتشاف که حس شوترهای کلاسیک را زنده میکند
- گرافیک رترو و فضاسازی وحشتناک در واقعیت مجازی بسیار تاثیرگذار است
- موسیقی اندرو هالشولت در لحظات اوج، انرژی جهنمی به مبارزات میدهد
- کمبود نقشه در محیطهای بزرگ و هزارتویی باعث سردرگمی شدید و فوت وقت میشود
- سیستم ذخیره با تترِ روح، ریتم بازی را میشکند و مجازات مرگ را سنگین میکند
- تعاملات محیطی محدود به دکمه و غیر فیزیکی است که از غوطهوری VR میکاهد
- سکوتهای طولانی در موسیقی، هیجان مبارزات را در برخی بخشها تخلیه میکند
IRG Review Iran Game Review








