خانه / PC / نقد و بررسی بازی WRATH: Aeon of Ruin VR – Brutal Edition
نقد و بررسی بازی WRATH: Aeon of Ruin VR - Brutal Edition

نقد و بررسی بازی WRATH: Aeon of Ruin VR – Brutal Edition

بگذارید از همان اول صادق باشم: من با شوترهای کلاسیک بزرگ شدهام. در دوران بچگی، با امولاتور روی یک کامپیوتر پنتیم ۳ ساعتها توی Quake و Doom غرق میشدم و وقتی خبر رسید WRATH: Aeon of Ruin قرار است یک نسخهی VR بگیرد، دلم شور زد. ترکیب بومر شوتر و واقعیت مجازی؟ این چیزی بود که همیشه میخواستم.

اما بعد از چند ساعت بازی، فهمیدم که آرزوها همیشه برآورده نمیشوند. WRATH: Aeon of Ruin VR Brutal Edition یک بازی خوب و پرجزئیات است، اما در عین حال مشکلاتی دارد که نمیتوان نادیده گرفت.

داستان بازی مثل بیشتر همتایانش فقط یک بهانه است: شما Outlander هستید که به دنیایی در حال مرگ پرتاب میشوید و باید Guardians of the Old World را نابود کنید. هیچ دیالوگ عمیقی، هیچ پیچش داستانی خاصی وجود ندارد و خلاصه اگر دنبال روایت هستید، اینجا جایش نیست. با این حال، برای یک شوتر کلاسیک، این کمبود قصه نهتنها آزاردهنده نیست، بلکه به نوعی حس نوستالژیک هم دارد.

بخش زیادی از جذابیت این نسخه به کنترلهای VR آن برمیگردد. تیم بیف (Team Beef) دوباره دست به کار شده و توانسته تجربهای بسازد که حس میکند واقعاً برای هدست طراحی شده است. منوی داخل یک کتاب باستانی، با یک قلم که در دست شناور است؟ این جزئیات کوچک نشان میدهد که توسعهدهنده چقدر به فکر جزئیات بوده است. اسلحهها را میتوانید دو دستی بگیرید، یا با دو دست یک اسلحه را نگه دارید تا شلیک قویتری داشته باشید. تیغهای که روی مچتان دارید، مثل یک شمشیر واقعی عمل میکند؛ میتوانید با آن ضربه بزنید، جلوی گلولهها را با قرار دادن دو تیغ به شکل ضربدر بگیرید و حتی یک حمله شارژی انجام دهید که شما را به جلو هل میدهد. همهی اینها در عمل فوقالعاده هستند و لحظات نبرد را از یک تیراندازی ساده به یک اکشن ماجراجویانهی جذاب تبدیل میکنند.

اما این کنترلها بدون نقص نیستند. بارگذاری مجدد اسلحهها با حرکات دست انجام میشود؛ در ظاهر ایدهی خوبی است، اما وقتی دشمنان از هر طرف به شما حمله میکنند، همین یک لحظه مکث ممکن است به قیمت جان شما تمام شود. همچنین نشانهروی روی دشمنان دوردست گاهی تبدیل به یک کابوس میشود و من بیشتر از آنچه انتظار داشتم پشت گوشهها پنهان میشدم و با احتیاط از فاصلهی دور جان آنها را میگرفتم. همین موضوع سرعت بازی را به شدت پایین میآورد. در نسخهی غیرVR، شوترهای کلاسیک شما را مجبور میکنند همیشه در حرکت باشید، اما در اینجا گاهی حس میکنید که در یک بازی بقا گیر افتادهاید. اسلاید زمینی هم که اضافه شده، آنقدر کمجان است که عملاً هیچ فایدهای ندارد.

در طراحی مراحل، WRATH یکی از بهترینهای ژانر است. سه دنیای مرکزی با پانزده نقشهی بزرگ، همگی پر از راهروهای مخفی، اتاقهای پنهان و آیتمهای قوی هستند. من که عاشق گشتن و پیدا کردن اسرار هستم، ساعتهای زیادی را صرف کندوکاو در این مکانها کردم. معماری به سبک Quake و فضاسازی لاوکرفتی کاملاً در VR دیده میشود و حسوحال فوقالعادهای دارد. اما مشکل اینجاست که نقشهای در کار نیست. بله، درست خواندید؛ هیچ نقشهای وجود ندارد. در چنین مراحل پیچیدهای، بدون نقشه گاهی کاملاً گم میشوم و مجبور میشوم برای پیدا کردن مسیر درست، ساعتها بیهدف بگردم. این موضوع به ویژه وقتی پای یک سیو محدود وسط است، تبدیل به یک کابوس میشود.

سیستم ذخیرهی بازی یکی از بزرگترین نقطهضعفهای این عنوان است. در دنیای بازی، آیتمی به نام Soul Tether پیدا میکنید که به شما اجازه میدهد یک نقطهی ذخیره ایجاد کنید. مشکل اینجاست که تعداد این آیتمها بسیار محدود است و اگر از آنها استفاده کنید، یک غافلگیری ناگهانی ممکن است همهی پیشرفت شما را از بین ببرد. من بارها پیش آمده که چند دقیقه قبل یک تتر را مصرف کردم، اما کمی بعد توسط یک مشت هیولا از پشت سر کشته شدم و مجبور شدم مدت طولانی را دوباره طی کنم. این سیستم برای یک بازی اکشن جواب نمیدهد؛ انگار که بازی میخواهد یک حس بقا به شما بدهد، اما فقط باعث میشود از هر گوشه ترسیده و از سرعت شما کم شود. من در نهایت راهی شدم که فقط در ابتدای هر بخش سیو کنم، که آن هم به مراتب خطرناک بود.

یکی از ویژگیهای جالب بازی، ساختار غیرخطی آن است. به هر مرکز جهانی که میرسید، میتوانید بین چند نقشه یکی را انتخاب کنید. این آزادی عمل همیشه من را تشویق میکرد تا به جای دنبال کردن یک خط، به هر گوشهای سرک بکشم. حتی اگر بعضی از این مراحل به یک ترتیب خاص پیشنهاد شوند، باز هم شما مختارید. این همان چیزی است که در Hexen هم میدیدم و برای من یک حس نوستالژی نوستالژیک دارد.

از نظر فنی، بازی همان ظاهر کلاسیک مبتنی بر Quake 1 Tech را دارد و این دقیقاً چیزی است که طرفداران این سبک میخواهند. تکسچرهای دانهدار و مدلهای قدیمی، اما نورپردازی و افکتها مدرن. دشمنان طراحی ترسناک و بهیادماندنی دارند، مخصوصاً زامبیهایی که با فک باز به سمت شما میدوند. موسیقی هم مانند همیشه کار اندرو هولشولت (Andrew Hulshult) است؛ آهنگهای گیتار الکتریک سنگین که آدرنالین شما را بالا میبرد. در کنار این، محیطهای VR به طرز شگفتانگیزی همهجانبهاند و شما واقعاً احساس میکنید توی دنیایی گرفتار شده اید که در حال فروپاشی است.

در نهایت، باید بپذیرم که WRATH: Aeon of Ruin VR نمیتواند همان سرعت واعصابخردکنی را که در شوترهای کلاسیک دوست دارم، به VR منتقل کند. شاید این تقصیر ذات واقعیت مجازی است که شما را مجبور میکند به جای تیراندازی از باسن، با دقت نشانه بگیرید. اما در عوض، یک عمق استراتژیک جدید به تجربه اضافه میکند؛ اینکه چه زمانی از شمشیر استفاده کنم، چه زمانی با دو دست شلیک کنم و چگونه ذخایر مهماتم را مدیریت کنم. اینها همه ویژگیهایی هستند که پس از چند ساعت بازی کردن تازگی خود را از دست نمیدهند.

اگر طرفدار سرسخت شوترهای کلاسیک هستید و یک هدست VR دارید، این بازی ارزش وقت گذاشتن را دارد. اما اگر به دنبال یک بازی اکشن سریع و بیوقفه میگردید، بهتر است انتظارات خود را پایین بیاورید. با سیستم سیو ضعیف و برخی مشکلاتکنترلی، WRATH: Aeon of Ruin VR یک تجربهی خوب است، اما نه یک شاهکار. برای من، لحظاتی که با شمشیرم یک هیولا را از وسط دو نیم میکردم یا بالاخره یک راز پنهان در دل یک معبد را پیدا میکردم، کمتر چیزی از بازیهای گذشته نداشت. اما ساعتی که به خاطر یک مرگ احمقانه دوباره پیمودم، بهیادماندنیترین خاطرهی من از بازی نیست.

0

مزایا

  • طراحی مراحل هزارتویی و پر از راز و رمز که حس نوستالژیک Hexen را زنده میکند.
  • کنترلهای همهجانبهی VR مانند دو دستی گرفتن اسلحه و شمشیر مچی، تجربهای تازه میسازند.
  • فضاسازی فوقالعاده با الهام از Quake و لاوکرافت، در VR به اوج میرسد.
  • موسیقی حماسی اندرو هولشولت، آدرنالین را بالا میبرد.
معایب

  • سیستم سیو محدود و برگشت به عقب طولانی، اعصاب خردکن است.
  • نبود نقشه در مراحل بزرگ، گم شدن را به یک تجربهی تکراری تبدیل میکند.
  • سرعت پایینتر نسبت به نسخهی غیرVR و بارگذاری مجدد کند، جریان اکشن را میگیرد.
  • تیراندازی از فاصله دور به دلیل سختی نشانهروی، ناامیدکننده است.

0

0

0

0

0

گرافیک - 8.5
گیم پلی - 7
داستان - 5.5
موسیقی - 8

7.3

User Rating: Be the first one !

همچنین ببینید

نقد و بررسی بازی TANUKI: Pon's Summer

نقد و بررسی بازی TANUKI: Pon’s Summer

من و بازی‌های پیک‌موتوری یک گذشته‌ی مشترک داریم. بخشی از کودکی من پای همان بازی‌های …