نقد و بررسی بازی Untold Memories: Potter’s Field

من سهم قابل توجهی از بازی‌های ترسناک مستقل که نوید یک تجربه وحشتناک در “شیفت شب” کاری را می‌دهند، بررسی کرده‌ام، اما در نهایت به یک تجربه عمومی خانه جن‌زده با چراغ قوه‌ای که هر ۱۲ ثانیه خاموش می‌شود، رسیده‌ام. در واقع برای متمایز شدن در بازار شلوغ بازی‌های ترسناک مستقل، به چیزهای زیادی نیاز است.

بازی Untold Memories: Potter’s Field که توسط تیم دو نفره Huseyin Onur و Arda Onur ساخته شده است، کلیشه‌های ماوراءالطبیعه را کنار می‌گذارد و به چیزی بسیار تاریک‌تر می‌پردازد: تاثیرات خردکننده گناه انسانی. این بازی که ظاهراً از وقایع واقعی الهام گرفته شده، شما را در یک قبرستان تاریک و بیش از حد واقع‌گرایانه قرار می‌دهد تا با عواقب گذشته‌ای که به شدت سعی در دفن آن داشته‌اید، روبرو شوید. این عنوان به اندازه کافی ترس واقعی و جامپ اسکرهای زمان‌بندی شده ماهرانه را در خود جای داده تا شما را به طور غریزی وادار کند که برای حمایت عاطفی، نزدیکترین عروسک Gengar خود را بردارید. خوراکی‌هایتان را بردارید، صدای هدفون‌هایتان را زیاد کنید و بیایید شروع کنیم.

در داستان این بازی، شما در نقش Mark، مردی گوشه‌گیر و بدهکار که زندگی‌اش پس از یک تصادف غم‌انگیز در سکوت فرو رفته است، قرار می گیرید. سال‌ها پیش، مارک راننده‌ی یک تصادف مرگبار بود که منجر به مرگ یک دختر جوان شد. او از صحنه فرار کرد و هیچ ردی از خود به جا نگذاشت و از آن زمان تاکنون در یک آپارتمان کثیف زندگی عذاب آوری را می گذراند.

مارک که با اخراج از سوی صاحبخانه‌ی عصبانی و غرق شدن در قبض‌های آب و برق پرداخت نشده مواجه است، به یک پیشنهاد شغلی بسیار مشکوک و بیش از حد خوب، روی خوش نشان می‌دهد: یک کارگر موقت شیفت شب گورستان با درآمد هفتگی ۳۰۰۰ دلار. تنها کاری که او باید انجام دهد گشت‌زنی در محوطه‌ی متروکه‌ی Potter’s Field، نظارت بر دوربین‌های امنیتی و حفظ اموال است.

ساختار روایت Untold Memories: Potter’s Field فوق‌العاده است. با پیوند دادن وحشت به یک جنایت وحشتناک و ریشه‌دار در دنیای واقعی، توسعه‌دهندگان اطمینان حاصل می‌کنند که بازیکن احساس ناراحتی مداوم و آزاردهنده‌ای داشته باشد. شما می‌دانید که مارک لیاقت هر اتفاقی را که برایش می‌افتد دارد، اما همچنان مجبورید او را در تاریکی راهنمایی کنید. گرافیک این بازی با موتور Unreal Engine 5 ساخته شده است و وفاداری محیطی برای یک بازی با این قیمت بسیار چشمگیر است. گورستان وسیع، اتمسفریک و به طرز غم‌انگیزی تاریک است.

شیفت‌های شما یک روال خاص را تعیین می‌کنند. شما در امنیت نسبی کابین خود شروع می‌کنید، دوربین‌ها را برای هرگونه ناهنجاری زیر نظر دارید، قبل از اینکه در نهایت برای انجام وظایف به تاریکی بروید. خود را در حال رفتن به انبار هیزم برای هیزم، بررسی کلیسا، تعمیر جعبه فیوز وقتی چراغ‌ها به ناچار از کار می‌افتند، و حتی کندن یک قبر تازه در ساعت ۵ صبح خواهید یافت.

مکانیک‌های حرکت به طرز شگفت‌آوری سریع هستند، تا حدی که سرعت دویدن مارک در مرز المپیک جای می گیرد و او وقتی لازم باشد یک ستاره دو و میدانی تمام عیار است. این سرعت وقتی سعی می‌کنید از هر چیزی که شما را از میان سنگ قبرها تعقیب می‌کند، پیشی بگیرید، یک نعمت است، اما یکی از نقص‌های جزئی بازی را برجسته می‌کند.

بخش “Job” بازی گاهی اوقات می‌تواند کمی طولانی به نظر برسد. قدم زدن به جلو و عقب در گورستان عظیم برای بررسی علائم گشت، گاهی اوقات به یک شبیه‌ساز پیاده‌روی تکراری تبدیل می‌شود. در حالی که فضاسازی درجه یک است، حذف کمی از زمان رفت و آمد، تنش را حفظ می‌کند.

جایی که Untold Memories واقعاً موفق می‌شود، فضای لضطراب آور آن است. به طوری که گورستان بازی یک محیط صرفا خالی نیست. گذشته از عذاب روانی ذهن شکسته مارک، محوطه آن پر از حیات وحش است. شما اغلب از جیغ ناگهانی یک شاهین، خش خش یک گراز وحشی یا سکوت وهم‌آور یک چاه در نزدیکی خواهید ترسید.

بازی به طرز فوق‌العاده‌ای شما را وادار می‌کند تا در مورد اینکه چه چیزی واقعی است و چه چیزی نشانه‌ای از آسیب روحی مارک است، تردید کنید. لحظه‌ای که در کلیسا ملحفه‌ای را کنار می‌زنید و با گناهان خودتان روبرو می‌شوید، یک شاهکار در ریتم وحشت روانشناختی است. با این حال، به دلیل میکس صدای نامناسب، غوطه‌وری در بازی کمی کاهش می‌یابد. در حالی که طراحی صدای محیط و صداگذاری واقعاً عالی هستند (تعاملات بین مارک و رئیسش، توماس، فوق‌العاده است)، برخی از جلوه‌های صوتی کاملاً نامتناسب هستند. به طور خاص، موسیقی که وقتی مارک می‌نشیند تا افکارش را در دفتر خاطراتش ثبت کند پخش می‌شود، به طرز کرکننده‌ای بلند است.

بدون لو دادن کل پایان، نتیجه داستان Untold Memories: Potter’s Field فوق‌العاده بی‌رحمانه و عمیقاً رضایت‌بخش است. افشاگری پیرامون کارفرمای مرموز شما، توماس، و نحوه‌ای که بازی توانایی دویدن شما را از بین می‌برد، زمانی که عواقب آن سرانجام به شما می‌رسد، درخشان است. بازی از یک شبیه‌ساز گشت‌زنی آرام به یک بازی موش و گربه‌ی پرمخاطره و پرمخاطره تبدیل می‌شود. وقتی بالاخره متوجه می‌شوید که قبری که قبلاً در شیفت خود مجبور به کندن آن شده بودید، برای شما در نظر گرفته شده بود، وحشت از روانی به فیزیکی وحشیانه تغییر می‌کند.

به طور کلی، Untold Memories: Potter’s Field تاییدی بر این حقیقت است که یک تیم مستقل کوچک و متعهد می‌تواند با Unreal Engine 5 و یک دیدگاه روایی قوی به چه چیزی دست یابد. بله، میکس صدا برای متعادل کردن موسیقی دفتر خاطرات بلند به بهبود نیاز دارد و بخش‌های گشت‌زنی گاهی اوقات می‌توانند کمی اضافی به نظر برسند. اما داستان اصلی جذاب است، صداگذاری به طور کامل بار احساسی را به دوش می‌کشد و صحنه‌های ترسناک واقعاً مؤثر هستند.

اگر عاشق وحشت روانشناختی غنی از داستان هستید، از بازی‌هایی با گرافیک فوق‌العاده واقع‌گرایانه استقبال می‌کنید و از تنش آهسته با پیچش روایی ویرانگر لذت می‌برید، تجربه بازی Untold Memories: Potter’s Field را اکیدا پیشنهاد می کنم.