نقد و بررسی بازی Maseylia: Echoes of the Past

وقتی برای اولین بار وارد دنیای Maseylia: Echoes of the Past شدم، تصور میکردم قرار است با یکی از آن بازیهای مستقل ساکت و ساده طرف باشم که یک ایدهی بکر را به شکلی خام ارائه میدهند. اما این بازی فرانسوی که توسط استودیوی کوچک Sol Brothers ساخته شده، از همان لحظات ابتدایی مشخص میکند که راه خودش را میرود. اینجا خبری از دستگیری تدریجی نیست؛ در کمتر از یک ساعت، سه یا چهار توانایی حرکتی به دست میآورم و این سرعت در ابتدا کمی نگرانم کرد: مگر میخواهد همهچیز را همین اول بدهد؟ ولی خوشبختانه با پیشروی در بازی، ریوند اعطای قابلیتها تنظیم میشود و شما فرصت کافی برای تسلط بر آنها دارید. این تواناییها اگرچه با چیزهایی مثل گرپل، دش و اسلاید شروع میشوند، اما در نیمهی دوم بازی به ایدههای اصلی و غافلگیرکنندهای میرسند که من نمیخواهم آنها را خراب کنم. کافی است بگویم ترکیب همین قابلیتها باعث ایجاد لحظاتی میشود که قلبم به تپش میافتد.

بهترین بخش Maseylia بدون شک پلتفرمینگ آن است. طراحان با استفاده از ابزارهای حرکتی که در اختیار شما میگذارند، مسیرهایی ساختهاند که هم خواستار دقت بالا هستند و هم به زکاوت شما احترام میگذارند. به عنوان مثال، یک بخش را به خاطر میآورم که باید روی ستونهای سنگی که بلافاصله پس از تماس فرومیریزند پرش میکردم و در عین حال از تیغههای آهنی که به صورت متناوب بیرون میآمدند رد میشدم. این چالش با ترکیب دش هوایی و پرش دوگانه، من را مجبور کرد تا ریتم حرکتم را کاملاً با محیط هماهنگ کنم. هر موفقیت، چنان موجی از آدرنالین ایجاد میکرد که فضای اتاقم را با فریاد شادی پر میکرد. نکته مهم این است که بازی هرگز با یک استراتژی قابل حدس، شما را برای مسیر بعدی آماده نمیکند؛ این یعنی هیچ دو مانع درست مثل هم نیستند.

در طول بازی، دنیای Maseylia پر از گذرگاههای مخفی و میانبُرهای هوشمندانه است که بازیکن دقیق را تحسین میکنند. هر توانایی جدید، مناطق بیشتری را باز میکند و پیدا کردن یک ایستگاه ذخیرهی از قبل ناشناخته، یا یک صفحهی دفترچهی پنهان، میتواند یک پیشرفت شخصی به حساب آید. طراحی مراحل بهگونهای است که مناطق مختلف به طور ارگانیک به یکدیگر متصل میشوند؛ به طوری که برخلاف بسیاری از بازیهای مدرن، احساس فرمس بالای نقشه شما را آزار نمیدهد. با این حال، در همین کاوش گاهی به بنبستهای عجیبی برمیخوردم که نقشه هیچ راهنماییای برای آنها ارائه نمیداد. نقشه حرکتی، محل جمعآوری سلامت و قدرت و حتی زمان تکمیل هر منطقه را نشان میدهد، اما باگهای آزاردهندهای وجود دارد؛ مثلاً موقعیت بازیکن گاهی در فضای سیاه نقشه گم میشود یا آیکن قابلیتی که قبلاً برداشتهاید، همچنان روی نقشه باقی میماند و شما را به جستوجوی بیثمر میفرستد. برای خرید نقشهی کامل هر منطقه نیز باید پول به یک ربات کوچک بدهید، که این سیستم در عین جالبی، در عمل باعث میشود در اوایل بازی کاملاً کور باشید. اگر نقشه قابل اتکا بود، ساعات اولیه بسیار لذتبخشتر میشد.

متأسفانه مبارزه چیزی است که نمیتوانم آن را نادیده بگیرم. با اینکه دشمنان از نظر ظاهری تنوع دارند، اما رفتارهایشان به شدت محدود است و بیشتر آنها همان گلولههای چسبناک را به سمت شما پرتاب میکنند. دو سلاح ساده (یک باتون مانند و یک کمان با تیرهای بیپایان) تنها گزینههای تهاجمی شما هستند. به عنوان کسی که همیشه از کمان استفاده میکنم (چون در گذشته بازیهای زیادی با تیر و کمان بازی کردم)، خیلی زود این ابزار به استراتژی اصلی من تبدیل شد. دشمنان را از فاصله امنی میکشم و برای باسها هم همان روش جواب میداد؛ باسهایی که ظاهر ترسناکی دارند ولی الگوی حرکتی سادهای دارند که با چند زیرکی از پسشان بر میآیید. اصلاً حس یک روبرویی حماسی را منتقل نمیکنند و من برای تمام شدن یک باس، بیشتر احساس خستگی میکردم تا پیروزی. این در حالی است که بازیهای مورد علاقهی من در این ژانر همیشه باسهای چالشبرانگیزی داشتند که حفظ کردن الگوهایشان جزو لذتبخشترین بخشها بود. در Maseylia این حس کاملاً از بین رفته است.

سیستم شارمها هم یک پتانسیل واقعی است که به آرامی به کنج عزلت میلغزد. شارمها میتوانند به شما توانایی مثل ترمیم سلامتی در حین حرکت یا افزایش پول دریافتی بدهند. ساختار حجمی برای تجهیز آنها خوب است، اما متأسفانه نمیتوان این حجم را ارتقا داد؛ بنابراین بعد از مدتی مجبورید بین گزینههای محدود انتخاب کنید و بقیهی شارمها، حتی آنهایی که شاید بسیار به کارتان بیایند، بلااستفاده میمانند. در دنیایی که دائماً شما را به جستوجو و جمعآوری دعوت میکند، این سیستم نیمهکاره یک فرصت از دست رفته است.

از لحاظ بصری، Maseylia یکی از زیباترین بازیهای مستقلی است که دیدهام. سبک هنری آن که مرا یاد Sable میاندازد، با رنگهای پاستلی و نورهای ملایم، به هر منطقه هویت بصری خاصی میبخشد و حال و هوای رویایی آثار سورئال را تقویت میکند. تیم Sol Brothers دنیای بازی را با جزئیات فراوان و غافلگیریهای ظریف پر کرده است؛ از ویرانههای یک تمدن ناشناخته گرفته تا موجودات عجیبی که در شبح دور دستها محو میشوند. موسیقی بازی هم به جای اینکه بدرخشد، مانند یک لایهی نامحسوس و مرموز در پس زمینه قرار میگیرد؛ اما همیشه آنقدر مؤثر است که وقتی برای آزمایش آن را خاموش میکنم، متوجه میشوم چقدر به آن وابسته بودهام.

داستان و روایت Maseylia کمحرف و پراکنده است. ارواح، غریبهها و یادداشتها به تدریج اطلاعاتی در مورد دنیای بازی به شما میدهند، اما هرگز به طور مستقیم به شما نمیگویند که چه کاری باید بکنید. من این رویکرد را دوست دارم ، به ویژه که حس گمگشتن در یک دنیای متافیزیکی را تقویت میکند. با این حال داستان به گونهای ارائه میشود که اگر اهل توجه نباشید، شاید هرگز متوجه لایههای پنهان آن نشوید؛ و این برای برخی گیمرها کسلکننده است. هرچند من خودم وقتی دنیای بازی را جذاب میبینم، برای جمعآوری صفحات دفترچه و تعامل با شخصیتهای عجیب مشتاقتر میشوم.

از نظر فنی، بازی به شدت دارای لبههای زبر است. جابهجاییهای ناگهانی در سینماتیکها، نفوذ کاراکتر به درون زمین و دیدن فضای دوربین از دیوارها، چیزهایی هستند که مرتباً اتفاق میافتند. در یک مورد، کمان من به طور کامل از کار افتاد و راهی جز از بین بردن شخصیتم برای فعال کردن دوباره نداشتم. همچنین برخی دشمنان بدون هیچ حرکتی در وسط صحنه میایستادند و به من اجازه میدادند به راحتی آنها را از بین ببرم. در هر بازیای اینها از چشم من دور نمیماندند، اما برای من به نوعی به بخشی از شخصیت بازی تبدیل شدند؛ شاید به این دلیل که دنیای Maseylia آنقدر غریب و خاص است که این نقصها به جای آزاردهنده بودن، هارمونی ناآشنا را تکمیل میکنند. اما مشکل حیاتیتر، کمبود ایستگاههای ذخیره است. در بخشهای سخت پلتفرمینگ، یک اشتباه مرگبار نتیجهی چند دقیقه تلاش را نابود میکند و مجبور میشوید از ابتدای یک مسیر طولانی دوباره بروید. این موضوع برای کسی که عاشق پلتفرمینگ است، شمشیر دو لبه است؛ هیجان چالش را دارد اما صبر شما را هم امتحان میکند.

با تمام این حرفها، توانستم بیش از ده ساعت با Maseylia وقت بگذرانم و هنوز میل بازگشت به آن را دارم. بازی آنقدر گذشتهها را با قابلیتهای جدید دوباره قابل کشف میکند که بلافاصله بعد از تیتراژ پایانی وسوسه شدم دنبال بخشهای نادیده بگردم. اگرچه مبارزه و نقشه به طور قطع نیاز به بهبود دارند، اما پلتفرمینگ بینقص و دنیای خیالانگیز آن، تجربهای است که در یاد میماند. برای من که همیشه به دنبال بازیهایی با روح اکتشاف و حرکتی چابک هستم، Maseylia چیزی جز یک هدیهی غیرمنتظره نبود.