خانه / Xbox / نقد و بررسی بازی CloverPit
نقد و بررسی بازی CloverPit

نقد و بررسی بازی CloverPit

هیچ‌وقت آدم قماربازی نبوده‌ام. نه در دوران کافه‌های اینترنتی که بچه‌ها با سیوهای ذخیره‌شده روی فلش دور یک دستگاه می‌نشستند، نه حتی حالا که هرازگاهی وسوسه می‌شوم یک بازی شانسی را امتحان کنم. برای من، هیجانِ یک بازی همیشه در چیزهای قابل پیش‌بینی و قابل یادگیری بوده؛ در آن لحظه‌هایی که یک باس‌فایت را ده بار می‌باختی تا الگویش را حفظ کنی، یا در آن رازی که بعد از بیست ساعت بازی بالاخره پیدایش می‌کردی. شاید به همین دلیل است که کلورپیت مرا این‌قدر غافلگیر کرد. این بازی که ظاهراً فقط یک ماشین اسلات جهنمی است، عمیق‌تر از آن چیزی از آب درآمد که فکرش را می‌کردم، و به شکلی عجیب مرا به خودش گره زد؛ طوری که بعد از هر باخت، دوباره به سمت دستهٔ لعنتی آن برمی‌گشتم.

کلورپیت در نگاه اول یک اتاق کوچک و کثیف است؛ یک جعبهٔ پنج‌درپنج که در آن یک ماشین اسلات، یک صندوق پول، چند دستگاه فروش ویژه و یک تلفن زنگ‌خور قدیمی جا خوش کرده‌اند. شما در این اتاق زندانی هستید و تنها راه فرار، جمع‌کردن پول کافی برای برآورده‌کردن مهلت‌های مرگبار است. هر بار که موفق نشوید به حد نصاب برسید، کف اتاق باز می‌شود و به اعماق تاریکی سقوط می‌کنید. داستان‌پردازی بازی دقیقاً به همین اندازه است؛ مبهم، تهدیدآمیز و پر از نمادهای شیطانی که قرار است حال وهوای رعب‌آور ایجاد کنند. اما راستش را بخواهید، ترس در کلورپیت هیچ‌وقت واقعاً مرا نمی‌ترساند. بیشتر شبیه یک جوک خونین بود؛ آن‌قدر مسخره که لبخند به لبت می‌آورد. آن مأموریت برای چکاندن ادرار و مدفوع در توالت فرسوده که یک دستاورد هم دارد، بیشتر از آن که ترسناک باشد، مضحک و از آن لحظه‌هایی است که نشان می‌دهد سازنده عمداً دارد با ژانر وحشت شوخی می‌کند. با این حال، همین فضاسازی درهم‌وبرهم، با آن بافت‌های کم‌کیفیت و لکه‌های خون و کثیفی روی دیوارها، حس بسته‌بودن و ناامیدی را خوب منتقل می‌کند.

خود گیم‌پلی هم در ظاهر به سادگی یک اسلات واقعی است. سه قرقره دارید که نمادهایی مثل لیمو، گیلاس، شبدر، زنگوله، هفت‌شانس و الماس روی آن‌ها می‌چرخند. سمت چپ دستگاه، جدولی است که ارزش هر نماد و احتمال آمدنش را نشان می‌دهد؛ سمت راست هم لیست الگوهای برنده و ضرایبشان. شما اهرم را می‌کشید، قرقره‌ها می‌چرخند، اگر الگویی برنده ظاهر شد، سکه می‌گیرید و دوباره همین کار را می‌کنید. خیلی زود می‌فهمید که چرخهٔ اصلی بازی از همین نقطه شروع می‌شود و قرار است هر بار با یک سری ابزارهای عجیب، شانس را به نفع خودتان بچرخانید. کلورپیت دقیقاً مثل بالاترو، معما و راز اصلی‌اش را در آیتم‌هایی پنهان کرده که فراتر از شانس اولیه، به شما اجازه می‌دهند نوعی استراتژی عمیق بسازید.

هر اجرا از چند مهلت (ددلاین) تشکیل شده و هر مهلت از سه دور. هر دور، بسته به انتخابی که می‌کنید، سه یا هفت بار اجازهٔ چرخاندن دارید؛ اگر سه بار را انتخاب کنید، یک بلیت شبدر بیشتر می‌گیرید که با آن می‌توانید از دستگاه فروش، یک طلسم خوش‌شانس بخرید. طلسم‌ها همان نقش جوکرهای بالاترو را دارند؛ از افزایش احتمال ظاهر شدن یک نماد خاص گرفته تا تبدیل گیلاس‌ها به نسخهٔ طلایی که ارزششان هر بار بعد از برد بالا می‌رود. حتی طلسمی دیدم که سود مرکب بانکی را به شکلی افراطی بالا می‌برد و دور به دور کم‌رنگ‌تر می‌شود تا در نهایت محو شود. بعضی‌ها هم نیاز به شارژ دارند و با زدن دکمهٔ بزرگ قرمز پای دستگاه فعال می‌شوند. این تنوع طلسم‌ها به‌مرور از حال وهوای سادهٔ اولیه فاصله می‌گیرد و وارد منطقه‌ای می‌شود که می‌توانید ساعت‌ها بنشینید و ترکیب‌های مختلف را امتحان کنید. اعتراف می‌کنم بارها پیش آمد که برای یک طلسم خاص، چند بار فروشگاه را رفرش کردم و بلیت‌هایم را سوزاندم تا در نهایت ترکیبی بسازم که روی یک نماد خاص متمرکز است. وقتی آن ترکیب جواب می‌داد و یک‌دفعه سکه‌ها داشت از جدول بیرون می‌زد، حسی شبیه پیدا کردن یک آیتم مخفی در یک مترویدوانیای خوب داشتم.

جالب‌تر این‌که پول فقط برای رد شدن از مهلت‌ها نیست. بعد از هر دور، می‌توانید بخشی از سکه‌هایتان را در صندوق بگذارید تا سود مرکب بگیرید. این سود معمولاً ناچیز است، اما با کمک طلسم‌ها و تماس‌های تلفنی مرموزی که بعد از هر مهلت اتفاق می‌افتد، می‌توانید آن را به منبع درآمد اصلی تبدیل کنید. تلفن زنگ می‌زند و صدایی ناشناس سه انتخاب به شما می‌دهد؛ مثلاً می‌توانید همهٔ سکه‌هایتان را نادیده بگیرید ولی بلیت‌هایتان را دو برابر کنید، یا احتمال ظاهر شدن الماس‌ها را برای همیشه زیاد کنید. انتخاب این‌ها اگرچه خیلی ساده به نظر می‌رسد، اما به هماهنگی با طلسم‌های فعلی‌تان نیاز دارد. یک بار تصمیم گرفتم بلیت‌هایم را دو برابر کنم، اما یادم رفت اول سکه‌هایم را در صندوق بگذارم و بخش بزرگی از آن‌ها از بین رفت. این لحظه‌ها به مرور به من یاد دادند که کلورپیت فقط یک بازی شانسی نیست؛ یک بازی مدیریت ریسک است. هر تصمیم کوچک، از انتخاب تعداد چرخش‌ها گرفته تا زمان خرج کردن بلیت‌ها، می‌تواند در ادامهٔ مسیر سرنوشت‌ساز شود.

نکتهٔ دیگری که خیلی زود متوجه شدم، وجود همان عدد شوم ۶۶۶ است. در یک نقطه از اجرا، اگر سه‌تا شش بیاید، تمام سکه‌های آن دور را از دست می‌دهید. احتمال وقوع این اتفاق همیشه بالای دستگاه نمایش داده می‌شود و کاملاً قابل دستکاری است. اول از همه برایم یک عنصر استرس زننده بود؛ همان‌طور که در یک بازی ترسناک، هر لحظه ممکن است یک هیولا از پشت در بیاید، این‌جا هم هر چرخش می‌توانست تمام زحماتم را یک‌جا نابود کند. اما بعداً فهمیدم که همین ۶۶۶ را هم می‌توان به ابزاری برای برد تبدیل کرد. طلسمی وجود دارد که اگر ۶۶۶ بیاید، به شما پاداش می‌دهد؛ و این دقیقاً همان لحظه‌ای بود که متوجه شدم کلورپیت چقدر در وارونه کردن قوانینش جدی است. همه‌چیز قابل تغییر، قابل خریدن و قابل معامله است، حتی شوم‌ترین اتفاق بازی. این قابلیت، بازی را از یک قمار ساده به یک معما تبدیل می‌کند.

اکنون بگذارید بیشتر دربارهٔ سیستم پیشرفت و باز کردن قفل‌ها صحبت کنم. کلورپیت از همان ابتدا شما را با چند طلسم پایه روبه‌رو می‌کند، اما به مرور با هر اجرا، طلسم‌های جدید، کارت‌های حافظه و حتی تغییرات قاعده‌ای باز می‌شوند. کارت‌های حافظه یکی از مهم‌ترین ابزارهای بازگشت‌پذیری هستند؛ آن‌ها می‌توانند تعداد دورها را تغییر دهند، بلیت اولیه‌تان را زیاد کنند، یا حتی قوانین مهلت‌ها را کاملاً دگرگون کنند. این یعنی هر بار که یک کارت حافظه جدید باز می‌کنید، یک حالت تقریباً جدید از بازی پیش رویتان است. من از آن دسته بازیکن‌هایی هستم که اگر بازی‌ای به من دلیلی برای یک دور دیگر بدهد، تا آخر شب می‌نشینم و می‌چرخانم. کلورپیت دقیقاً همین کار را می‌کند؛ نه فقط با طلسم‌های متنوع، بلکه با قفل کردن بخشی از محتوا که حس می‌کنم در حال کشف یک راز بزرگ هستم. بیشتر از آن، وقتی باختم، بلافاصله وسوسه می‌شدم که یک کارت حافظهٔ دیگر را امتحان کنم یا ببینم طلسم تازه‌ای که باز شده چه تأثیری روی استراتژی من دارد.

هنوز هم بعضی از اجراهای اولیه مرا آزار می‌دهند. شانس اولیه در این بازی می‌تواند واقعاً بی‌رحم باشد. گاهی پیش می‌آید که در دو سه دور اول هیچ طلسم مناسبی در فروشگاه نمی‌بینید، سکه‌هایتان به سختی جمع می‌شوند و مهلت بعدی آن‌قدر نزدیک است که احساس می‌کنید هیچ راهی ندارید. من چند بار به خاطر بدشانسی محض، بدون اینکه اشتباه بزرگی کرده باشم، به سادگی شکست خوردم. این دقیقاً همان چیزی است که در بازی‌های دیگر از آن متنفرم؛ وقتی شکست به خاطر کمبود اطلاعات یا خطای بازیکن نباشد، بلکه صرفاً به خاطر عدم همکاری ماشین باشد. با این حال، هرچه بیشتر بازی کردم و طلسم‌های قوی‌تری باز کردم، این مشکل کمتر شد. گویی بازی در ابتدا عمداً شما را رها می‌کند تا یاد بگیرید که چطور با حداقل امکانات، حداکثر بهره را ببرید. پس از آن‌که چند اجرای موفق داشتم و ترکیب‌های بهتری را کشف کردم، دیگر اجراهای شکست‌خورده هم معنادارتر شدند؛ هر شکست یک درس کوچک بود، مثل همان الگوهای باس‌فایت که ناخواسته در ذهنم حک می‌شد. اما نمی‌توانم انکار کنم که در ابتدا نزدیک بود چند بار بازی را کنار بگذارم.

چه چیزی باعث شد که ادامه دهم؟ بیش از هر چیز، حس فیزیکی و ملموس بازی بود. کشیدن اهرم، آن صدای خش‌دار و فلزی که بلند می‌شود، لرزش دستگاه موقع برنده شدن، و آن جیغ الکترونیکی که می‌گوید «بریم قمار!» همهٔ این‌ها دست به دست هم می‌دهند تا هر بار کشیدن اهرم، حتی بدون برنده شدن، یک اتفاق باشد. من که همیشه عاشق جزئیات لمسی در بازی‌ها هستم، این‌جا کلی لذت بردم. صدای سکه‌ها موقع ریختن توی صندوق، صدای خش‌دار باز شدن درِ فروشگاه، حتی صدای وز وز مگس‌ها در پس‌زمینه؛ همه با هم یک فضای بصری و صوتی منسجم ساخته‌اند که بر خلاف ظاهر کثیفش، به شدت جذاب است. شاید عجیب باشد، ولی من در اتاقک کوچک کلورپیت بیشتر از خیلی از دنیاهای باز وسیع، حس حضور داشتم. آن‌جا هیچ خبری از نقشهٔ پر از آیکون و جمع‌آوری‌های تکراری نیست؛ فقط یک اتاق کوچک است و شما و شانس‌تان، و همین کوچکی، تمرکز را بالا می‌برد.

در مورد طراحی بصری هم نکات زیادی برای گفتن وجود دارد. گرافیک بازی عمداً خشن و پیکسلی است، اما همین خشن بودن به نفع فضا تمام شده. دیوارهای لکه‌دار، کف خون‌آلود، آن دریچه‌ای که هرازگاهی باز می‌شود و تاریکی مرگبار را نشان می‌دهد، همه در کنار هم حس یک کابوس صنعتی را می‌سازند. اما برخلاف انتظار، ماشین اسلات خودش پر از رنگ و نور است. وقتی یک جک‌پات اتفاق می‌افتد، دستگاه آن‌قدر بالا و پایین می‌پرد که انگار یک شخصیت کارتونی است؛ ستاره‌های رنگارنگ، زنگ‌های شاد، و این تضاد بین شادی مصنوعی دستگاه و محیط زندان‌گونه، به شدت هوشمندانه است. من عاشق این تضاد هستم. حتی طلسم‌ها هم طراحی‌های عجیب‌وغریبی دارند که هر کدام به شکلی بصری داستان خودشان را تعریف می‌کنند؛ طلسمی به شکل یک خورهٔ خون‌آشام، طلسمی که یک قطار اسباب‌بازی است، طلسمی که یک چشم باز است. این جزئیات، به آن عمق پنهان بازی جان می‌بخشند.

موسیقی و صداگذاری در کلورپیت عمداً مینیمال است. صدای یک پنکهٔ زنگ‌زده تمام مدت شنیده می‌شود و موسیقی خاصی در کار نیست؛ فقط زنگ‌ها و بوق‌های شاد ماشین اسلات است که در تضاد با فضای غمگین اتاق، حس عجیبی ایجاد می‌کند. من عاشق همین تضاد شدم. وقتی برنده می‌شوید، دستگاه آن‌قدر سروصدا راه می‌اندازد که انگار یک کارناوال تمام‌عیار در اتاق برپا شده؛ و بعد دوباره همان پنکهٔ لعنتی وز وز می‌کند و شما را به واقعیت تلخ برمی‌گرداند. این رفت‌وبرگشت احساسی، یکی از دلایلی است که نمی‌گذاشت از بازی دست بکشم. از نظر بصری هم با وجود گرافیک عمداً خشن و کم‌جزئیات، طراحی طلسم‌ها و افکت‌های انفجاری جایزه، آن‌قدر بامزه و پرانرژی است که نمی‌توانی نگاهت را بردار. من به شخصه عاشق آن لحظه‌ای هستم که یک جک‌پات اتفاق می‌افتد و دستگاه مثل یک کارتون احمقانه بالا و پایین می‌پرد؛ این لحظه‌ها آن‌قدر شاد و احمقانه‌اند که خنده‌ام می‌گرفت، حتی وقتی که اصل پول را باخته بودم.

داستان کلورپیت اگرچه عمداً مبهم است، اما برای من یکی از جذاب‌ترین بخش‌ها بود. شما هیچ‌وقت نمی‌دانید آن صدای تلفن کیست، چرا باید پول جمع کنید و چه چیزی در انتظار شماست. تنها چیزی که دارید یک وعدهٔ مبهم برای آزادی است که هر بار با یک کلید یا عدد جدید به تعویق می‌افتد. این ابهام، بر خلاف بسیاری از بازی‌های روایی که همه‌چیز را با جزئیات توضیح می‌دهند، حس تنهایی و درماندگی را تقویت می‌کند. من به عنوان کسی که همیشه به دنبال رازهای پنهان در بازی‌ها می‌گردم، از جمع‌آوری تکه‌های اطلاعات در بازی لذت بردم: یادداشت‌های روی دیوار، پیام‌های عجیب در تلفن، حتی رفتار ماشین اسلات که گاهی به نظر می‌رسد چیزی بیشتر از یک دستگاه بی‌جان است. شاید این بیش‌تفسیری من باشد، اما دقیقاً همین ابهام است که باعث می‌شود بعد از هر اجرا، ذهنم درگیر سؤالات باشد. و وقتی در نهایت به آن کلید مرموز می‌رسی که وعدهٔ رهایی می‌دهد، باز هم حس می‌کنی چیزی درست نیست. این حس نارضایتی، کاملاً عمدی است و باعث می‌شود بعد از تمام شدن هر اجرا، ذهنت درگیرش باشد.

یکی دیگر از نقاط قوت بازی، نقد اجتماعی ظریفی است که از طریق مکانیک‌ها بیان می‌کند. کلورپیت در ظاهر یک بازی درباره قمار است، اما در عمق، به اعتیاد، امید کاذب و وعده‌های توخالی می‌پردازد. هر بار که اهرم را می‌کشید، همان هیجانی را تجربه می‌کنید که یک قمارباز واقعی دارد؛ و بازی به شما نشان می‌دهد که چگونه این هیجان می‌تواند شما را در یک چرخهٔ بی‌پایان «فقط یک دور دیگر» نگه دارد. مهلت‌های متوالی، سود بانکی که شما را تشویق می‌کند بیشتر ذخیره کنید، و ۶۶۶ که می‌تواند یک لحظه همه‌چیز را نابود کند، همگی استعاره‌هایی از وابستگی به شانس و ریسک هستند. من از این لایهٔ معنایی شگفت‌زده شدم؛ چیزی که انتظارش را از یک بازی اسلاتی نداشتم. این طرز فکر که «همه‌چیز می‌تواند تغییر کند» و «شما همیشه می‌توانید یک راه فرار پیدا کنید»، دقیقاً همان چیزی است که قماربازان حرفه‌ای به آن دچار می‌شوند. بازی نه تنها این پوچی را به تصویر می‌کشد، بلکه شما را به عنوان یک بازیکن در آن غرق می‌کند تا از نزدیک حس کنید.

حالا بیایید صریح صحبت کنیم. کلورپیت در بعضی لحظه‌ها می‌تواند به شدت بی‌رحم باشد. دشواری بازی نه از نوعی است که حریف را یاد بگیری و غلبه کنی، بلکه از نوعی است که گاهی ماشین اسلات تصمیم می‌گیرد تو را نابود کند. مخصوصاً در ابتدای بازی که هنوز طلسم‌های قوی باز نکرده‌ای، یک اجرا می‌تواند فقط به خاطر بدشانسی به پایان برسد؛ نه به خاطر اشتباه خودت. این برای من به عنوان کسی که عاشق غلبه بر چالش‌های منصفانه است، آزاردهنده بود. اما بعد از چند ساعت، وقتی کارت‌های حافظه و طلسم‌های بیشتری باز کردم، متوجه شدم که این بی‌رحمی هم بخشی از طراحی است. بازی می‌خواهد به تو یاد بدهد که هیچ‌وقت به شانس اتکا نکنی؛ حتی در یک بازی که ظاهراً کامل شانسی است، باید چنان نقشه بکشی که شانس را مجبور به همراهی کنی. آن‌وقت است که یک برد واقعی، حس یک دستاورد بزرگ را می‌دهد. من چند بار توانستم مهلت‌ها را با فاصلهٔ خیلی کم رد کنم و یک‌دفعه سکه‌هایم آن‌قدر شد که دیگر تقریباً مطمئن بودم که می‌میرم؛ و بعد با یک طلسم درست، کل جریان را برگرداندم. آن لحظه‌ها، همان لحظه‌هایی هستند که کلورپیت با هیچ بازی دیگری قابل مقایسه نیست.

البته هیچ بازی بدون اشکال نیست. یکی از مشکلاتی که در حین بازی با آن کلنجار رفتم، مسألهٔ کنترل و رابط کاربری بود. به ویژه در نسخهٔ پی‌سی، گاهی برای خرید یک طلسم باید چند مرحله کلیک کنید: به سمت دستگاه فروش بروید، لیست را باز کنید، طلسم مورد نظر را انتخاب کنید، هزینه را بپردازید و بعد دوباره برگردید کنار ماشین اسلات. این موضوع در دورانی که زمان بین مهلت‌ها کم است، می‌تواند واقعاً آزاردهنده باشد. هر چند بازی یک گزینه برای افزایش سرعت انجام کارها دارد، اما همچنان احساس می‌کنم این رفت‌وآمدهای کوچک، ریتم بازی را گاهی از بین می‌برد. شاید این یک انتخاب عمدی برای القای حس گیر افتادن باشد، اما در بعضی لحظات بیشتر از آن‌که به فضا کمک کند، سلیقهٔ من را خراب می‌کرد. به خصوص وقتی که یک طلسم فقط برای یک دور فعال می‌شود و باید دوباره به دستگاه برگردی تا آن را فعال کنی، این رفت‌وآمد مکرر خسته‌کننده می‌شود.

نکتهٔ دیگری که می‌تواند بعضی بازیکن‌ها را فراری دهد، نبودِ راهنمایی واضح است. در ابتدا نمی‌دانستم دقیقاً برای «بردن» بازی چه باید بکنم. آیا باید به یک عدد مشخص برسم؟ آیا کلیدی وجود دارد؟ آیا باید به نوعی خاصی از مهلت‌ها برسم؟ بازی به شما نمی‌گوید هدف نهایی چیست و این شاید برای بعضی‌ها گیج‌کننده باشد. من خودم بعد از چند اجرا تازه الهام گرفتم که شاید فقط باید تا جایی که ممکن است به مهلت‌ها برسم، چون به نظر می‌رسد هر بار که یک مهلت را رد می‌کنی، یک تماس تلفنی جدید و یک انتخاب جدید دریافت می‌کنی. اما همچنان هیچ نشانهٔ روشنی از اینکه «پایان» چگونه به دست می‌آید وجود ندارد. برای من این ابهام جذاب بود، اما می‌توانم درک کنم که برای بازیکنی که به دنبال یک هدف مشخص است، این می‌تواند ناامیدکننده باشد. کاش بازی حداقل یک سیستم نشانه‌گذاری غیرمستقیم داشت تا مشخص کند در مسیر درستی هستی یا نه.

با همهٔ این‌ها، تکرارپذیری بازی فوق‌العاده است. کلورپیت پر است از طلسم‌ها و کارت‌های حافظه که قوانین بازی را تغییر می‌دهند؛ از کم‌کردن تعداد دورها تا اضافه‌کردن سکه‌های اولیه. هر بار که یک مورد جدید باز می‌کنم، حس می‌کنم یک بازی جدید جلوی رویم است. درست مثل همان حس و حال باز کردن شخصیت‌های مخفی در بازی‌های قدیمی، که باعث می‌شد نسخهٔ دوم را هم تمام کنم. من در حال حاضر هم بعد از تمام کردن این نقد، چند اجرای دیگر انجام داده‌ام و هنوز هم ترکیب‌هایی وجود دارند که امتحان نکرده‌ام. این‌که یک بازی با بودجهٔ کوچک بتواند این‌قدر ساعت بازیکن را مشغول کند، واقعاً ستودنی است.

اگر بخواهم از خودم بگویم، کلورپیت برای من یک شگفتی است. من با پیش‌زمینهٔ ذهنی «یک بازی اسلات» واردش شدم و انتظار داشتم یک چیز ساده و پرتکرر ببینم؛ چیزی شبیه همان بازی‌های موبایلی که پر از آیکون‌های جمع‌آوری هستند. اما در عوض، یک تجربهٔ عمیق و محاسبه‌شده پیدا کردم که مرا به یاد بهترین لحظات بالاترو و حتی باکت‌شات رولت می‌اندازد. درست است که وحشت آن آن‌قدر جدی نیست و بعضی وقت‌ها هوا کردن شانس اذیت‌تان می‌کند، اما در کل، این بازی یکی از معدود تجربه‌هایی است که بعد از هر شکست، نه‌تنها ناامیدم نکرد، بلکه تشویقم کرد دوباره بلند شوم و با ذهن بازتر امتحان کنم.

از نظر مقایسه با بقیه، کلورپیت در حالی که الهاماتش را به وضوح از بالاترو گرفته، اما در نهایت هویت خودش را دارد. بالاترو یک بازی کارتی بود که جذابیتش در دستکاری دست‌ها و ترکیب جوکرها بود؛ کلورپیت همان ایده را به ماشین اسلات منتقل کرده و با روحیهٔ تاریک‌تر و طنز سیاه‌تر، تجربه‌ای شخصی‌تر ساخته است. باکت‌شات رولت هم از نظر فضاسازی وحشتناک و تصمیم‌های مرگبار، در ذهن من است، اما کلورپیت آن ترس را به استرس عددی تبدیل کرده: ترس از دیدن ۶۶۶، ترس از نرسیدن به مهلت، ترس از سوختن بلیت‌ها. این‌ها به همان اندازه می‌توانند ضربان قلب را بالا ببرند، اما از راهی کاملاً متفاوت.

در نهایت، کلورپیت یک معجون عجیب و اعتیادآور است؛ ترکیبی از طنز سیاه، استراتژی عمیق، و ریسک‌پذیری محض که با آن اتاق کوچک و کثیفش، یکی از ماندگارترین تجربه‌های امسال برای من شد. اگر از آن دسته افرادی هستید که از هرگونه وابستگی به شانس متنفرند و یک باخت ناعادلانه می‌تواند حال‌شان را بد کند، شاید بهتر باشد از آن دوری کنید. اما اگر مثل من، عاشق این هستید که یک سیستم به ظاهر ساده تا مغز استخوانش را بکاوید و با ترکیب‌های پنهانش سرگرم شوید، کلورپیت به شما بیشتر از آن‌چه که انتظار دارید، خواهد داد. من چند روز است که ذهنم درگیر این اتاقک لعنتی است و می‌دانم که این تازه شروع ماجراست.

0

مزایا

  • سیستم طلسم‌ها و هم‌افزایی‌های عمیق، تنوع و عمق استراتژیک بالایی ایجاد می‌کند
  • بازگشت‌پذیری فوق‌العاده با تعداد زیاد آیتم‌ها، کارت‌های حافظه و حالت‌های تغییر قانون
  • فضاسازی صوتی و بصری منسجم و ملموس، حس بودن در یک اتاق واقعی را منتقل می‌کند
  • قیمت مناسب و کارایی عالی روی استیم دک
  • لحظه‌های برد با ترکیب‌های هوشمندانه، یکی از رضایت‌بخش‌ترین حالات ممکن در بازی‌های مستقل را ایجاد می‌کند
معایب

  • تصادف و شانس اولیه در اجراهای ابتدایی می‌تواند غیرمنصفانه و دلسردکننده باشد
  • حالت وحشت و رعب‌آلود بازی عمق کافی ندارد و بیشتر به طنز سیاه تبدیل می‌شود
  • عدم شفافیت در هدف نهایی و راه بردن یک اجرا ممکن است برخی بازیکن‌ها را گیج کند
  • تعداد زیاد کلیک‌کردن‌های ریز و جابه‌جایی بین دستگاه‌ها، به‌مرور می‌تواند خسته‌کننده شود

0

0

0

0

0

گرافیک - 8.5
گیم پلی - 9.2
داستان - 7.8
موسیقی - 8

8.4

User Rating: Be the first one !

همچنین ببینید

نقد و بررسی بازی ZERO PARADES: Director's Cut

نقد و بررسی بازی ZERO PARADES: Director’s Cut

من با بازی‌های پلی‌استیشن بزرگ شدم، با امولاتور و اینترنت‌کافه و همان چند بازی‌ای که …