من از آن دسته بازیکنهایی هستم که با چند بازی محدود بزرگ شدهاند و همین باعث شده به هر بازی به چشم یک فرصت باارزش نگاه کنم. نسل من با تکراری که در کافههای اینترنتی و کنسولهای قرضی تجربه کرد، یاد گرفت که در هر بازی دنبال راز بگردد. Duskpunk برای من همان حسی را داشت که یک بازی درستوحسابی کرکشده در آن دوران میداد؛ چیزی که باید بارها و بارها بزنی تا به همه چیزهای پنهانش برسی. اما برسیم به اینکه چرا این بازی هم مرا دیوانه کرد و هم تحسینم را برانگیخت.
Duskpunk یک بازی روایی و مبتنی بر متن است که در شهر استیمپانکی به نام Dredgeport جریان دارد؛ شهری که در جنگ سختی له شده و مردمش برای یک لقمه نان با جان خود بازی میکنند. شما یک سرباز سابق هستید که بهاشتباه تصور میشده مرده و در یک تابوت به خانه بازگشته، اما بهجای آرامش ابدی، با کابوس زندگی تازه مواجه میشوید. هسته اصلی بازی، مدیریت منابع و تصمیمگیریهای دشوار است؛ از خوردن غذا بگیر تا انتخاب اینکه کدام گروه سیاسی را حمایت کنید. همهچیز با تاس تعیین میشود و این تاسها هستند که لبخند میزنند یا به شما پشت میکنند.
اولین باری که بازی را شروع کردم، شخصیتم سربازی بود با پای زخمی که بخشی از خاطراتش را از دست داده بود. آنقدر درگیر سادهترین کارها شدم که یاد روزهای اول بازیهای نقشآفرینی قدیمی افتادم؛ جایی که حتی پیدا کردن غذا هم یک مأموریت تمامعیار بود. این حس «بقا» نافذ است و بازی اجازه نمیدهد یک لحظه فراموش کنید دنیای Dredgeport چقدر بیرحم است.
اما ای کاش تاسها کمی رحمتتر بودند. این بازی حتی در آسانترین حالت هم از شما میخواهد تا برای یک عمل کوچک، چند رول موفق داشته باشید و تنها یک شکست برای به باد رفتن همهچیز کافی است. خاطرم هست شبی که فقط میخواستم پول کافی برای یک وعده غذا جمع کنم، سه بار تاس ریختم و هر سه بار شکست خوردم. با دستی خالی و شکمی که قاروقور میکرد، مجبور شدم بخوابم و روز بعد با ضعف بیشتری از خواب بیدار شدم. این لحظهها واقعاً اعصابخردکن هستند و اگر از آن دسته بازیکنهایی باشید که شکست تصادفی را «غیرمنصفانه» میدانید، احتمالاً چند بار هدست یا موس را پرت میکنید. اما پارادوکس اینجاست که همین بیرحمی باعث میشود موفقیتهای کوچک هم حس فوقالعادهای داشته باشند. وقتی بالاخره توانستم با وجود همهی بدشانسیها، یک شب را با آرامش بخوابم، احساس کردم یک باس بزرگ را شکست دادهام.
پس از گذر از ساعتها تکرار و دوندگی، داستان بازی جلوه واقعی خود را نشان میدهد. روایت اصلی شاید کلیشهای باشد؛ انقلابی علیه یک امپراتور ظالم، اما نوشتار آن بهقدری قوی است که این کلیشهها را تازه میکند. همهی شخصیتهایی که ملاقات میکنم، حتی آنهایی که فقط یک دیالوگ دارند، پر از جزئیات هستند و هرکدامشان داستانی برای گفتن دارند. مخصوصاً داستانهای جانبی سربازان آواره و ماشینیستهای شهر را دوست داشتم؛ همانهایی که حس میکردم در دنیای واقعی هم به کمک نیاز دارند. بازی به لطف متنهایش، توانسته شهری را تصویر کند که کثافت و فسادش را میتوانی از پشت صفحه حس کنی.
یکی از بهترین بخشهای Duskpunk برای من، فضاسازی آن است. با اینکه همهچیز در منوها و یک نقشه بالاسری اتفاق میافتد، بازی بهخوبی حس یک دنیای در حال فروپاشی را منتقل میکند. پرترههای کاراکترها پر از جزئیات هستند و هر کدام چهرهای دارند که گویی تمام زجرهای دنیا را دیدهاند. حتی نقشه شهر هم بهقدری شلوغ و درهم است که هر بار یک گوشه جدید پیدا میکنم. این بازی از آن دسته آثاری است که بعد از هر جلسه بازی حس میکنم باید دوش بگیرم، ولی این دقیقاً همان چیزی است که در این ژانر دنبالش هستم.
چیزی که Duskpunk را برای من خاص کرد، ارزش تکرار بالا و رازهای متعددش است. در پایان هر بار اجرا، متوجه میشوم مسیرهای دیگری وجود داشته که میتوانستم انتخاب کنم؛ از پیوستن به انقلابیون تا راه افتادن در مسیر بقا به هر قیمت. این بازی مرا وسوسه میکند تا دوباره شروع کنم و ببینم اگر جای دیگری ایستاده بودم، چه اتفاقی میافتاد. این دقیقاً همان جادویی است که در اکثر بازیهای امروزی پیدا نمیکنم؛ جادویی که مرا به دوران کودکیام برمیگرداند، وقتی یک بازی را صد بار میزدم تا همه جای مخفیاش را پیدا کنم.
البته این تمام داستان نیست. ریتم بازی در نیمه راه احساس رخوت میکند. برای اینکه بتوانید در سیاست شهر دخالت کنید، باید ساعتها به همان مکانها سر بزنید و همان کارهای تکراری را انجام دهید. این موضوع برای کسی مثل من که از جهانهای باز پر از نشانگر متنفر است، عجیب بود. انتظار داشتم این بازی کوچک و جمعوجور باشد، اما تکرارش آنقدر هست که گاهی حس یک کار روزمره را پیدا میکند. این مشکل از آن دسته نواقصی است که اگر حوصله نداشته باشی، ممکن است کل تجربه را خراب کند.
از طرف دیگر، موسیقی و صداگذاری بازی آنقدرها هم که انتظار داشتم در خاطر نمیماند. بیشتر حسوحال از طریق متن و تصویر ساخته میشود، و موسیقی در پسزمینه گم میشود. شاید این انتخاب عمدی باشد تا تمرکز روی نوشتار بماند، اما برای من که به موسیقی بازیها اهمیت زیادی میدهم، یک نقطهضعف به حساب میآید.
در نهایت، Duskpunk یک اثر دوستداشتنی با زخمهای عمیق است. این بازی را نمیشود به همه توصیه کرد؛ مخصوصاً کسانی که از شکستهای تصادفی متنفرند یا حوصله خواندن متنهای زیاد را ندارند. اما اگر مثل من به دنبال بازیهایی هستید که شما را به چالش بکشند و برای پیدا کردن همه رازهایش وسوسهتان کنند، این انتخاب شایستهای است. دنیای Dredgeport آنقدر واقعی است که بعد از پایان بازی هم ذهنم درگیرش بود. این همان حسی است که در نسل قبل بیشتر تجربه میکردم؛ حسی که امیدوارم دوباره بازتولید شود.
- داستان و شخصیتپردازی فوقالعاده عمیق
- ارزش تکرار بالا و مسیرهای متعدد
- فضاسازی تاریک و باورپذیر که از متن و تصویر ساخته میشود
- سیستم تاس و مدیریت منابع تنش و هیجان ایجاد میکند
- تاسهای بیرحم و شکستهای تصادفی که میتواند اعصابخردکن باشد
- ریتم تکراری در نیمه بازی و نیاز به انجام کارهای روزمره
- موسیقی کمفروغ که در حاشیه قرار میگیرد
- عدم وجود راوی ممکن است برای بعضی بازیکنها خستهکننده باشد
IRG Review Iran Game Review








