خانه / PC / نقد و بررسی بازی A Pinball Game That Makes You Mad
نقد و بررسی بازی A Pinball Game That Makes You Mad

نقد و بررسی بازی A Pinball Game That Makes You Mad

از همان لحظهای که اسم بازی را دیدم، تقریباً مطمئن بودم با چه چیزی طرف هستم: یک بازی فودیان دیگر که میخواهد با طعنه و سختی بیرحمانه، اعصابم را خرد کند. اما بهعنوان کسی که با Getting Over It بزرگ شده و آن را یکی از بهترین تجربههای عمرش میداند، نمیتوانستم از این چالش بگذرم. شاید برای همین بود که با انتظار یک تجربهی شبیه به آن، شروع به بازی کردم، اما خیلی زود فهمیدم این بازی راه خودش را میرود.

کنترل بازی به همان اندازه که ساده است، فریبنده است. فقط یک دکمه دارید که همهی فلیپرهای حاضر در صحنه را یکجا فعال میکند. یک دکمهی دیگر هم برای «ناج» یا همان هل دادن توپ وجود دارد که با جهتهای مختلف قابل استفاده است. این دو ورودی، تمام ابزارهای شما برای پیشروی در یک جدول پینبال پیچیدهاند. در ابتدا فکر کردم بازی قرار است به سبک پینبالهای آرکیدی باشد، اما طولی نکشید که متوجه شدم اینجا خبری از یک جدول عادی نیست.

جدولهای بازی به سه جهان تقسیم میشوند با نامهای فریبنده: «امید دروغین» (یک مقدمه)، «واقعیت بیرحمانه» (آزمون اصلی) و «رویای خردشده» (بیداری نهایی). هر سه جهان دقیقاً همانطور که از نامشان پیداست، برای آزار شما طراحی شدهاند. در بخشهایی باید بهسرعت بین فلیپرها پینگپونگ کنید، در بخشی دیگر باید روی یک الاکلنگ به طرز دردناکی آرام تعادل برقرار کنید و در نقاطی هم توپ آنقدر از روی سطوح رنگی میپرد که دیگر نمیدانید چه اتفاقی دارد میافتد.

چیزی که در ابتدا فکر میکردم فقط یک شوخی است، خیلی زود به عمق واقعی رسید. فلیپرها با سرعتهای متفاوت حرکت میکنند، سطوح رنگی قدرت پرش را تغییر میدهند و حتی چرخش خود توپ روی حرکت بعدی اثر میگذارد. این یعنی برخلاف ظاهر ساده، یک لایهی مهارتی زیر پوست بازی وجود دارد که باید یاد بگیرید. اما مشکل اینجاست که همین لایهی مهارتی در برابر بینظمی عمدی طراحی سطوح کمرنگ میشود. گاهی توپ را دقیقاً به سمت نقطهای که میخواهید پرتاب میکنید، اما برخورد با یک سطح اضافی، آن را به پایینترین نقطهی جدول برمیگرداند. دقیقاً همانجایی که حس میکنی به پیشرفت نزدیک شدهای، یک پرش ناگهانی همهی تلاشهایت را از بین میبرد.

در این لحظات است که یادم میآید چرا عاشق بازیهای فودیان هستم. در Getting Over It، وقتی سقوط میکنید، یاد میگیرید که دفعهی بعد چه کاری انجام ندهید. اینجا هم قرار است همینطور باشد، اما بینظمی سطوح گاهی آنقدر تصادفی به نظر میرسد که حس میکنید شانس نقشی بزرگتر از مهارت دارد. چند بار اتفاق افتاد که یک بخش را با دقت تمام رد کردم، اما در تلاش بعدی، توپ دقیقاً با همان حرکت به جایی نامتعارف پرتاب شد و به پایین پرت شد. این احساس که «هر کاری کنم، باز هم ممکن است شکست بخورم» برای کسی مثل من که عاشق یادگیری از اشتباهات است، چندان جذاب نیست.

راوی بازی هم بخشی از شخصیت آن است. او با یک لهجهی بریتانیاییِ خشک و پر از کنایه، هر شکست شما را تحقیر میکند. تفاوتش با Getting Over It این است که فادی در آن بازی بیشتر شبیه یک فیلسوف است که میخواهد به شما درس پشتکار بدهد، اما راوی این بازی بهصراحت فقط میخواهد شما را عصبانی کند. اولش فکر کردم این صراحت برخورد، بازی را کسلکننده میکند، اما برعکس، حس کردم این یکی بهتر است؛ چون بازی اصلاً تظاهر نمیکند که چیز دیگری است. شما میدانید که دارید با یک قلدر روبهرو میشوید، نه یک مربی معنوی. بعضی از جملاتش واقعاً خندهدارند؛ حتی یکی دو بار پیش آمد که بعد از یک سقوط از ته دل خندیدم. شاید چون میدانستم حق با اوست. اما درست وقتی که ساعتها به یک بخش گیر کردهام، همان جملات تکراری بعد از چند بار شنیدن، دیگر آن تأثیر اولیه را ندارند و فقط به نمک روی زخم تبدیل میشوند.

از آنجایی که من آدم بدقولی هستم، از ویژگیهای غافلگیرکنندهای که بازی برای ختم کردن ماجرا در نظر گرفته، کمی متعجب شدم. اگر بیش از حد در یک بخش گیر کنید، میتوانید با یک دکمه از آن عبور کنید. بله، راوی به شما میخندد و این کار را هم میکند، اما هیچوقت محتوای بازی را از شما دریغ نمیکند. حتی چکپوینتهایی هم در بازی هستند که در دورانی مثل دوران ما، واقعاً غنیمتاند. بدون اینها احتمالاً خیلی زودتر آن را رها کرده بودم.

دشواری بازی در همان بخشهای اولیهی «امید دروغین» شروع میشود و تا «رویای خردشده» ادامه پیدا میکند. در حقیقت، بازی از همان ابتدا قصد ندارد شما را دستکم بگیرد. سطوح پیچیدهتر میشوند، محدودیتها بیشتر و زمانبندیها دقیقتر. یک لحظه فکر میکنید به پایان نزدیک شدهاید، که ناگهان با یک بخش الاکلنگی مواجه میشوید که توپ را با سرعت یک حلزون حرکت میدهد. این ترکیبهای عجیب، بازی را همیشه تازه نگه میدارد، حتی وقتی اعصابتان خرد شده است.

از نظر بصری، بازی یک سبک هنری منسجم ندارد. مجموعهای از اشیاء و بافتها است که به نظر میرسد به قصد خاصی کنار هم چیده شدهاند. نورپردازی گاهی تمیز است، اما هیچ جهت هنری مشخصی وجود ندارد که همهچیز را به هم پیوند دهد. با این حال، از نظر کارایی، همهچیز خوانا است و هیچوقت پیش نیامد که ندانم توپم کجاست یا فلیپرها در چه زاویهای قرار دارند. موسیقی بازی هم یک جاز آرام آرامشبخش است که در تضاد کامل با خشونت گیمپلی قرار دارد. این تضاد زمانی بهتر میشود که راوی با لحن خشکش جملهی بعدی را میگوید و موسیقی کماکان به نواختن ادامه میدهد. اما بعد از چند ساعت بازی، همان قطعههای تکراری جاز میتوانند خستهکننده شوند و دیگر آن آرامش ابتدایی را منتقل نمیکنند.

داستان و روایت در اینگونه بازیها معمولاً به کمترین حد ممکن میرسد و این بازی هم از این قاعده مستثنی نیست. هیچ ماجرای اصلی یا شخصیتپردازیای وجود ندارد؛ فقط یک توپ، یک جدول و یک راوی از خود راضی. اما همین سادگی به نفع بازی تمام میشود؛ چون تمرکز را روی گیمپلی نگه میدارد و اجازه نمیدهد که داستانسرایی مانعی برای تجربهی اصلی باشد. در عوض، پیشروی در جهانهای مختلف شبیه به یک روایت کوچک از «امید، ناامیدی و خرد شدن» است که هرکسی که پا به این بازی بگذارد، آن را تجربه میکند.

درست است که این بازی دقیقاً همان کاری را میکند که ادعا میکند، اما سؤال این است که آیا انجام دادنش لذتبخش است؟ برای من شخصاً بهعنوان یک بازیکن که از چالش یادگیری لذت میبرم، بخشهایی از بازی واقعاً جذاب بودند، مخصوصاً وقتی یک حرکت پیچیده را بعد از بارها تلاش بهدرستی انجام میدادم. حس پیروزی بعد از غلبه بر یک بخش واقعاً لذتبخش است. اما همانطور که گفتم، زمانی که فکر میکنم شکستم بیشتر ناشی از شانس است تا مهارت، اعتمادم به طراحی بازی کم میشود. شاید برای یک بازیکن معمولی که فقط میخواهد چند دقیقه سرگرم شود، این بازی بیش از حد بیرحمانه باشد. اما برای کسی که به دنبال یک چالش جدی است، میتواند یک تجربهی کوتاه ولی بهیادماندنی باشد.

در نهایت، A Pinball Game That Makes You Mad یک بازی است که دقیقاً به وعدهی خود عمل میکند: شما را عصبانی میکند. اما این عصبانیت همیشه از نوع لذتبخش نیست. صادقانه بگویم، من در خلوت خودم ساعتها با آن کلنجار رفتم و دقایقی هم از ته دل با راویاش خندیدم. اما نمیتوانم منکر این شوم که بعضی از طراحیها بهجای اینکه بخواهند مهارت شما را بسنجند، بیشتر شبیه به شوخیهای بیرحمانه هستند. با این حال، وجود اسکیپ بخشها و چکپوینتها باعث شده که این بیرحمی هرگز از حد نگذرد.

این بازی نه یک شاهکار است و نه یک فاجعه؛ یک تجربهی صادقانهی فودیان است که اگر حوصلهی خودآزاری دارید، حتماً باید آن را امتحان کنید. من خودم احتمالاً دوباره به سراغش برمیگردم تا شاید بتوانم «رویای خردشده» را با دستان خودم، نه با دکمهی اسکیپ، پشت سر بگذارم.

0

مزایا

  • کنترل ساده با عمق کافی به لطف دکمهی اصلی و ناج
  • طنز خشک راوی که در ابتدا بسیار جذاب است
  • امکان اسکیپ بخشهای طاقتفرسا و وجود چکپوینت
  • چالش فزاینده که حس پیروزی واقعی به بازیکن میدهد
معایب

  • برخی طراحیهای سطوح بیش از حد به شانس وابستهاند
  • تکرار جملات راوی پس از چند ساعت
  • نبود هویت بصری منسجم و شلوغی بصری
  • موسیقی تکراری و خستهکننده در طولانیمدت

0

0

0

0

0

گرافیک - 7
گیم پلی - 7.9
داستان - 6.4
موسیقی - 8.4

7.4

User Rating: Be the first one !

همچنین ببینید

گیتاریست Archspire شب کنسرت را با World of Warcraft Forever روی استیم دک گذراند

گیتاریست Archspire شب کنسرت را با World of Warcraft Forever روی استیم دک گذراند

World of Warcraft Forever شروع پرقدرتی داشته و شمار بازیکنانی که این روزها در آزروث …