اگر قرار است در ابتدای یک بازی ویدئویی عبارت «آنچه گذشت» نیاز داشته باشد، آن فقط بازی True Fear: Forsaken Souls Part 3 خواهد بود. چهار سال از زمان انتشار True Fear: Forsaken Souls Part 2 میگذرد و همانطور که می دانید، این مجموعه بازیهایی را شامل می شود که عادت دارد در ابعاد جایگزین، حلقههای زمانی و فلشبکها بپرد. به طوریکه شخصیتهای بازی شبیه یکدیگر هستند و گاهی اوقات به یکدیگر تبدیل میشوند که از این لحاظ بیشتر شبیه یک بازی رشتهپزی است که مطمئنا فیلم Inception به آن افتخار خواهد کرد. این بازی در سال 2025 راهی نینتندو سوئیچ و PC شده بود و اکنون با گذشت یکسال، شاهد عرضه آن روی کنسول های نسل جدید هستیم. برای مطالعه مقاله نقد و بررسی این بازی که توسط تیم IRG Review تهیه شده، در ادامه با ما همراه باشید.
بعد از اتمام True Fear: Forsaken Souls Part 3، بازیای که از آن لذت زیادی بردم، میتوانم با اطمینان بگویم که دوست داشتم در پایان آن هم یک «آنچه گذشت» وجود داشته باشد. من چیزی را که فکر میکنم یک سهگانهی مجزا است، تمام کردهام و نمیتوانم چیزی در مورد آنچه اتفاق افتاده به شما بگویم. وقتی تیتراژ پایانی پخش شد و هیچ آزمونی برای سنجش اینکه آیا به آنچه قبلاً اتفاق افتاده توجه کردهام یا نه، وجود نداشت، خیلی خوشحال شدم.
داستانی بسیار جاهطلبانه در اینجا روایت میشود و از بسیاری جهات، مهارت روایت آن داستان نسبت به بازی دوم بهبود یافته است. میانپردهها، که تعدادشان به طرز شگفتآوری زیاد است، بسیار شستهرفتهتر و باورپذیرتر از بازیهای قبلی هستند، حتی اگر کمی به صحنههای ترسناک و بیروح متکی باشند. اعتماد به نفس بیشتری در داستانی که روایت میشود وجود دارد.
میتوانم این نسخه را به عنوان یک بازی اشیاء پنهان بدون هیچ پازل اشیاء پنهان توصیف کنم. البته می دانم که این توصیف عجیبی است، اما هر کسی که یک بازی اشیاء پنهان Artifex Mundi یا Big Fish بازی کرده باشد، ایده خوبی از آنچه انتظار میرود، دارد. True Fear: Forsaken Souls مانند بازیهای این دو ناشر ارائه میشود: صحنههای ثابتی که میتوان با ماوس خودتان، آنها را کاوش کرد تا آیتمها را در یک ماجراجویی گرافیکی به سبک اتاق فرار بردارید و استفاده کنید. گاهی اوقات، صحنههای ثابت به یک مینیگیم یا پازل ختم میشوند که تعامل بیشتری را شامل میشود.
اما چیزی که True Fear: Forsaken Souls Part 3 ندارد، لحظاتی است که دوربین زوم میکند و شما در حال جستجوی لیست خرید آیتم ها در میان انبوهی از موارد دیگر هستید که به نوبه خود عجیب است، زیرا این نسخه تمام ویژگیهای دیگر یک بازی اشیاء پنهان را به اشتراک میگذارد: از دیدگاه گرفته تا رابطهای کاربری آن.
هر دیورامای جدید شامل کمی حرکت مکاننما است، زیرا سعی میکنید نقاط مورد علاقه را در تصویر پیدا کنید. دوربین روی این موارد زوم میکند و – اغلب اوقات – شما ابزارها و اقلام مختلفی را برمیدارید و آنها را در موجودی خود قرار میدهید و در پایین صفحه نمایش پخش میشوند. اقلام واضح هستند و به ندرت در پسزمینه محو میشوند (لعنت به تو، قطعات پازل قاره)، و من طرفدار این هستم که برخی از اقلام چقدر غیرمعمول هستند. این یک فریاد دور از بازیهای سنتی اشیاء پنهان است که همان چاقو، آچار و پارچه خستهکنندهای را که همیشه به شما میدهند، به شما میدهند (اگرچه، حالا که به آن فکر میکنم، آن چیزها اینجا هستند، فقط در تعداد کمتر).
صحنهها و پس زمینه های بازی همگی نسبتاً ترسناک یا عجیب و غریب هستند. همانطور که در سری True Fear بسیار مرسوم است، محیطهایی که در حال کاوش در آنها هستید، همگی عمارتهای قدیمی، آسایشگاهها و سردابههای مخروبه هستند. هیچ صحنهای وجود ندارد که بتوانید آن را رنگارنگ یا جذاب بنامید. که البته اشکالی ندارد؛ چندین سرنخ در عنوان وجود دارد که نشان میدهد این بازی بیخیال نخواهد بود. اما هنرمندان از تکهتکه کردن محیط، پوشاندن آن با رنگ مشکی و انداختن عروسکهای در حال حرکت لذت بردهاند. این یک ایده تقریباً جذاب است، اما به شکلی ترسناک.

ویژگی ای که من در مورد True Fear: Forsaken Souls Part 3 بیشتر دوست دارم، به طرز عجیبی، سیستمهای پشتیبانی یا راهنمایی آن است. این یک کار کاملاً عاشقانه است و میتوانید ببینید که چهار سال توسعه سازندگان در کجا صرف شده است. سه سطح دشواری وجود دارد که هر کدام سطوح مختلفی از کمک را دارند. یک سیستم نقشه فوقالعاده، روی صحنههایی که هنوز یک معما باقی مانده، یک آیکون اعمال میکند، بنابراین میتوانید – اگر میخواهید کمی تجربه خود را خراب کنید – فقط با نقشه خود به هر جایی تلهپورت کنید. و میتوانید هر زمان که بخواهید، اسپویلرها و رد کردنها را فعال کنید.
اما از همه بهتر، منوی اصلی شامل موارد اضافی فوقالعادهای است که تقریباً هر بازی میتواند از آنها درس بگیرد. اسکریپتهای پشت صحنه و طرحهای مفهومی وجود دارد، اما ما بیشتر از همه یادداشتهای توسعهدهنده را دوست داشتیم، جایی که Goblinz Enterprises از ناشر خود شکایت میکند و جایی که به آنها گفته شده هزینهها و صحنهها را کاهش دهند. این یادداشتها به طرز طراوتبخشی رک و افشاگرانه هستند.
در مورد گرافیک True Fear: Forsaken Souls Part 3 در این حد می توانم بگویم که هر کاتسین سینمایی شما را بیشتر به فضای سرکوبگرانهای که کل بازی ایجاد میکند، هدایت میکند. با اینکه در بعضی از کاتسینها واقعاً صحبت زیادی نمیشود، میتوانید بفهمید که قهرمان داستان هنگام تماشا چه میگوید، چه فکری میکند و چه احساسی دارد و تقریباً یادآور یک فیلم صامت است. کاتسینها بیشتر شبیه بازیهای PS3 هستند که البته این چیز بدی نیست.
این نوع گرافیک با سایر المان های بازی خیلی خوب کار میکند و به جدا شدن از بخشهای اشاره و کلیک کمک میکند و به بازیکنان یادآوری میکند که یک داستان جذاب هنوز در کل بازی روایت و اجرا میشود. طراحی هنری و جزئیات هر منطقهای که وارد آن میشوید فوقالعاده است و ساختمانهای معماری گوتیک قدیمی را با جزئیاتی که در آنها به کار رفته است، برجسته میکند. حتی اتاقهایی که وارد آنها میشوید، جزئیات زیادی دارند که آنها را واقعاً تاریک، وهمآور و اتمسفریک میکند. حتی با پخش موسیقی مرموز و گاهی دراماتیک در پسزمینه، این حس به شما دست میدهد که یا واقعاً چیزی شما را تماشا میکند، در گوشهای پنهان شده و منتظر است تا بیرون بیاید و شما را بترساند، یا اتفاقی در شرف وقوع است، چه خوب و چه بد.
در نهایت با رسیدن به پایان سهگانهی True Fear: Forsaken Souls، این حس پایدار به من دست میدهد که کارم را اشتباه انجام دادهام. باید هر سه را پشت سر هم بازی میکردم، تمام خاطرات را میخواندم و در مورد چگونگی روایت داستان، نظریههایی را یادداشت میکردم. اما به عنوان یک طرفدار خوششانس که آنها را با سالها فاصله بازی کردهام، هیچ ایدهی روشنی ندارم که چه اتفاقی دارد میافتد. این حس مرا تحت تاثیر قرار داد، اما حس از بین رفتنش کاملاً ناخوشایند نبود. با این حال، برای طرفداران این مجموعه که واقعاً به داستان آن اهمیت میدهند، True Fear: Forsaken Souls Part 3 پایان مناسبی را برای این فرنچایز رقم خواهد زد.
- کات سین های منحصر به فرد و آثار هنری تاریکی و در عین حال جذابی دارد.
- منطق و معماهای بازی از کیفیت بالایی برخوردار هستند.
- سیستمهای راهنمایی و نقشهی پشتیبانی بسیار مفید هستند.
- داستان یک آشفتگی پیچیده است که به آن اهمیتی نمیدادم.
- با استفادهی مجدد قابلیت بیش از حد از مراحل، کمی بیش از حد طولانی است.
- جامپاسکرها پس از مدتی خستهکننده میشوند.
IRG Review Iran Game Review



