نقد و بررسی بازی Anthology of the Killer

چند بار پیش آمده آخرین خوابی که دیده اید را به خاطر بیاورید؟ بله، اغلب رویاها فقط به صورت تصویرگونه در ذهن ما نقش می بندند و خاطره واضحی از آنها نداریم. به هر حال، خواب‌ها برای من جالب هستند، زیرا از منطق غیرقابل تعریف خود پیروی می‌کنند که در حالی که در آنها هستید کاملاً منطقی به نظر می‌رسد، باعث می‌شود احساسات مرتبطی را احساس کنید، اما وقتی از خواب بیدار می‌شوید و به گذشته فکر می‌کنید، کاملاً عجیب و غریب می‌شوند.

و من متوجه می‌شوم که وقتی چیزی به عنوان رویاگونه تعریف می‌شود، اغلب فقط خلاصه‌ای از عجیب و غریب بودن است و آن باورپذیری زودگذر یک رویا را در بر نمی‌گیرد.بازی Anthology of the Killer از این جهت قابل توجه است که به نوعی قادر است دنیایی واقعاً رویاگونه را ارائه دهد، در حالی که ارتباط لازم را حفظ می‌کند. حتی چشمگیرتر اینکه، گیم پلی بسیار سرگرم‌کننده ای دارد.

Anthology of the Killer مجموعه‌ای از بازی‌های ساخته شده توسط TheCatamites است که از سال ۲۰۲۰ آغاز شد و در مجموع 9 بازی دارد. همه آنها ماجراجویی‌های شخصیت BB، یک خبرنگار خودخوانده که یک مجله جنایی می‌نویسد و منتشر می‌کند، را دنبال می‌کنند. او کارهای زیادی برای انجام دادن دارد، زیرا در شهر XX زندگی می‌کند، یک جهنم شهری که کاملاً پر از قاتلان زنجیره‌ای و مرکز فرهنگ آنها است.

با این حال، تعداد کمی از داستان‌ها درباره خود او هستند که اغلب به دنبال دردسر می‌گردد. آنها بیشتر تلاش او برای وجود داشتن مانند هر شخصی هستند. یکی از فصل‌های عجیب‌تر، او را در حال انجام وظیفه اجباری شهرداری خود برای اجرا در یک نمایش تئاتر نشان می‌دهد. فصل دیگر با تلاش او برای شکایت از همسایه‌اش در مورد موسیقی بلند آنها آغاز می‌شود. همه آنها تا حد زیادی نامرتبط هستند، اگرچه پیوستگی خود را حفظ می‌کنند و در یک فصل نهایی به هم می‌پیوندند.

برای روشن شدن تر این موضوع، هر فصل از این بازی یک شبیه‌ساز پیاده‌روی است که در آن، شما عمدتاً در تورهای هدایت‌شده دنیای BB قرار می‌گیرید و نیازی به استفاده از انگشتان قوی خود ندارید. تنها چالشی که با آن روبرو می‌شوید، گاهی اوقات فرار از خطر است، اما حتی در آن صورت، اگر شکست بخورید، ممکن است دوباره به ابتدای یک بخش برگردید.

اغلب، قرار است شکست بخورید. شما برای کسب تجربه اینجا هستید، نه چالش. داستان بازی طنز بسیار زیادی دارد که وقتی در کنار جلوه‌های بصری احمقانه قرار می‌گیرد، درک آن بسیار لذت‌بخش است و موفق می‌شود ریتم داستان را بدون اینکه خسته‌کننده شود، حفظ کند. اشارات کافی به مکانیک دنیای وسیع‌تر موجود در این جهان وجود دارد تا آن را جالب نگه دارد و یک راز را حفظ کند، اما همچنین در طول این مینی سریال، دنیای اطراف شما را به شیوه‌ای بسیار رضایت‌بخش می‌سازد و آشکار می‌کند.

همانطور که از عنوان بازی Anthology of the Killer پیداست، این بازی یک آنتولوژی است: نه بخش کوتاه (هر کدام حداکثر حدود 20 دقیقه) به علاوه چند مورد اضافی. هر بخش در یک محیط کاملاً متفاوت اتفاق می‌افتد و چیزی متمایز را به سخره می‌گیرد – هنر والا، اخلاق، لایه‌های غوطه‌وری و موارد دیگر. در ابتدا می‌خواستم آنها را رتبه‌بندی کنم، اما هر بخش بیش از حد متفاوت به نظر می‌رسد، حتی اگر به وضوح از یک DNA خلاقانه ساخته شده‌اند. سرگرم‌کننده است و شما را به فکر فرو می‌برد – شاید بیشتر از آنچه که به طور عینی باید باشد. این یک دیدگاه خاص و مبتکرانه است که امروزه به ندرت با چیزی شبیه به آن مواجه می‌شوید.

BB شخصیتی فوق‌العاده سرگرم‌کننده است. نگرش بی‌خیال او که با شگفتی واقعی برای جهان آمیخته شده، بسیار دلگرم‌کننده است و چیزی است که امروزه در دنیای واقعی به شدت کمبود آن احساس می‌شود. او موفق می‌شود بدون اینکه به یک کاریکاتور تقلیل یابد، نقطه قوت شوخی‌های روایی بازی باشد. دیدن پیچیدگی روایت که در طول فصل‌ها افزایش می‌یابد، واقعاً لذت‌بخش است. مقدمه خیلی تدریجی است، اما با پیشرفت بازی و رسیدن به یک پایان نسبتاً جذاب در پایان «چهره قاتل»، اوج بسیار رضایت‌بخشی وجود دارد، اگرچه برای برخی افراد ممکن است بیشتر ناامیدکننده باشد تا رضایت‌بخش.

از نظر بصری، این بازی به خوبی نمایانگر جنون و هرج و مرجی است که منتقل می‌کند. به طوری که هم جنبه هنری کاغذی و هم جنبه کارتون Saturday Morning را دارد. همه اینها را در یک بطری بریزید، تکان دهید و تمام! این بازی را دارید. ظاهر فوق‌العاده جذابی دارد. و این جذابیت به جلوه‌های بصری ختم نمی‌شود. صداگذاری نیز از آن پیروی می‌کند و در کل خاطره‌انگیز است و کاملاً خوب انجام شده است. موسیقی متن نیز فوق‌العاده است. به ویژه باید به آهنگ‌های Weepster’s Lament و Funky Jazz اشاره کرد که واقعاً فوق‌العاده هستند.

در پایان، Anthology of the Killer به عنوان یک بازی مستقل استثنایی است که مرا به خنده واداشت و همزمان آن حس ترسی را که هنگام انجام یک بازی ترسناک از آن لذت می‌برم، به من می‌دهد. اعتراف می کنم قبلاً هرگز این احساسات را در یک لحظه به طور همزمان تجربه نکرده بودم. این حس آمیخته، و همچنین مهارت باورنکردنی در نویسندگی داستان و جلوه های بصری عجیب و غریب که مرا به این مکان عجیب رساند، این بازی را به چیزی تبدیل می‌کند که واقعاً باید حداقل یک بار آن را تجربه کنید.

گذشته از چند نکته فنی که احتمالاً به دلیل تجربه کلی روایت که برای آن بازی خواهید کرد، مهم نیستند، این یک سفر بسیار عمیق، شخصی و حتی صمیمی است، نه تنها تلاش برای درک داستان و شخصیت‌ها، بلکه به طور بالقوه چگونگی بازتاب آن بر شما و تجربه شخصی شما با زندگی، اهداف خود و دنیای اطرافتان را نیز شامل می‌شود.