همیشه یه جای خالی تو قلبم برای شوترهای اولشخص قدیمی بوده؛ اونایی که چون دوران بچگیام با محدودیت بود، مجبور بودم ماهها با یه بازی سر کنم و هر بار یه راه جدید برای رد شدن از یه مرحله پیدا کنم. من تو ایران بزرگ شدم؛ جایی که با ایمولاتور و کافینتها آشنا شدم و هر بازیای که گیرم میومد، باید کلی راز و رمز و قابلیت تکرارپذیری داشت تا ارزش نگه داشتنش رو داشته باشه. شاید به همین دلیله که هنوزم به بازیهایی که کلی محتوای مخفی دارن و تو رو به جستجو ترغیب میکنن، علاقه خاصی دارم. وقتی Captain Wayne: Vacation Desperation رو دیدم که با اون ظاهر کارتونی و عجیبش میخواست یه شوتر بومری باشه، کنجکاو شدم. ولی هیچوقت فکر نمیکردم اینقدر غافلگیر بشم. این بازی نه فقط یادآور اون دوران بود، بلکه با ایدههایی که تو مکانیکهای حرکتی و مبارزهاش داشت، برام مثل یه نفس تازه تو ژانری بود که فکر میکردم دیگه حرف تازهای برای گفتن نداره.
اولین باری که بازی رو اجرا کردم، با صحنهای مواجه شدم که انگار یه کارتون احمقانه رو تبدیل به بازی کردن. کاپیتان وین، یه دزد دریایی با دستِ ساچمهای، روی یه کشتی هوایی که شکل توستر بود، با یه شرور موذی که محض رضای خدا سبیلای عجیبی داشت روبهرو میشه. شرور بهش میگه: «آماده باش، وین!» و وین سه ثانیه بعد با یه توپ کانال زمین میخوره و میمیره. ولی بازی به جای اینکه عصبیات کنه، اینقدر مضحکه که میخندی. همون لحظه اول فهمیدم که این بازی نمیخواد جدی گرفته بشه؛ و این دقیقاً همون چیزیه که من از یه شوتر بومری میخوام.
بعد از این شروع کمدی، بازی یه آموزش سریع بهت میده. شاید فکر کنی آموزشها توهین به شعورن، ولی اینجا نه. مکانیکهای حرکتی بازی اونقدر خاص هستن که لازمه چند دقیقهای باهاشون آشنا بشی. به محض اینکه یاد گرفتی چطور لگد بزنی و بپری، بازی یهو گسترده میشه. همون حرکت ساده، دریچههای تازهای به روی اکتشاف و مبارزه باز میکنه. لگد زدن تو هوا فقط یه راه برای پریدن نیست؛ یه جور پرش جهشیئه که میتونی باهاش از فاصلههای بزرگ رد شی یا به دشمنهایی که بالاتر از تو هستن ضربه بزنی. بعدش هم «شیرجه دلفینی» رو یاد میگیری که برای رسیدن به سکوهای مرتفع عالیه. من یادمه توی همون مرحله اول، مدت زیادی وقت گذاشتم تا ببینم به چند تا از سکوهایی که به نظر غیرقابل دسترس میرسن، میتونم با لگد-پرش برسم. جواب این سوالها توی رازهای بازی بود. این جور رازها فقط یه آیتم اضافه نیستن؛ یه جور دعوت به کاوش و امتحان کردن مسیرهای غیرمستقیم هستن که من شدیداً عاشقشم.
گیمپلی بازی، به عنوان یه شوتر بومری، فوقالعاده است. سرعت و روان بودن حرکتها، به همراه تنوع سلاحها و مبارزات نزدیک، هر مبارزهای رو به یه کنسرت هرجومرج تبدیل میکنه. دشمنها با هوش مصنوعی سادهای بیان و تو باید با استفاده از محیط و مهارتهای حرکتی، به هم بریزشون کنی. ترکیب تیراندازی، لگد، و استفاده از سلاحهای عجیبی مثل نارگیل و هندوانه، همیشه لبخند به لبت میاره. یک بار تونستم با نارگیلی که از زمین برداشتم، سه تا دشمن رو از بین ببرم؛ اینجور لحظههاست که بازی رو خاص میکنه. هر مبارزه یه ذره شبیه معماست؛ چطور با کمترین مهمات، بیشترین دشمن رو از سر راه برداری؟ جواب این سوال همیشه با یه راه خلاقانه همراهه.
یکی از چیزهایی که در ابتدا توجهام رو جلب کرد، حس شلیک سلاحها بود. هر اسلحه وزن و لگد خاص خودش رو داره. تفنگ ساچمهای با صدای مهیبش، اونقدر حس رضایتبخشی داره که هر بار با دشمنهای زیادی بهت حمله میکنن، دلت میخواد ازش استفاده کنی. ماشینگنا هم اگرچه دقت کمتری داره، اما در مکانهای شلوغ معجزه میکنه. به اینا اضافه کن سلاحهای محیطی مثل بشکههای انفجاری رو که میتونی بگیری و پرت کنی. این جزئیات باعث میشه مبارزه هر بار یکم متفاوت باشه. جالب اینه که مبارزات نزدیک هم فقط یه دکمه نیستن. سه لایه مشت داری که بسته به اینکه چقدر دکمه رو نگه داری، یا یه ضربه سریع میزنی، یا آپرکات، یا یه مشت چرخشی که اگه تایمینگش رو اشتباه بزنی، به هوا میخوره. این سیستم کوچیک، یه عمق غیرمنتظره به بازی میده و باعث میشه موقع مبارزهی نزدیک هم فقط اسپم نکنی. جابهجایی بین سلاحها و شلیک کردن با اون ریتم تند و سریع، بازی رو شبیه یه رقص خشونتبار میکنه.
اما بیایید در مورد سیستم چکپوینت صحبت کنیم؛ سیستمی که تقریباً حالم رو گرفت. من از اون دسته بازیکنایی هستم که وقتی ضربه میخورم، دوست دارم بدونم دقیقاً کجا اشتباه کردم و دوباره از همون نزدیکی تلاش کنم. ولی کاپیتان وین اینقدر به من سخت گرفت که چند بار نزدیک بود کنترلر رو پرت کنم. توی یه مرحله، بعد از اینکه از یه سری پلتفرم پیچیده رد شدم و رسیدم به یه اتاق که فکر کردم آخرشه، یه دشمن عادی با یه شات منو کشت. انتظار داشتم از همون اتاق دوباره شروع کنم، ولی به اول مرحله برگشتم! مجبور شدم ده دقیقه دوباره راه برگردم و از همه اون پلتفرمهای لعنتی دوباره رد شم. اینجور مواقع دیگه بازی از یه تجربهی سرگرمکننده، به یه آزمون صبر تبدیل میشه. به نظر میرسه چکپوینتها رو با یه تاس انداختن انتخاب کردن؛ بعضی جاها دقیقاً جایی که انتظار داری هستن، بعضی جاها کیلومترها اونورتر. این بزرگترین آفت بازی برای منه.
سختی بازی هم ناهماهنگه. بعضی مراحل خیلی راحت پیش میرن و تو حس میکنی قهرمانی. یهو تو یه گوشه، بدون هیچ هشداری، یه عالمه دشمن از همه طرف بهت حمله میکنن و توی چند ثانیه غرقاب میشی. پرندههای بمبافکن که از هیچجا ظاهر میشن و با یه برخورد نابودت میکنن، بزرگترین دشمن من توی این بازی بودن. نه اینکه بازی نتونه سخت باشه، ولی سختی باید عادلانه باشه. اینجا بعضی وقتا مرگات هیچ ربطی به مهارتت نداره، فقط بده. من عاشق بازیهای سختم، ولی از بازیهایی که شکست توشون عادلانهئه. این بازی تو این بخش کم میاره.
دشمنها به جز چند استثنا، تنوع قابل قبولی دارن. مزدوران نهنگ قاتل با انواع سلاحها، مشتزنای بزرگی که با دستکش بوکس جلو میان و مجبورت میکنن با مبارزه نزدیک باهاشون دربیای، و البته اون پرندههای جهنمی که فکر میکنم گیمرها باهاشون خاطرات بدی پیدا میکنن. اما یه سری الگوهای تکراری هم هستن که بعد از چند ساعت، پیشبینیشون آسون میشه. باسها هم همینه. بعضیاشون واقعاً خندهدارن و بعضیها بیشتر شبیه معما هستن تا یه مبارزهی حماسی. یکی از باسها اونقدر مضحکه که باورت نمیشه داری باهاش میجنگی، ولی یه باس دیگه تبدیل به یه معما میشه که باید بفهمی چطور بهش آسیب بزنی. این ترکیب، بازی رو از یه شوتر تکراری جدا میکنه، ولی از طرفی دلم میخواست باسهایی که صرفاً یه غول بزرگ نیستن، کمی باشکوهتر از آب دربیان. بازم از یه بازی که ادعای اکشن داره، انتظار دارم یه کم باسهای باشکوهتر داشته باشیم.
مراحل بازی همیشه یه دست نیستن. از ساحل و استخر گرفته تا کارخونههای صنعتی و بعد یه ورق ناگهانی به یه جای خیالانگیز که نمیخوام اسپویل کنم. هر کدوم از این هشت مرحلهی بزرگ، طراحی متفاوتی دارن و بعضیاشون حتی با تم زمانبندی شده میان که سرعتت رو محک بزنن. این تنوع باعث میشه بازی هیچ وقت یکنواخت نشه، حتی اگه بعضی از الگوهای دشمن تکراری باشن. چیدن رازها توی این مراحل هم هوشمندانهست. یه بار با یه شیرجه دلفینی به یه پشت بام رفتم و چند تا مهمات و یه سلاح مخفی پیدا کردم؛ همین حس کشف و پاداش گرفتن برای کنجکاویه که باعث میشه بعد از تموم کردن هر مرحله دوباره به فکر افتادن به همون مسیرها بیفتم. اون دو مرحلهی زمانبندیشده هم به شدت به هیجان و شتاب بازی اضافه میکنن و نشون میدن که سازندهها بلدن بازی رو متنوع طراحی کنن.
خوشبختانه، یه چیزی که جبران این مشکلات رو میکنه، حالت موجی Riptide Rampage ه. بعد از تموم کردن کمپین، این حالت باز میشه و یه سیستم پیشرفت و رقابت بهت میده. توی این حالت، با موجهای بیپایان دشمن مبارزه میکنی و هرچی بهتر بازی کنی، جایگاهت تو جدول رتبه بهتر میشه. این حالت دقیقاً همون چیزیه که منو برای بار دوم و سوم به بازی برمیگردونه. اگه سیر هیجانی و طنز بازی رو دوست داشته باشی، این حالت میتونه ساعتها تو رو سرگرم کنه. فقط حیف که توش فقط تکنفره. ای کاش یه حالت کوآپ آنلاین داشت تا با رفیقام از کافینت بریم سراغش. به نظرم با یه دوست، این حالت جهنمی میشد.
از نظر ارائه، بازی یه شاهکار کارتونیئه. طراحی شخصیتها، انیمیشنها و رنگهای تند، انگار از دل یه کارتون دهه ۹۰ اومده. این سبک گرافیکی شاید برای همه نباشه، ولی من عاشقشم. حس میکنم یه قسمت از همون کارتونهایی که بچگیها صبحها میدیدم رو بازی میکنم. کاتسینها هم یه برگ برندهی مهم هستن؛ بازیهای زیادی هستن که از موتور GZDoom استفاده میکنن و کاتسین ندارن، ولی اینجا کلی کاتسین بامزه میبینی که داستان رو جلو میبرن و حس و حال بازی رو کامل میکنن. داستان هم به بهانهای برای کوبیدن دشمنها تبدیل میشه: کاپیتان وین دنبال یه سنگ باستانی به اسم Orca Stone میگرده، ولی گروهی از مزدورها به اسم Killer Whales سر راهش سبز میشن. حتی یه کارآگاه به اسم Stanley "Steel" Press هم دنبالشه تا ماجرا رو پیچیدهتر کنه. این همهش بهانهست برای یه سفر خونین و بامزه. موسیقی هم عالیه؛ آهنگهای دزد دریایی با آکاردئون و گیتار، به شدت با فضای بازی جوره. فقط یادم میمونه آهنگ «پادشاه همهچیز» رو که توی تیتراژ بود. صدای بازیها هم خوبه، اون حس کارتونهای قدیمی رو میده و دیالوگهای مضحکش همیشه لبخند به لبت میاره. اون لحظه که یه شخصیت با صدای خشدار دزد دریایی شروع به داد و بیداد میکنه، واقعاً حال و هوای کارتونهای کالت دوران کودکی رو زنده میکنه.
با این حال، این بازی بدون ایراد فنی هم نیست. یه سری دیوارهای نامرئی هستن که وقتی فکر میکنی میتونی از یه مسیر رد شی، باهاش برخورد میکنی. این قضیه کمی روند اکتشاف رو خراب میکنه. زیرنویسها هم بعضی جاها درست نمایش داده نمیشدن، که البته ظاهراً دارن درستش میکنن. ولی اینها جزئیات کوچیکی هستن که به تجربهی کلی آسیب زیادی نمیزنن. از نظر فنی، بازی با نرخ فریم خوبی اجرا میشه و توی سیستمی که داشتم، تقریباً همیشه بین ۶۰ تا ۱۲۰ فریم بر ثانیه حرکت میکرد. این روون بودن، مخصوصاً توی یه شوتر تند و سریع، خیلی مهمه و بازی از این نظر خیالم رو راحت کرد.
در نهایت، کاپیتان وین ناامیدی تعطیلات یه شوتر بومری دوستداشتنیه که با وجود مشکلاتی مثل چکپوینتهای عذابآور و سختی غیرعادلانه، تونست قلب منو به دست بیاره. شاید به خاطر همون حس نوستالژیکی که داره، شاید هم به خاطر رازهای هوشمندانهای که توش هست، و شاید هم به خاطر طنز بیپرواش. اگه شما هم مثل من عاشق شوترهای قدیمی هستید و به دنبال یه بازی هستید که ارزش تکرارپذیری داشته باشه و با ایدههای جدید غافلگیرت کنه، این بازی فقط ده دلار قیمت داره و قطعاً ارزشش رو داره. من که بعد از سالها حس کردم دوباره دارم یه بازی رو تمام و کمال تجربه میکنم.
- سیستم حرکتی عالی با لگد-پرش و شیرجه دلفینی که آزادی عمل فوقالعادهای میدهد
- پر از راز و رمز و محتوای مخفی که به کاوش پاداش میدهد و تکرارپذیری را بالا میبرد
- حالت موجی Riptide Rampage با سیستم پیشرفت و رقابت، ساعتها سرگرمی فراهم میکند
- طنز و طراحی کارتونی بامزه با موسیقی و صدایگذاری عالی
- ارزش خرید بالا با قیمت تنها ۱۰ دلار
- سیستم چکپوینت ضعیف و غیرقابلاعتماد که ممکن است شما را به اول مرحله برگرداند
- سختی ناهماهنگ و مرگهای غیرمنصفانه، مخصوصاً با پرندههای بمبافکن
- تکراری شدن الگوهای دشمنان در ادامه بازی
- نبود حالت کوآپ در حالت موجی
- دیوارهای نامرئی و باگهای کوچک فنی مثل زیرنویس
IRG Review Iran Game Review





