روی گوشیهای هوشمند همیشه نگاهم یک جورایی از بالا بوده؛ من بچهی کنسولها و شبیهسازها هستم. وقتی خبر «Simogo Legacy Collection» را شنیدم، وسوسه شدم ببینم این همه تعریف که از بازیهای موبایلی سیموگو میکنند واقعیت دارد یا نه. بهخصوص که «Lorelei and the Laser Eyes» را خیلی دوست داشتم و کنجکاو بودم ریشههای این استودیو را ببینم.
بگذارید همین اول بگویم که بستهبندی و ارائهی این مجموعه خودش یک شاهکار است. به جای یک منوی ساده، با یک گوشی موبایل مجازی روبهرو میشوید که آیکون هفت بازی و چند آیتم اضافی روی صفحه چیده شدهاند. حتی یک پلیر موسیقی هم پایین صفحه هست که میتوانید آهنگهای بازیها را موقع گشتوگذار در منو گوش کنید. این وسواس در جزئیات، از عشق سیموگو به کارنامهی خودش حکایت دارد و من عاشق چنین چیزهایی هستم.
اما نوبت به خود بازیها که میرسد، داستان فرق میکند. «Kosmo Spin» و «Bumpy Road» دو بازی اول دوران تازهکاری سیموگو هستند. خب، این دو دقیقاً همان چیزی هستند که از آن دوران انتظار دارید: خیلی ساده، با یک مکانیک لمسی کوچک و حالتهای بیپایان برای کسب امتیاز. Kosmo Spin شما را روی یک سیاره میچرخاند تا موجودات کوچک را قبل از ربایش توسط بشقابپرنده جمع کنید و Bumpy Road هم با کلیک روی زمین، تپه میسازید تا ماشین یک زوج مسن جلو و عقب برود. نه بد هستند نه خوب. فقط بعد از چند دقیقه حوصلهام سر رفت و بیخیال شدم. یادم هست با خودم گفتم: «این همان چیزهایی است که این همه از آن تعریف میکردند؟»
«Beat Sneak Bandit» کمی بهتر است. ایدهی حرکت در ریتم موسیقی و مخفیکاری از عمارت دزدیدن ساعتها، بامزه و خلاقانه است. اما در مقایسه با بازیهایی مثل Crypt of the Necrodancer که همین ایده را سالها بعد کاملتر کردند، قدیمی به نظر میرسد. با این حال، پیشرفت مراحل و معرفی تدریجی مکانیکهای تازه مرا تا پایان نگه داشت.
بعد نوبت به دو شاهکار میرسد: «Year Walk» و «Device 6». «Year Walk» یک ماجراجویی ترسناک بر اساس فولکلور سوئدی است. شما در یک شب یلدا مراسمی انجام میدهید تا آینده را ببینید، اما جنگل تاریک پر از موجودات عجیب و رازهای ترسناک است. جو و تنش این بازی فوقالعاده است؛ هر قدم به سمت کلیسا حس خطر و عذاب وجدان میدهد. پازلها هم دقیقاً در حدی هستند که کمی معطلتان کنند بدون اینکه غیرمنطقی باشند. داستان چندلایه است و بعد از پایان بازی هم اتفاقات دنبال میشود. این بازی را در کمتر از دو ساعت تمام کردم و حیفم آمد. ای کاش طولانیتر بود.
«Device 6» حتی از این هم جسورتر است. یک تجربهی متنمحور که قانونهای مرسوم بازی را زیر پا میگذارد. داستان را میخوانید، اما ناگهان متن میچرخد و باید صفحه را بچرخانید تا ادامه را بخوانید. تصاویر، صداها و معماهایی که در لابهلای روایت گنجاندهشدهاند به تدریج پیچیدهتر میشوند. این بازی مرز بین کتاب و بازی را محو میکند و من را به فکر فرو برد که چطور یک استودیوی کوچک میتواند اینقدر جسور باشد. رفتن به این بازی با ذهن بسته بهترین کار ممکن است؛ هر چیزی که بگویم لو میرود. بگذارید همینطور بگویم: اگر عاشق آثار دیوید لینچ یا کتابهای عجیب و پازلی هستید، Device 6 شما را دیوانه میکند.
اما بعد از این دو شاهکار، «The Sailor’s Dream» ضربهی سنگینی به شوق من زد. این بازی را اگر اصلاً بتوانم بازی بنامم، یک تجربهی اکتشافی خالی است. شما در جزیرهها میگردید و روی اشیاء کلیک میکنید تا تکههای داستان را پیدا کنید. هیچ معمایی، هیچ مکانیک خلاقانهای، هیچ چالشی وجود ندارد. بخشهایی هم به پیامهای رادیویی در ساعتهای خاصی وابسته است که عملاً یعنی اگر آن زمان بازی نکرده باشید، بخشی از داستان را از دست میدهید. برای من که از صمیم قلب عاشق تعامل و حل معما هستم، این بازی یک خوابآور تمامعیار بود. طراحی بصری آن فقط یک نقطهی روشن در این تاریکی است.
خوشبختانه «SPL-T» آخرین بازی، من را با لبخند به خانه فرستاد. یک پازل ساده: روی جعبهها کلیک کنید تا نصف شوند، یک بار افقی، یک بار عمودی. به نظر پیشپاافتاده میآید، اما در عمل به طرز عجیبی اعتیادآور است. من که معمولاً در برابر بازیهای معمایی ساده مقاومتم، نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و مدام میگفتم «فقط یک بار دیگه». تلاش برای رسیدن به رکورد بالاتر و فهمیدن کلکهای پنهان، دقیقاً همان چیزی است که در بازیها دنبال میکنم. این بازی کوچک به تنهایی ارزش امتحان کردن را دارد.
از نظر فنی، این مجموعه یک پازل است: سیموگو تصمیم گرفته بازیها را دستنخورده نگه دارد و فقط رزولوشن را بالا برده و کنترلهای لمسی را به موس تبدیل کرده است. روی کاغذ این ایده عالی است، اما در عمل برخی از بازیها با موس حسابی دستوپاگیر میشوند. بهویژه Device 6 که باید مدام صفحه را بچرخانید و متن را دنبال کنید. با موس این کار فوقالعاده آزاردهنده بود؛ کلنجار رفتن با مکاننما برای چرخاندن متن، حس وحشتناکی به من میداد. مطمئنم روی صفحهی لمسی یا در حالت دستی سوییچ این مشکل وجود ندارد، اما من با کامپیوتر بازی میکردم و این تجربه، بخشی از لذت را از بین برد.
یکی از بهترین بخشهای مجموعه، محتوای اضافی آن است. چند نمونهی اولیه (Prototype)، یک داستان صوتی، یک مجموعه داستان کوتاه و آلبوم آثار هنری، همه داخل بسته قرار دارند. برای کسی مثل من که عاشق کشف رازها و دیدن پشت صحنههاست، این چیزها مثل یک موزهی خصوصی ارزشمند است. حتی بعضی از نمونههای اولیه خام، به شما میفهمانند ایدههای اولیهی سیموگو چگونه شکل گرفتهاند. لیست کارهای داخل هر بازی هم به شما چالش میدهد مثل «همهی ساعتهای Beat Sneak Bandit را پیدا کن»؛ اینها دقیقاً همان چیزهایی هستند که باعث میشوند یک بستهی قدیمی برای من ارزش تکرار داشته باشد.
با اینها، آیا باید «Simogo Legacy Collection» را بخرم؟ اگر طرفدار سیموگو هستید یا به تاریخچهی بازیهای موبایل اهمیت میدهید، جواب بدون تردید بله است. به قیمت حدود ۱۵ دلار، حتی «Year Walk» و «Device 6» به تنهایی ارزش کل مبلغ را دارند. اما اگر نسبت به این سبکها کنجکاو نیستید، شاید بهتر باشد اول سراغ همین دو بازی بروید که جداگانه هم جواب میدهند. این مجموعه یک سند تاریخی است، نه یک بازی تازه. به عنوان کسی که همیشه دنبال گنجینههای پنهان است، برایم ارزشمند بود؛ کجاست قلب شما؟
- «Year Walk» و «Device 6» تجربههای منحصربهفرد و درخشانی هستند
- محتوای اضافی و آرشیوی ارزشمند شامل نمونههای اولیه، داستان صوتی و آثار هنری
- «SPL-T» با وجود سادگی، اعتیادآور و دارای عمق پنهان است
- طراحی بستهی گوشیمانند با جزئیات و سلیقهی بالا
- ارزش خرید عالی نسبت به قیمت
- چند بازی اول مثل «Kosmo Spin» و «Bumpy Road» بیش از حد ساده و بیعمق هستند
- کنترل با موس در بازیهایی که نیاز به چرخش صفحه دارند (مثل Device 6) دستوپاگیر است
- «The Sailor’s Dream» فاقد گیمپلی و معمای واقعی است و خستهکننده میشود
- برخی مکانیکهای لمسی بهخوبی برای کامپیوتر بهینه نشدهاند
IRG Review Iran Game Review








