نقد و بررسی بازی What have you done, Father?

استفاده از مضامین مذهبی در بازی‌ها بسیار رایج هستند و معمولا در اینگونه عناوین، مجموعه‌ای کامل از عناصر داستان‌سرایی جالب برای لذت بردن وجود دارد، مانند گناه، پاکی، رستگاری و البته شیاطین، چه شخصی باشد و چه در وجود انسان. با این حال، بازی کردن به عنوان یک فرد مذهبی ایده ای بسیار نادرتر است. ما چند سال پیش بازی Indika را داشتیم، جایی که شما نقش یک راهبه فراری را بازی می‌کردید و سفری عجیب با تصاویر مذهبی دیوانه‌وار را می گذراندید. اکنون بازی What Have You Done, Father? را داریم که شما را در جایگاه کشیشی قرار می‌دهد که وقتی تسلیم وسوسه می‌شود، روزگارش از وضعیت بد به بدتر می‌گراید.

در What Have You Done, Father?، شما نقش یک کشیش به نام Mathias Marton را بازی می‌کنید که در دهه 1940 در ترانسیلوانیا به همراه چند کشیش جوان دیگر در یک خانه مذهبی زندگی می‌کند. در ابتدا، هیچ چیز اشتباهی به نظر نمی‌رسد، اما سپس زنی به نام مارینا به خانه کشیش می‌رسد و با تسلیم شدن پدر مارتون در برابر وسوسه، اوضاع به هم می‌ریزد. اما وقتی سعی می‌کند طلب بخشش کند، او را مرده در رختخوابش پیدا می‌کند. اینکه چطور این اتفاق افتاده و او چه نقشی در آن داشته، معمای داستان این بازی ترسناک اول شخص است.

چیزی که در مورد این داستان دوست داشتم، کل ماجرا در مورد کشیشی بود که از نظر خودش مرتکب گناه شده و به دنبال رستگاری از طریق دین و همتایانش است. اما وقتی پای قتل در میان باشد، به یک داستان کارآگاهی تبدیل می‌شود که در آن ما کسی را دنبال می‌کنیم که سعی در یافتن پاسخ‌ها دارد، در حالی که در عین حال هرگز کاملاً مطمئن نیستیم که آیا شخصیت اصلی ما واقعاً شرور است یا خیر. این یک روایت هوشمندانه است و از همان ابتدا مرا مجذوب خود کرد.

خودِ صومعه نیز با طراحی و اسرار پنهانش، یک قطعه عالی از داستان‌سرایی محیطی است. جزئیات خوبی برای کشف وجود دارد، مانند تصاویر کشیش‌های قبلی که اطلاعات بیشتری در مورد تاریخ ساختمان فاش می‌کنند. همچنین مجلاتی برای پیدا کردن وجود دارد که به ثبت حس زندگی در دهه 1940 کمک می‌کند. گاهی اوقات میان‌پرده‌ها و دیالوگ‌ها می‌توانند کمی بیش از حد دراماتیک به نظر برسند، اما در کل داستان جذابی است.

گیم‌پلی بازی به صورت اول شخص است و وظایفی را برای انجام به شما می‌دهد که به سادگی آنها را دنبال می‌کنید. به عنوان مثال، در اوایل بازی باید برای یک مهمان چای آماده کنید. ابتدا باید در اطراف خانه کشیش به دنبال یک سرویس چای بگردید و سپس نوع مناسب چای میوه‌ای را که مهمان می‌خواهد قبل از جوشاندن کتری و سرو آن پیدا کنید. این مجموعه ساده از اقدامات، اساس کل حلقه گیم‌پلی را تشکیل می‌دهد.

به شما لیستی از اهداف، مانند جمع‌آوری شواهد یا تماس با پلیس، داده می‌شود و سپس تکمیل آنها به عهده شماست. همچنین هنگام صحبت با افراد دیگر در خانه کشیش، گزینه‌های گفتگو وجود دارد، زیرا از بین گزینه‌های موجود انتخاب می‌کنید. اما بیشتر اوقات، این مورد، کار کردن روی گزینه‌های گفتگو تا زمانی است که مکالمه را تمام کنید.

بازی ساختار خوبی دارد و اگرچه گیم‌پلی ساده است، اما حل معماهایی نیز در آن گنجانده شده است. شما زمان زیادی را صرف جستجوی اشیاء خواهید کرد و گاهی اوقات لحظاتی داشتم که بازی با وجود پیدا کردن آیتم مورد نیازم، پیشرفتی نداشت. بار دیگر قبل از اینکه شیء مورد نیاز را پیدا کنم، از کار افتاد. بارگذاری مجدد فایل ذخیره‌ام برایم مهم نبود، اما تا حدودی مرا از روایت داستان دور کرد. همچنین احساس کردم چند مشکل ریتم در جاهایی وجود دارد که حواسم را از آنچه در غیر این صورت یک داستان بسیار خوب است، پرت می‌کند.

جلوه های بصری نیز بسیار خوب هستند. کاری که آنها به ویژه خوب انجام می‌دهند، ایجاد فضاهای داخلی با فضایی درخشان است که احساس زنده بودن در آن را دارند. انیمیشن‌های صورت نیز خوب هستند، اگرچه گاهی اوقات شخصیت‌ها می‌توانند کمی مرده به نظر برسند. موسیقی متن به طور مناسب شوم است و یک موسیقی دراماتیک در زیر رمز و راز ارائه می‌دهد. جلوه‌های صوتی عالی هستند و حس مداوم وحشت پیشگویی را که درست در جایی دور از دید کمین کرده است، ایجاد می‌کنند. صداپیشگان نیز در طول میان‌پرده‌ها کار بسیار مناسبی انجام می‌دهند، اگرچه بازی به طور کامل در کل صداگذاری نشده است.

در کل، من بازی‌هایی را دوست دارم که سعی می‌کنند داستان‌های منحصر به فرد را از دیدگاه دیگری روایت کنند. قرار دادن «What have you done, Father?» به عنوان یک معمای مذهبی، با کشیشی که هم نقش کارآگاه را بازی می‌کند و هم کسی که در حال زیر سوال بردن حرفه و سلامت عقل خود است، ایده‌ای درخشان است که به خوبی اجرا شده است. با این حال، گیم‌پلی بازی نسبتاً ابتدایی است و چیزی بیش از ماموریت‌های جمع‌آوری و حل معماهای ساده نیست. اشکالاتی که با آنها مواجه شدم ناامیدکننده بودند، اما مانع از ادامه دادن من نشدند. و این بدان معناست که اگر از یک داستان خوب لذت می‌برید و دوست دارید خود را جای یک کشیش در رومانی دهه ۱۹۴۰ بگذارید، پس این بازی ارزش وقت گذاشتن را دارد.